Week 2: De Verleiding #BewustMinder

Hoe doe je dat? Rondkomen met € 30,– aan contanten in de knip en nog wat groenten in de koelkast? Het leek mij afgelopen week zo haalbaar. Met een twee-vingers-in-de-neus-houding startte ik dus week twee in #BewustMinder

Ik kan kort zijn. Het is me niet gelukt rond te komen. En dat voelt wel een beetje als falen omdat ik € 44,43 heb uitgegeven. En waaraan? Niet aan buitenissige, spannende of spectaculaire zaken. Gewoon aan levensmiddelen en kattenvoer. En…. dadels, in de aanbieding bij de Lidl. Grote, zacht gedroogde dadels, die ik niet kon weerstaan. Een hele kilo voor € 6,99.  Een kleine luxe die ik mezelf dacht te kunnen permitteren aan het begin van de week. En….. een treinreis (door de werkgever betaald) die mij op extra kosten heeft gejaagd omdat ik onderweg wat te eten en te drinken nodig dacht te hebben.

Afgelopen week maakt pijnlijk duidelijk hoe moeilijk het is om met een gelimiteerd, klein bedrag per week rond te moeten komen. Je kunt je domweg geen enkele uitspatting veroorloven. Omdat iedere overschrijding van het budget de week erop nóg moeilijker maakt, omdat er geen vet op de botten zit om financiële tegenvallers op te vangen.  En het besef dat er legio mensen zijn voor wie een dergelijk budget geen ‘uitdaging’ maar keiharde realiteit is, maakt het wrang. Voor hen is er geen extraatje in de zin van dadels (‘omdat ze zo lekker zijn’) of dat je op het station friet en iets te drinken nodig denkt te hebben. Simpel omdat de beurs het niet toelaat.

Het is het kunnen weerstaan van verleidingen, het niet toegeven aan de impulskopen. En daar zit em nu net de kneep. De komende week ga ik in de herkansing.

Advertenties

#BewustMinder, week 1

uitgaven

Een blik terug, op de eerste week met een budget van € 30,– voor voeding voor de Bobster (m’n lieve Siamees) en mijzelf. De aanleiding gemist? Bij #bewustminder lees je het hoe en waarom.

Waaraan heb ik mijn geld uitgegeven? Het inkopen van verse, seizoensgebonden en daarmee relatief goedkope groente en fruit op de markt kostte € 8,70. Boodschappen bij de Aldi, noten en wat extra’s bij de Hema (met gebruik van de 15% kortingzak) hebben de teller doen stoppen op € 28,65. Hoewel…  helemaal eerlijk was het niet vanwege een goed gevulde koelkast van de week ervoor. Maar toch! Naar mijn bescheiden mening is dit resultaat hoopgevend te noemen en stap ik dapper in de komende weken.

‘En valkuilen waren die er ook?’ hoor ik je vragen. Zeker!

Het begint met het vertrouwde gebaar om met je bankpasje te betalen. Dit is de grootste trigger in je bespaarplan. Je ‘voelt’ je uitgaven niet en zolang er geld op je rekening staat vindt de transactie plaats zonder een gram pijn. Om over het gebruik van de creditcard maar te zwijgen. De glimmende folder van Visa mag dan een appèl op haar klanten doen om vooral de decemberuitgaven met creditcard te betalen, om de verleidingen te weerstaan laat deze klant haar creditcard wijselijk thuis!

Ook een valkuil zijn de aanbiedingen van de winkelketens. Ik gaf al aan de folders op de aanbiedingen te scannen. En daarmee komt de verleiding dan ook direct in zicht. Neem nu de Hema. Je krijgt een papieren zak in de brievenbus, die goed is voor 15% korting op het gehele assortiment. En hoppa! daar wordt het ‘snel-verdiend-mechanisme’ in werking gesteld. Je weet wanneer je een voet over de drempel van de bewuste winkel hebt gezet, met die zak stevig onder je arm geklemd, dat die zak gevuld weer mee naar buiten gaat. Zo werkt dat. En zo is het gegaan ook.

Wat ga ik de komende week anders doen?

Allereerst pin ik mijn weekbudget, zodat ik contanten in de knip heb. Daarmee zorg ik ervoor dat iedere uitgave direct zichtbaar en/of voelbaar is in de portemonnee.

Het inkopen van groenten en fruit is een lastige. Er ligt nu nog het een en ander in de koelkast omdat ik van een portie groenten vaak twee dagen kan eten. Omdat mijn kookkwaliteiten lichtelijk onder de maat zijn, heb ik weinig gevoel met aan te schaffen hoeveelheden. Hierin zit voor mij echt de winst van de komende weken.

Het mag gezegd. Afgelopen week heb ik goed gegeten en misschien wel gezonder dan in de afgelopen maanden het geval is geweest. Komende week wordt wel spannend omdat er eten voor de Bobster moet komen. Meneer krijgt speciaal droogvoer en ik wil niet zover gaan om hem de goedkope blikjes uit de super voor te zetten. De afweging wát er in het winkelmandje komt, zal nog een bewustere zijn. De grootste verleiding zit hem echt in de impulsaankopen. Dat ik daarmee niet slechts doel op de winkels van steen met hun mooie etalages, maar ook op alle webshops die je per nieuwsbrief onbewust verleiden tot aankopen, dat moge duidelijk zijn.

En tot slot. Stiekem heb ik ook op de weegschaal gestaan, onder het mom van ‘meten is weten’ en wat er niet aankomt hoeft er ook niet af. En natuurlijk ben ik reuze benieuwd hoe het mijn handlanger @colettecarmen is vergaan.

Kortom, de uitdaging ligt er. Wordt vervolgd!

Sociaal, die media?

social-media

Soms begrijp ik het gewoon echt niet meer. Dan vraag ik mij af of we nog weten hoe we, in real live, met elkaar omgaan. Of dat we met z’n allen zo zijn verdigitaliseerd dat we domweg onze hele sociale interactie nog slechts via internet kunnen laten verlopen. Voor mij is dit een vorm van armoede die groter en ernstiger is dan armoede in financiële zin, het is een emotioneel uitgeklede armoede.

Mijn onbegrip komt niet zomaar uit de lucht vallen. Wanneer ik weer eens in mijn rollercoaster zit, heb ik de pest aan Twitter, het kille karakter van zwarte letters op die witte achtergrond, in 140 tekens je sociale interactie dát gevoel proberen mee te geven die je op dat moment wilt. Zonder intonatie, zonder oogcontact, slechts met leestekens! om duidelijk te maken…… wat je voelt 😉  Op die manier dus.  Bovendien volgen en ontvolgen we elkaar dat het een lieve lust is. Sans problem. Soms krijg ik daar kortsluiting van in mijn bovenkamer en laat ik Twitter voor wat het is.

Anders wordt het in je persoonlijke leven. Wanneer je je best doet een contact weer aan te halen, dat door de jaren heen is verwaterd. Eigenlijk zou je jezelf moeten afvragen wáárom dat contact verwaterd is, in plaats van tegen beter weten in proberen de vriendschap aan te halen. Je weet dat die koude kermis van afwijzing stiekem op de loer ligt. En toch, toch negeer je dat gevoel. Je laat de overtuiging toe dat het plannen lastig is, toont begrip en negeert de signalen van de gestelde voorwaarden (drukke agenda, ik kom alleen als ik de hond mee mag, kun jij naar mij komen, ik ben moe). Wanneer een afspraak opnieuw wordt afgezegd via een Whatsappje wordt het duidelijk dat de houdbaarhoud van iets dat tijdens de middelbare school vriendschap heette, is verstreken. Omdat voor mij vriendschap, echte vriendschap, in real live, iets anders is dan oppervlakkig gebep op de social media. En wanneer je bij de zaken die er écht toe doen in een mensenleven, daarvan ook geen deel meer uitmaakt, dan zijn gesproken woorden inderdaad overbodig.

Ik zal een  Whatsappje terugsturen met het bericht dat ik het begrepen heb.

#BewustMinder

small44746388-bezuinigen_400

In mijn vorige blog heb ik het al aangekondigd: het voornemen met een budget van € 30,– per week rond te komen, om voeling te krijgen met mensen voor wie een dergelijk budget geen keuze maar keiharde realiteit is.

Gisteravond kwam in deze uitdaging een bijzondere wending tijdens een twitterinteractie met @colettecarmen. Ze reageerde enthousiast op mijn blog en na een dik uur twitteren had ik er een handlanger bij en waren we een nieuwe uitdaging verder onder de volgende condities:

  • Tot en met 31 december 2013 bedraagt het weekbudget aan voeding  € 30,– (incl. de feestdagen!)
  • Voorraad die we in de kast of vriezer hebben, mogen we gebruiken, mits we dit opnieuw aanvullen (en er dus voor ‘betalen’)
  • Het huisdier dat we beiden hebben, kost ca. € 5,– per week, dit bedrag wordt in mindering gebracht op ons budget, onder de streep blijft er € 25,– per week over (het Nibud schrijft per persoon € 6,05 per dag voor)
  • Het geld dat we uitsparen ten opzichte van ons eigen uitgavenpatroon, komt ten goede aan één of meerdere goede doelen (naar eigen inzicht)
  • Het geld dat we uitsparen op de Kerstboodschappen gaat naar het @legerdesheils

Ik kan je verzekeren, de komende 7 weken worden een uitdaging. Werkelijk alle franje is eraf, dat betekent hand op de knip en 3x nadenken wat de noodzaak van de uitgave is. Voor mij zal deze week in het teken staan van de overgang. In de koelkast ligt nog groente en fruit wat me iets speelruimte geeft om te wennen aan de soberheid.

Zowel voor @colettecarmen als voor mij ligt de lat hoog. Colette is een smulpaap en keukenprinses terwijl bij mij op menu de (kant-en-klare) gemaksgerechten staan. Het komt dus aan op creativiteit en letterlijk de kunst van het weglaten. Bovendien betekent het voor mij dat ik nu echt eens fatsoenlijk zal moeten leren koken, wil ik deze uitdaging tot een goed einde kunnen brengen.

Het betekent ook het uitpluizen van de folders van de supermarkten om het menu op de aanbiedingen af te stemmen. Daarnaast zal ik zeker een aantal concessies moeten doen: (helaas) minder biologisch fruit, m’n pakje roomboter blijft echter wel, de warme bakker moet het even zonder mij doen, dus geen croissantjes en luxe broodjes voor in het weekend. Frisdrank en sappen drink ik niet, dat scheelt weer en het  flesje wijn daarentegen zal de hekkensluiter en een kadootje aan mijzelf worden in het geval er aan het eind van de week iets over blijft (schrijft zij hoopvol).

Volg me via Twitter en je blijft op de hoogte van alle updates (@morgen5ter) of zoek op #bewustminder voor alle tweets hierover.

BewustMinder? Ik zeg doen!

Zuinig zijn, op vriendschap

Mijn voornemen van afgelopen week wordt vanaf vandaag keiharde werkelijkheid: drie weken lang rondkomen met een budget van € 30,– voor de wekelijkse boodschappen. ‘Waarom’ vraag je je misschien af? De reden is voor mij simpel. We leven in een tijd waarin het bestedingspatroon voor een grote groep ongewijzigd door gaat. En zo ook de besteding aan iets basaals als boodschappen. Gemaksboodschappen, snel klaar of domweg hele luxe producten want zo lekker én omdat je je ze kunt veroorloven. Why not? Niks mis mee, toch? Oh. En dat restje in de koelkast dat er al twee dagen staat? Dat kan eigenlijk ook wel weg, want vanavond gaan we uit eten. We consumeren en gooien weg.

Tegenover deze groep staat een groeiende groep mensen voor wie het wekelijks boodschappen doen, op creativiteit aankomt omdat hun beurs het niet langer toelaat capriolen te maken. Omdat het einde van de maand steeds verder in zicht lijkt te komen.

Ik moet bekennen dat ik tot de eerste groep hoor. En daarom wil ik het gewoon eens proberen: consuminderen. Mijzelf uitdagen te leven van wat er nog in de voorraadkast en vriezer ligt, gecombineerd met vers uit het seizoen. Voor mij een uitdaging want koken is niet echt mijn sterkste kant.

Als het mij lukt hou ik aan het eind van de maand € 135,– over aan niet bestede boodschappen. Die ga ik vandaag alvast uitgeven. Daarmee dwing ik mijzelf toch echt rond te komen, want wat je niet hebt, kun je ook niet uitgeven! Er gaat een mooie kaart naar mijn vrienden in Spanje die ik te lang niet heb gezien. Bloemen naar Zaandam voor mijn lieve vrienden die door de jaren heen hebben geholpen mijn financiën op de rit te krijgen. En die honderd euro die overblijft? Daarmee trakteer ik mijn liefste vriendin en haar dochter op een etentje. Omdat zij er altijd voor mij is.

Omdat vriendschap onbetaalbaar is.

 

Happy single?

MetalArt28129

Happy single en het leven nemen zoals het komt. Na zeven jaar voor mij nog steeds geen issue, maar mijn directe omgeving kijkt hier toch wat anders tegen aan. Familie, die zich na pakweg twee jaar enige zorgen begon te maken over het uitblijven van een nieuwe liefde, had mij al eens voorzichtig gepolst of ik misschien dan, wellicht, ja toch? van de vrouwenliefde zou zijn. Ja, want waarom is er dan nog geen nieuwe man?! Zorg gaat over in argumenten en beledigingen zoals jaren die gaan tellen, verlepte blommen, gemiste kansen en die kritische houding die iedere potentiële partner wegjaagt.

Het in een nieuwe relatie stappen is wat mij betreft toch iets anders dan een brood uit de supermarkt halen, maar dat even terzijde. Bovendien ben ik niemand, maar dan ook helemaal niemand enige vorm van verantwoording verschuldigd. Ik zwijg en glimlach wanneer ik alle adviezen in ontvangst neem.

Zo had ik onlangs een afspraak met een kennis. Het gesprek met haar verliep dus ook volgens het stramien van: ‘goh, hoe zit het nu met jou? Nog steeds geen leuke man?’ waarop zij vol enthousiasme over haar ervaringen begon te oreren want ook – join the club – zijnde gescheiden.

Een haarscherpe analyse moest ik aanhoren. Dat er wel degelijk verschil zit in de datingsites en dat ze er nu één heeft gevonden waar ze de afgelopen maanden al zeker 12! dates aan heeft overgehouden. Okay, er zaten dan wel een paar ‘kneuzen’ tussen die na een kop koffie direct afgeserveerd konden worden. Maar het overgrote deel was van het kaliber avond met benefits, om enigszins gelaten te vervolgen: ‘maar een tweede date kwam er niet van’.

En dat is nu precies de reden waarom ik niet op een datingsite sta. Omdat er voor mij meer is dan alleen een flinke sexpartij op je eerste ontmoeting. En zo ik die al wil, begeef ik mij wel in het uitgaansleven, zonder een profiel te hoeven hebben op zo’n site.

Nee. Stiekem hoop ik spontaan iemand tegen het lijf te lopen. Waarmee een klik is. Waarin tijd is elkaar in rust en ruimte te leren kennen. Een vorm van valse romantiek op mijn leeftijd? Wie zal het zeggen. En zo niet kneed en vorm ik mijn leven rustig verder. Omdat ik van mijzelf hou.

Liefs, Meri.

Genomineerd …… ik?

nordic-bliss-liebster-award

Nog in de kinderblogschoenen staan en dan van http://frankliefdu.wordpress.com op zondagmorgen een nominatie mogen ontvangen voor de Liebster blog award. Pjoei..  Dat is best wel wat! Een beetje ongemakkelijk maar meer nog verrast en blij denk ik hierover na. Deze waardering prikkelt in ieder geval tot meer schrijven. Vorm en inhoud van het blog zullen langzaam maar zeker duidelijker worden. De contouren staan er. En misschien nog het meest belangrijke: ik vind het leuk iets op papier te zetten wat als een beeld in mijn hoofd is ontstaan.

Graag bedank ik @frankliefdu voor dit lieve gebaar en zijn vertrouwen in mij. Met plezier buig ik mij over de beantwoording van de vragen die Frank voor zijn genomineerden heeft bedacht.

Maar voordat ik de vragen beantwoord, eerst even de officiële uitleg wat deze award precies inhoudt.

In Germany, the word “liebster” has the same meaning as “favorite, beloved, or dearest.” This award is primarily given to blogs that have less than 200 followers. That way, it helps the blogger with being more known to the world as well as giving the blogger the opportunity to learn about more amazing bloggers.

If you are nominated for the “Liebster Award”…then what??

Fear not, my friends! If you are nominated for the Liebster Award, these are the following steps you need to take in order to graciously accept your award…

  1. Link back and recognize the blogger who nominated you.
  2. Answer ten questions given to you, by the person who nominated you.
  3. Nominate ten other bloggers for the award.
  4. Create ten questions for your nominees to answer.
  5. Notify your nominees.

And lastly, you may copy and paste the award (which is at the top of this post) on your blog!

Frank’s vragen:

  • Hoe kun je je blog het beste omschrijven?

Het is een fotoboek van mijn leven. M’n eerste blogs laten je kennis maken met mijn verleden en geven een beeld van waar ik vandaan kom, wie ik ben. Dat is nu wel afgerond, ik ben klaar om over de onvoltooid tegenwoordige tijd te gaan bloggen.

  • Wanneer ben je met je blog begonnen?

Begin september 2013 heb ik mijn eerste bericht gepost.

  • Is jouw blog anders dan andere?

Dat ik over mijzelf schrijf, mijn gevoelswereld, mijn verwonderingen en dat ik mij als een echte dramaqueen kan gedragen, in die zin kun je dit blog uniek noemen (lacht, vervolgens serieus)…  qua onderwerpen zijn er ongetwijfeld soortgelijke blogs te vinden.

  • Wat zijn je dagelijkse bezigheden?

Ik ben kwaliteitsfunctionaris bij een grote drukkerij in het westen van het land. Tot het eind van dit jaar ben ik gedetacheerd in Friesland.

  • Ben je gelukkig?

Op dit moment ben ik tevreden en ken ik mijn geluksmomenten.

  • Waar denk je aan op dit moment?

Aan toevalligheden in mijn leven, waar ik geen vat op krijg maar als ze een betekenis hebben, dit vanzelf duidelijk wordt.

  • Wat is belangrijk voor je?

Een omgeving waar mensen met respect voor elkaar en hun omgeving in liefde leven.

  • Wat gebruik je voor inspiratie?

Een simpel woord of een beeld kan al een trigger zijn bovendien vervlecht ik graag muziek of quotes uit boeken in mijn blogs.

  • Doe je lang over het schrijven van je blog?

De tijd heb ik nooit geklokt…. Ik denk een uur of twee. Het begint meestal met een ruwe opzet die ik even laat rusten. Daarna kan ik wel eindeloos lopen neuzelen over de plek van een komma of een punt, wat voortvloeit uit de drang een perfecte zin te willen neerzetten.

  • Wat is je favoriete eten?

Bami met veel satésaus bij de afhaalchinees, het gepocheerde ei is voor mij, het plakje ham voor Bob de kat.

Dit waren leuke vragen. Wanneer mijn antwoorden weer vragen oproepen, vind ik het leuk als jij als lezer, mij dat laat weten. En nu dus aan mij de schone taak om bloggers te nomineren. Omdat ik nog niet zo lang blog, kom ik niet tot tien stuks. Graag nomineer ik de volgende bloggers die ik met plezier lees vanwege hun eigen stijl, de mate waarin ze mij tot nadenken zetten of mij raken door hun woorden:

http://memuzz.wordpress.com/2013/10/07/omdat-ik-van-je-hou/

http://echovanmijnhart.blogspot.nl/2013/11/weerschijn.html?spref=tw

http://dianavanderwalblogt.tumblr.com/

http://mamaliefjes.blogspot.nl/

http://rijmsels.wordpress.com/

En ook voor mijn genomineerden heb ik getracht een aantal vragen te bedenken. Best lastig, maar hier komen ze dan:

  • Waarom ben je gaan bloggen?
  • Wat vind je het leukste aan bloggen?
  • Op welk tijdstip heb jij de meeste inspiratie?
  • Als je je blog in muziek mocht uitdrukken, hoe zou dat dan klinken (band, componist)
  • Wanneer is een dag voor jou perfect?
  • In termen van helden gesproken, wie is jouw held?
  • Wat zijn de eerste drie dingen die op je bucket list staan?
  • Wat doe je in het dagelijks leven?
  • Met wie van de mensen die ‘niet meer onder ons zijn’ zou je nog eens een gesprek willen hebben?
  • Wat is het lekkerste gerecht dat jij kunt maken?

Met veel plezier heb ik de vragen beantwoord, over de nominees nagedacht en vragen bedacht.

Lieve groet,

Meri.

Eén voet op het gaspedaal en één op de rem

gas

Twitter. Wat moet je er mee, of misschien beter: wat wil je ermee bereiken? Om eerlijk te zijn weet ik het niet. Commercieel gezien is het een medium dat ergens in de marketingmix thuishoort. Dat begrijp ik. En dat het nieuws zich er sneller verspreidt dan via de ‘oude’ media, soit, dat kan ik ook nog begrijpen. En zelfs wanneer je een boodschap uit te dragen hebt, je heel eenvoudig een doelgroep kunt vinden… ok die optie snap ik ook. Zo ook de politieke en maatschappelijke discussies die je er kunt voeren of minder actief: volgen. Waarbij ik persoonlijk van discussiëren in 140 tekens niet echt blij word, maar dat terzijde. En laten we tot slot niet vergeten dat twitter een grote chatbox is. Een virtueel café of wat kneuteriger: een huiskamer.

En wat heeft dit met @Morgenster te maken, zul je je misschien afvragen? Wel na een actieve en eveneens beëindigde twitterperiode, in een laten we het mijn vorige leven noemen, leek het mij een aantal maanden terug weer leuk om wat te gaan twitteren. Gewoon voor de fun (ik ben dus een chatbox-chick) waarbij ik bovendien contact hoopte te kunnen leggen met andere Hoog Sensitieve Personen.

Contacten zijn er zeker gelegd. Maar helaas….. met de intensiteit van het twitteren wakkerde ook de onrust in mij weer aan. Vorige week werd mij duidelijk waarom. Vrijdag had ik een gesprek met mijn gewaardeerde zielenknijper en hij vertelde mij dat ik tot de relatief kleine groep zogenoemde HSS’ers behoor, een groep binnen de High Sensitive Persons; ik ben een High Sensation Seeker.

HSS’ers zijn doorgaans bijzonder complex door het enerzijds zoeken naar vertier/sensatie met overprikkeling tot gevolg waardoor afstand nemen en stilte zoeken ter compensatie nodig is. Iemand verwoordde het treffend: het voelt alsof ik altijd één voet op het gaspedaal heb en één op de rem.

Het kwartje viel.

De zucht naar prikkels, sterke prikkels, avontuur, impulsiviteit en het opdoen van nieuwe ervaringen. Maar ook de boemerang van prikkels die altijd binnenkomt. De behoefte aan een voortdurende afwisseling maar daartegenover niet minder de behoefte aan stilte. Aan het niets.

Yin en Yang. Dag en Nacht. Zwart en Wit. Ik ben het.

Goed ik ben nu gelabeld. Het verklaart een hoop en dit geeft mij een handvat. Het helpt mij mijn stemmingswisselingen te herkennen, zonder misschien direct er een passende maatregel tegenover te kunnen stellen.

Zo gebeurt het dus dat ik zondag de stekker uit Twitter trek, terwijl er een Liebsternominatie via @frankliefdu voor mijn blog Mericuleus ligt.

Ik realiseer mij dat ik zonder Twitter mijn blog geen podium geef. En dat is dan ook wel weer jammer. Daarbij voel ik ook de drang om iets met die nominatie te doen. Kortom ik zit in de spagaat tussen erkenning en waardering, liefdu en prikkels. Ha! Welkom in mijn achtbaan!

Dus vandaag heb ik weer iets als ‘plug’ toegepast in m’n account, maar nog geen ‘play’. Daar moet ik nog even over denken.

Geef me wat tijd. Wees niet te streng en haal gewoon je schouders op. Dat is het enige wat ik voor nu vraag.