Week 6: De psychologie van schaarste #BewustMinder

schaarste

Doorgaan… nog een kleine twee weken voor de boeg met € 30 euro budget per de week voor een één persoonshuishouden. Ik ben inmiddels bijna drie weken verder na mijn laatste post. En hoe hangt de vlag er nu bij? De ene week beter dan de andere, zo eerlijk moet ik zijn. Een eerdere posting vond ik niet nodig, sterker nog: niet noodzakelijk. Ik hoef de grote trom niet te slaan van: ‘kijk mij, ik doe al weken boodschappen voor 30 euro terwijl ik een vaste baan met een goed salaris heb’. Ik ben niet op zoek naar enige vorm van ‘bewijs’ hoe eenvoudig of moeilijk het is om met dit budget rond te komen. Het is ontstaan vanuit een intrinsieke gevoel soberheid te kunnen beleven. En geloof me maar, op ons welvaartsniveau is € 30 per week weinig. Het kost mij best moeite om alle verleidingen te weerstaan.

Dus.

De afgelopen weken heb ik me verder verdiept in het begrip armoede. Er valt veel over te lezen, waarbij één artikel veel indruk op mij maakte. Het was een artikel van www.decorrespondent.nl  met de prikkelende titel “waarom arme mensen domme dingen doen” en waarin het gedachtegoed van Eldar Shafir helder uiteen wordt gezet. Zijn visie raakt in mijn beleving de essentie van armoede. Zijn kijk op de psychologie van schaarste en het hebben c.q. ontbreken van bandbreedte bieden niet direct pasklare oplossingen, als wel een middel om vanuit een andere optiek naar armoede te kijken. Tegelijkertijd legt hij ook de vinger op een zere plek:  ‘Schaarste is een relatief begrip. Het ontstaat niet alleen bij een gebrek aan inkomen, maar ook bij een teveel aan verwachtingen’

Verder lezend en speurend kwam ik tot de conclusie dat ‘schaarste’ als marketingtool wordt ingezet om dit gevoel kracht bij te zetten. Lees het artikel van Concept 7 of 5 manieren om conversie te realiseren door Master-Mind om een beeld te krijgen hoe je psyche wordt beïnvloed door marketeers. Voor mij een een eye-opener in relatie met de visie van Shafir.

Kort door de bocht en heel voorzichtig durf ik een samenhang tussen (neuro)marketing en armoede(beleving) te benoemen. Het is een inzicht om vaker en nadrukkelijker bij stil te staan. En als je mij nu vraagt wat de meerwaarde van mijn budget-experiment is dan zijn het, naast de creativiteit om met minder geld méér te doen, de nieuwe inzichten die ik rijker ben geworden.

Ik wens jullie liefdevolle feestdagen.

Advertenties

Liefdesverklaring: blauw op wit

Vandaag werd ik geraakt door het blog van Elli’s Kronkels en Spinsels, over het schrijven van liefdesbrieven. Het was een blog waar de emotie vanaf spatte. Al lezende vroeg ik me af wie anno 2013, behalve Eli, nog over zoveel romantiek beschikt om een dergelijke brief te sturen. En vervolgens: wie de brief dan zou lezen. Voor mij staat een liefdesbrief namelijk synoniem aan hogere verleidingstechniek;  onderdeel van een gepassioneerd spel.

Ik vroeg me af of ik ooit het lef zou hebben een dergelijke brief te schrijven en te versturen. In tegenstelling tot Eli zou ik geen digitale flessenpost gebruiken. Ik zou gek worden van onzekerheid, niet wetende of mijn boodschap toevallig door de juiste persoon zou zijn gelezen. Nee, ik zou kiezen voor papier, een handgeschreven brief op papier zou het worden. Keurig geadresseerd en thuis bezorgd. Voorzichtig zou je met je pink de envelop open scheuren. Gecontroleerd. Je bewust van het zachte geknisper van het papier, terwijl je de brief uit de envelop haalt en open vouwt.

Het zou een brief zijn waar de hartstocht vanaf druipt. Zwart op wit, of liever blauw op wit zou je mijn liefdesverklaring lezen. En natuurlijk zou deze handgeschreven zijn, want zoveel persoonlijker en mooier dan de lettertypes die uit de PC rollen.

Misschien zou ik wel eerst een kladje schrijven. Want verwend door de deleteknop op m´n toetsenbord, ben ik een slordige schrijver geworden. Totdat de woorden komen. Dan vertrouw ik ze toe aan het papier. Ik kies ze zorgvuldig; passievol als een dampend bad, zinnenprikkelend of ingetogen en klein, als een vinger die vederlicht een lijn over je rug trekt, als aanloop naar meer.

Vanaf dat moment verlies ik mij in taal en word ik één met letters. Op zoek naar de nuances, naar alle tinten die woorden zacht en rond maken zou ik je de weg naar mijn hart tonen.

Voordat ik de brief in de envelop stop, herlees ik hem. Resoluut maak ik er een prop van en bedenk dat ik niet de moed heb de brief te versturen. Nog niet. En met één beweging landt de prop papier in de prullenbak. Die digitale snelwegbenadering is misschien zo´n slechte keuze nog niet….

Week 3, De Overpeinzing #BewustMinder

Creativiteit is je eigen problemen oplossen

Drie weken ben ik nu onderweg in mijn persoonlijk project #BewustMinder

De versobering zet door. Ik moet zeggen dat er een bepaalde handigheid ontstaat om mijn uitgaven binnen de perken te houden en het is opmerkelijk hoe snel dit leerproces gaat. Dus.. dat uitspitten van alle reclamefolders hè? wat zo’n briljant idee leek, vanwege voldoende tijd tot shoppen en overal de koopjes wegplukken? Wel. Daar ben ik mee gestopt. Domweg omdat ik er toch nog hebberig van werd.

Afgelopen week ben ik een kostbaar inzicht rijker geworden. Met een kleine beurs komt het volledig aan op creativiteit.

Daarnaast was er de afgelopen week een worsteling. De worsteling om het begrip armoedegrens op juiste waarde te schatten. Telkens vroeg ik me af wat armoede nu precies inhoudt. Wanneer ben je ‘arm’ en waar heb je ‘recht’ op? Hoe meer ik daar over nadenk hoe meer vragen het bij mij oproept. Want hoe zit dat met die rechten? En hoe verhouden zich die dan tot de armoedegrens? En plichten? Wat kunnen we, nee!, moeten we zelf doen? Welke keuzes maak je en waarom? Is naast het hebben van een huis en verzekeringen, het hebben van een auto, iets waar je recht op hebt? Een wasdroger? De twee pakjes shag in de week? En hoe consuminderen we na een leven van overvloed? Wat houd je en wat laat je? Veel vragen weinig antwoorden. Ik ga mij hier de komende weken eens in verdiepen om het te kunnen begrijpen.

Terug naar mezelf.

Mijn strakke financiële regime maakt één ding heel duidelijk: uitjes buiten de deur, of dat nu een lunch, pizza of frietje is, zijn met dit budget onmogelijk. Sterker nog, zelfs de kant-en-klaar maaltijden die ik voorheen gemakshalve  kocht omdat ik een slechte kok ben, hebben het veld moeten ruimen, want te kostbaar.

Toch blijkt goedkoop en lekker te eten zeker mogelijk. En ja, enige creativiteit in de keuken is wel voorwaarde. Aan de slag dus met de seizoensgroenten en fruit. Op dit moment ben ik in de leer bij mijn hospita Janke die mij de kneepjes van eenvoudig maar smakelijk koken bijbrengt. Daar ben ik haar meer dan dankbaar voor. En het mes snijdt aan twee kanten: met plezier benut ik mijn vrije tijd in het leren koken met verse producten en bovendien spaart het de beurs.

Die creativiteit waar ik het over had, houdt niet op in de keuken. Verjaardagen bij voorbeeld zijn budgettair gezien een ramp. Ik zoek dus andere wegen voor het vinden van cadeau’s. Het creatieve proces dat hiermee op gang komt is een mooi en waardevol gevolg van een sober bestaan. Kortom het gaat nog interessant worden. Het jaar is nog niet om.