Kiezen voor het beste

~ Als bezit niet gelukkig maakt, probeer dan eens minder te bezitten ~

 

‘Kwaliteit boven kwantiteit bij alles’, het was zomaar een tweet die ik zag langskomen. Twee abstracte begrippen, die voor ieder van ons anders uitgelegd kunnen en zúllen worden als je er expliciet naar zou vragen. Kiezen voor het bèste, betekent niet per definitie kwantificering in materie of geld. Het is ook het geven van je volle aandacht, je focus. Het is je bewust zijn en dat wat je in staat stelt om weloverwogen keuzes te maken.

Naar mijn mening zit de kern van deze oneliner in de kwantiteit. En dan vooral in het terugdringen ervan. Want wat zegt een hoeveelheid eigenlijk? Neem kleding. Als ik je vertel dat je waarschijnlijk slechts 20% van je kleding 80% van je tijd draagt, hoeveel hangt er dan eigenlijk overbodig in je kast? Is het niet ontzettend jammer van je kastruimte, verspilling van de energie die voor de productie ervan nodig was en wellicht ook van je geld?

Dat euvel van volle kasten, een rommelig huis vanwege rondslingerende spullen, herken je dat ook? Wat mij vooral bezighoud is de drang tot bezit. Omringd door huisraad en spullen wanen we ons gelukkig. We schaffen spullen dubbel of driedubbel aan. Uit oogpunt van gemak, luxe. En ondertussen verkleinen we de wereld om ons heen.

Onlangs heb ik een voorzichtige stap gemaakt met het opschonen van m’n schuur. Met schroom begonnen maar achteraf zonder pijn in m’n buik heb ik afstand genomen van overtollige huisraad: verkocht via internet, weggegeven, in de ‘Zak van Max’ (Leger des Heils) gestopt en waar ik écht niets meer mee kon, weggegooid. Opruimen en afstand nemen creëert letterlijk ruimte en rust. En zo neem ik kamer voor kamer onder handen. Beoordeel ik de spullen op functionaliteit, emotionele waarde en wanneer het voor het laatst gebruikt is.

De volgende stap wordt de keuken. De voorraad borden en mokken is voldoende om een half weeshuis van eten voorzien. Spullen die in de keuken thuishoren liggen verspreid door m’n huis vanwege ruimtegebrek in de keuken. Dus…… Langer dan een jaar niet gebruikt gaat de doos in, borden en mokken worden teruggebracht naar maximaal 6 personen. Het betekent een keuze tussen m’n ‘nette servies’ en de bonte verzameling van aardewerk en glas met herinneringen aan m’n reizen. Eigenlijk is het helemaal geen keuze en is het een kwestie van inpakken wat ik niet gebruik. Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen wat in m’n keukenkastjes achterblijft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s