Gratis meuk

Hoezo... gratis

 

Grote sporttoernooien, daarmee begint het meestal: acties die de grootgrutters uitschrijven om gratis meuk te verzamelen. Meuk, ja. Rommel. Overbodige giveaways. Rotzooi. En meestal gekoppeld áán of áls een spaarsysteem.

Eens even kijken, wat hebben we zoal gehad de afgelopen jaren? Naast voetbalplaatjes, beesies, wuppies, free samples, bierglazen, -viltjes, oranje jurkjes, koektrommeltjes? Vast veel meer. En al die giveaways hebben één ding gemeen. Ze zijn overbodig. ‘Ja… jij hebt makkelijk praten’ zeggen mijn vrienden dan ‘jij hebt nog geen kinderen’.  Ja und? ‘Sinds wanneer maakt jouw kroost de wet uit bij jou thuis?’ schiet er dan door mijn hoofd.  Of geef je maar gewoon toe om te verzamelen, omdat je geen zin hebt in eindeloze discussies erover. Voor de lieve vrede.

Ik wil dit erover kwijt. Het is niet gratis. Het is verspilling van energie om te produceren, het is verspilling van je geld omdat je aangezet wordt ‘meer’ aan te schaffen. Het is domweg manipulatie. Van jou. Via jouw kind. Door de dames en heren reclamemakers. Chapeau!

En zolang wij, als consumenten, die meuk blijven aannemen bij de winkels, zolang zullen deze acties blijven bestaan. En het gaat niet alleen om de wuppies en de voetbalplaatjes. Denk ook aan de gratis samples bij de parfumerie in die geur die je niet lekker vindt, het proefje met doucheschuim in een geur waarmee je je lief de deur uit jaagt, de meuk die je op beurzen krijgt. Van sleutelhangers, keycords tot flessenopeners en draagtassen. Vraag jezelf nu eens af, voordat je een giveaway rücksichtslos accepteert, of je het artikel écht wilt hebben, of je het nodig hebt. En.. als je het zou moeten betalen, je het aangeschaft zou hebben. Ook leuk: bedenk wat je er vervolgens mee wilt doen. Hoe groot is de kans dat het verdwijnt?  In dat rommellaatje, -trommeltje, op de ene plank of in die bureaulade. Ik ken het. We hebben allemaal van dat soort plaatsen in huis. Om te bewaren. Spullen waar we geen afstand van doen en die we niet gebruiken.

De laatste keer dat ik parfum kocht wilde de verkoopster mij het gratis tasje met tijdschrift en een sample overhandigen. Met een gedecideerd ‘nee, dankjewel’ gaf ik aan geen behoefte te hebben aan het tasje.  Met een: ‘Ja, maar…. het is gratis hoor…’ probeerde ze nog met gestrekte arm de tas over de toonbank heen, aan mij te overhandigen.

Ik wilde geen tijdschrift dat eerst twee weken op de stapel ligt, vervolgens ongelezen bij het oud papier verdwijnt om dan weer naar beneden te brengen om in de papiercontainer te dumpen. Trots op mijzelf liep ik de winkel uit. De verkoopster met haar gratis item verbouwereerd achterlatend.

Advertenties

Goed gepland.

engelstalige-schoolagenda-2014-2015-14520677-product_rd-177276780

In sommige opzichten mag je mij oldskool noemen. Zonder Facebook, Instagram, Linkedin en Pinterest lijk ik tot een uitstervend ras te gaan behoren. Zo dus ook met mijn agenda. Op mijn zakelijke foon maak ik gebruik van de agenda die netjes synchroniseert met die op mijn zakelijke desktop. Privé echter hang ik nog steeds aan mijn papieren exemplaar. Te groot voor een doorsnee handtas en voorzien van post-its, bonnetjes, foto’s, krabbels en ohja! m’n afspraken, creeër ik een heus jaarboek.

Het grootste voordeel is dat ik volledig offline, altijd en overal toegang tot mijn gegevens heb. Ik vind dat prettig. Natuurlijk het ieder jaar overschrijven van je gegevens is a hell-of-a-éénpuntnul-job. Tenzij je zo’n losbladig Succes-geval hebt, waarvan je de inhoud vervangt en je adresgegevens een paar jaar kunt bewaren, totdat er zoveel in veranderd is, dat je toch echt aan de bak moet om het spul over te schrijven. En de hipperiken onder ons voorzien zich natuurlijk van een Moleskine, niet omdat ze zo handig zijn, maar vanwege Moleskine… 🙂

Die merkenparade laat ik al heel wat jaren achter mij. Ik speur dus gewoon naar een leuke agenda, waaraan ik zo mijn eigen eisen stel: voldoende schrijfruimte per dag, prettig (liefst verantwoord) papier, niet te grappig maar ook weer niet te saai. Zoiets.

Dus, voor het jaar goed en wel om is, ga ik met m’n nieuwe aanwinst aan de slag. Het beschrijven van zo’n maagdelijk, blanco agenda waarin het jaar zich letterlijk aan je ontvouwt, is een mooie mindfulness activiteit  Er zit echter één maar aan. Die knip rondom oud en nieuw. Doorgaans is december een drukke maand en in de oude agenda staan al weer afspraken gekriebeld voor januari. Met een beetje mazzel heb je nog een maandplanning in het nieuwe jaar.  Maar veel verder fatsoenlijk plannen, zit er niet in. En op zo’n moment denk je: ‘dat moet anders kunnen’.

Vandaag viel mijn oog op de nieuwsbrief van de Hema en hun leuke assortiment aan schoolagenda’s. Budgettair bovendien hartstikke interessant waardoor voor mij helemaal geschikt! Je snapt hem al. Ik heb een ouderwetse schoolagenda aangeschaft. Want daarin loopt het jaar van augustus t/m juli. Dus in november met mij een afspraak voor februari plannen? Pas de problem. Ik sla mijn agenda open.

Rest mij slechts één prangende vraag aan de uitgevers van grote mensen agenda’s… wat denken jullie ervan om die kalender jaren voor een agenda los te laten en in de range van de schoolagenda’s mee te lopen?

Nou? Wie durft?

100 ton radioactief water gelekt uit opslagtank in Fukushima

Omdat het nog steeds actueel is!

Ruud Bredewold

Fukushima… wie het weet MOET het zeggen!

Uit een opslagtank van de kerncentrale van Fukushima is naar schatting honderd ton radioactief water gelekt. Dat heeft Tepco, eigenaar van de kerncentrale, donderdag 20 februari 2014 in een verklaring laten weten. Het lek werd woensdagavond laat ontdekt. Tepco gaat er vanuit dat er geen radioactief water in de nabijgelegen oceaan is gestroomd. De toevoer van water is nu afgesloten waardoor het lekken is gestopt. Tepco onderzoekt wat de oorzaak van het lek is. (bron: Nu.nl)

opslagtanks

5 regeltjes tekst op de website Nu.nl terwijl er 100 ton radioactief water uit een opslagtank is gelekt.

Waarom lekken deze tanks? De kans is heel groot dat het met de kwaliteit van deze tanks te maken heeft. Volgens experts kunnen deze haastig gebouwde opslagtanks hooguit vijf jaar mee.

Waarom informeert onze overheid ons niet?

Volksvertegenwoordiger Renee Leegte VVD zegt dat dit een taak is voor…

View original post 105 woorden meer

Gewoon, buitengewoon

Citroen DS 21 Chapron Le Dandy  One of only two Made!!!
Citroen DS 21 Chapron Le Dandy
One of only two Made!!!

‘Doe es normaal’!

‘Doe nou maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.

Hoe vaak heb ik dit moeten aanhoren. Tot grote frustratie van mijn ouders was ik, in hun ogen, geen makkelijk kind. Daar, waar zij mijn zus en broertje keurig in het gareel kregen, bleef ik me afzetten tegen de gevestigde orde.

De grootste valkuil in de opvoeding van je kinderen, is dat je wenst dat die kontkruimel op jou gaat lijken. Dat er zo’n minivariant van je rondloopt. Dat is in mijn opvoeding dus volledig mislukt, want ik durf nu te zeggen dat ik erg op Tante Bets lijk, de zus van m’n pa.

M’n ouders kozen voor een bepaalde vorm van veiligheid, opdat ik goed in het ‘systeem’ zou passen. Aangepast en onopvallend in de massa en daarmee dus goed inpasbaar in de hokjes die statistici voor ons bedenken. Dus veilig koersend op de grootste gemene deler, hadden zij de hoop dat ik uiteindelijk wel keurig in hokje X of Y zou passen. De scherpe kantjes van mijn zí’jn werden jaren zorgvuldig ondergeschikt gemaakt, zodat ik aardig richting middelmatigheid stevende. En marketeers? Die smullen van middelmatigheid. Vinexwijken, de inrichting van ons huis, de manier van kleden. We dupliceren van alles en lijken op elkaar. Karakterloos. Zonder betekenis.

Het is echt niet zo dat ik anarchie wil prediken, ik geloof zeker in een ruggengraat van de samenleving met gedeelde normen en waarden. Maar daarnaast geloof ik nog meer in het jezelf mogen zijn, buiten die middelmaat om. Want wat voor jou heel gewoon is, kan voor mij bijzonder zijn en vice versa. Door meer belangstelling te hebben voor datgene wat in onze ogen excentriek of buitengewoon is, of voor die persoon die juist niet in jouw hokje past, dat creëert juist een mooi bewustzijn. Met even zo vaak mooie gesprekken en wijze inzichten.

Zullen we het eens proberen? Minder hokjes. Weg met doorsnee en middelmatigheid. Gewoon om ons bewust te worden hoe buitengewoon we mogen zijn.

Liefs, gewoon van Meri ❤

 

Dit blog is ontstaan vanuit het idee van #WOT (Words on Thursday) voor het woord ‘gewoon’. Een woord dat in Google gewoon 26 miljoen keer voorkomt 🙂

Waarom ik het nieuws niet meer volg

anger

Het duizelt mij soms. Al het leed in de wereld. De oorlogen, de onrust. Milieurampen. Aanslagen. Ik zit erbij en kijk ernaar. Niet bij machte wat te doen. Op twitter rollen de berichten door mijn TL met meningen, observaties. In plaats van duidelijker wordt het een brei aan informatie waar ik met mijn verstand niet bij kan. Het gaat te snel. Je wordt ingehaald door de tijd en de snelheid aan informatie. De tijd om in chronologie iets neer te zetten ontbreekt. En daarbij verdwijnt de nuance.

Ik realiseer mij dat er belangen spelen. Dat informatie gekleurd wordt overgebracht, vanuit macht,  om partijen tegenover elkaar te zetten, om eigen belangen veilig te stellen, vanwege geld. Het zijn de poppenspelers van de wereldeconomie. En de laag die er onder zit, mensen zoals jij en ik, staan aan het front, sterven, vluchten. Noem maar op.

Mijn cirkel van invloed houdt op bij mijn familie, vrienden, buren, collega’s. Daar begint het bij. Ik moest denken aan een gedicht van Lao-tse, dat ik hier wil delen. Misschien moeten we beginnen hier de wereld te verbeteren, binnen onze eigen kring van invloed.

 

If there is to be peace in the world,
There must be peace in the nations.

If there is to be peace in the nations,
There must be peace in the cities.

If there is to be peace in the cities,
There must be peace between neighbors.

If there is to be peace between neighbors,
There must be peace in the home.

If there is to be peace in the home,
There must be peace in the heart.

Lao-tse

 

Ik wens je een liefdevolle dag.

Meri

Lef !

 

Reclames. Doorgaans heb ik er niets mee. Helemaal niets, omdat ze je aanzetten tot aankoop van spullen die vaak overbodig zijn. Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Heel soms zijn er reclames die een mooie boodschap uitdragen. Zoals deze. In het vervolg over mijn blog over angst en het lef hebben om te leven, laat dit filmpje prachtig zien hoe we door gewoon te doen onze angsten overwinnen!

Wat het filmpje bovendien bijzonder maakt, is dat de muziek in het eerste deel achterstevoren wordt afgedraaid.

Luister en kijk!

 

Liefs, Meri

Eng !

Scary_05

Vanmorgen zag ik het voor de eerste keer op Twitter langskomen #WOT write on Thursday. Een idee van Pix dat het best omschreven kan worden als een creatieve schrijfopdracht, waarbij het woord dat elke donderdag wordt aangedragen in zijn meest vrije vorm uitgelegd mag worden. Vandaag gaat het dus om het woord ‘eng’.

Het is een woord dat de hele dag om mij heen heeft gehangen. Want wát is dat nu eigenlijk? ‘Eng’ Voor mij is eng een ongrijpbaars, iets dat in onze bovenkamers afspeelt. Iets dat wij ons zelf willen laten geloven en wat gevoed wordt door een veel dieper liggend gevoel.

Voor mij staat eng synoniem aan het onbekende, iets dat we niet nog kennen. En waarvoor wij ons zelf dus willen waarschuwen. ‘Pas op!’ lijkt ons brein te willen zeggen, dit is nieuw voor mij, ik kan niet toetsen, ik heb geen referentie… BAM. Alarmbellen. De onbekende situatie maakt ons angstig. We weten nog niet hoe we moeten handelen. We staan dus op het punt om te leren. Maar wat doen we doorgaans? We kiezen voor veiligheid, schijnveiligheid wel te verstaan. We ontlopen het liefst de situatie die we eng vinden.

We leven in een wereld die door angst wordt geregeerd. Maar waarom reageren we zo angstig op situaties? Wat is er nu mooier dan om het onbekende onbevangen tegemoet te treden? We zijn zo geconditioneerd in het zoeken naar veiligheid, dat het grootste gevaar misschien wel daarin schuilt. En dát vind ik nu eng.

Het is niet die berg die we zo eng vinden, maar de onzekerheid of we wel boven komen. We zoeken gelijkgestemden op omdat we daarmee ongemakkelijke gesprekken uit de weg gaan. We kiezen voor bekend eten omdat we zeker weten dat we dat lusten. We kiezen voor veiligheid om ons niet teleur te stellen in ervaringen. We kiezen voor de makkelijke weg.

En daarmee missen we veel, heel veel  in het leven. Sterker nog, het jezelf onthouden van nieuwe ervaringen die JA! soms minder goed uitpakken dan bedacht, maakt in zeker opzicht kortzichtig. Ook hier past het woord eng, al is het in een andere context. Je ontneemt jezelf de kans om te leren. Om te groeien.

Sta open voor het leven, omarm het. Léér. Want leven is niet eng.

Kikkers! Wie durft ze te eten?

strijken

 

Vandaag heb ik een levende kikker gegeten. Ik heb wát? Ja het eten van een kikker, ofwel ‘Eat that frog’ is een bekend gezegde, wat neerkomt op dat als het eerste wat je ’s ochtends doet het eten van een levende kikker is, je de rest van de dag doorkomt met een tevreden gevoel’. Logisch toch? Want een levende kikker te moeten eten… wel dat behoeft geen nadere toelichting.

‘Maar waarom zou je een kikker eten’ hoor ik je vragen.

Ik zal je dat vertellen. Ik ben een ster in uitstellen en rondlummelen. Enerzijds omdat ik graag onder zekere tijdsdruk werk, anderzijds omdat ik de pest heb aan bepaalde klussen. Strijken is zo’n klus ‘omdat het heurt’ !!

Dus op een dag als vandaag geef ik mijzelf een schop onder de kont. Ik installeer me met strijkplank en wasgoed midden in de kamer. Zet de stereo op flink volume en strijk de kreukels uit m’n kleding. En met iedere bloes die glad op een hangertje hangt, wordt m’n humeur beter. Ik stel me zo voor de kreukels uit m’n leven te strijken. Terwijl ik tegelijkertijd weet dat dat onmogelijk is. Want door het dragen kreukelt het opnieuw. Een wasbeurt frist op, maar houdt de kreukels ook zichtbaar.

En zo is strijken van kleding even zinloos als denken om kreukvrij door het leven te gaan.

Dus kikkers eten om te strijken, no way. Dat gaat niet meer gebeuren. Echter, die billetjes van de kikkers, dáárvoor wil ik wel een uitzondering maken.