Klimaattop en mijn boerenverstand

Afgelopen zondag werd er in 150 landen gedemonstreerd om aandacht te vragen voor de klimaatverandering. Niet geheel toevallig, want vandaag dinsdag 23 september, zullen  in New York de regeringsleiders van 120 landen in een VN top bijeenkomen.

Ik onderschrijf vreedzame demonstraties. Ik vind het een goed middel om aandacht voor een probleem  te vragen, hoewel ik zelf niet zo’n roeper ben in mensenmassa’s. Actie verwachten van je regeringsleiders ten aanzien van de milieuproblematiek mag, moet zelf. Omdat we de planeet leefbaar moeten houden, voor onze kinderen en hun kinderen.

De top zal in het teken staan van reductie van uitstoot van kooldioxide en andere broeikasgassen. En terecht. We kunnen niet alle fossiele brandstoffen uit de grond blijven trekken, zonder de gevolgen daarvan te overzien. Als doorsnee burger ben ik daarover ongerust. Heel ongerust. En ja! Er dient, meer dan nu het geval is, een stimulering te komen voor het ontwikkelen en toepassen van alternatieve brandstoffen. Maar zou het niet beter zijn om naar het begin van de keten te kijken? Zorgen dat we minder consumeren? Zodat er minder geproduceerd hoeft te worden? Zouden we niet eens een keer met een heel andere bril naar onze economie moeten kijken, waarin ‘groei’ het doel is?  Moet onze welvaart nog meer toenemen? Met nog meer consumeren tot gevolg?

Ik ben geen econoom en redeneer slechts met mijn boerenverstand. Wat ik wel weet is dat ik geen regeringsleider nodig heb om tot actie te komen. Als individu neem ik mijn verantwoording, door het maken van bepaalde keuzes. En mijn keuze is minder. Minder van alles te bezitten. Oh. En helpen we door minder uit te geven, daarmee de economie nog verder om zeep? Ik weet het niet. Misschien moeten we ons eerst afvragen welke of beter: wiens! belangen er mee gemoeid zijn om aan het huidige systeem van productie en consumeren vast te houden. Niet het jouwe. En ook niet van jouw kinderen.

Laten we voor een zachte revolutie kiezen. Trek je eigen plan. Word je bewust van wat je aanschaft. En waarom.

 

 

Advertenties

Regen. Ik hou ervan.

Regen

Regen.

Ik hou ervan.

Ik hou van zachte voorjaarsdruppels die als parels op blaadjes liggen. Druppels waarin zonnestralen schitteren.

Ik hou van zomerse buien die, na een dag van verzengende hitte, de temperatuur een paar graden doen dalen. Buien met grote regendruppels, die rechtstandig naar beneden vallen zoals een moesson de aarde als een deken bedekt.

Ik hou van regen in de herfst. Wanneer de druppels scherpe randen hebben die in je gezicht striemen. Druppels die je het zicht ontnemen, omdat zij voortbewegen op de snelheid van de wind.

Ik hou van winterse buien. Wanneer regen als witte vlokken naar beneden komt en alle geluiden doet dempen. Totdat het volledig stil is.

Regen.

Ik hou van het geluid.

Nooit hetzelfde. Van vriendelijk en zacht als een engel die je in een diepe slaap brengt, tot een valse duivel die luidruchtig en hard lachend zich laat vergezellen van onweer en bliksem om je uit je slaap te houden.

Regen.

Ik hou ervan.

Hoe dorre grond weer vruchtbaar wordt en de natuur haar geuren weer met ons deelt.

Hoe plassen, het speelveld worden van stampende kinderlaarsjes.

Hoe stof wordt weggespoeld.

Regen

Ik hou van de symboliek.

 En als het regent, ga ik naar buiten. Zonder paraplu. Om nat te worden en de regen te voelen.

Ik hou ervan.

Fijne zondag.

Méri.

Donor

Mannetjes. Wie kent ze niet? Handige mannen in je netwerk die van alles kunnen. Al dan niet breed inzetbaar of juist gespecialiseerd. De beun. Of de liefhebber die zo goed is, dat hij niet voor een professional onderdoet. Afijn. We begrijpen elkaar wanneer ik over een mannetje praat.

Mijn mannetje heet Harry. En Harry is, of beter gezegd wás de onderhoudsmonteur van mijn ouwe Fordje. Sinds zes jaar heb, of beter gezegd hád, ik een Ford Fiësta. Een afschuwelijke winkeldochter in een gouden mosterdkleur. Met ooit 150.000 km op de klok heb ik haar voor een zacht prijsje op de kop weten te tikken.

Afgelopen week stond het karretje bij Harry voor onderhoud. Zijn verontrustende telefoontje dat begon met: ‘Meer, luister eens….’ bereidde mij voor op de boodschap die ik al verwacht vanaf het moment dat de teller dik over de twee ton was gegaan.

Zijn stem klonk ernstig toen hij mij vertelde welke kosten ik zou moeten maken om het ding nog door de APK te krijgen. Grappig hoe snel je brein dan aan het werk gaat. Ik realiseerde me dat voor mijn werk er altijd een leenauto ter beschikking staat in het geval er een afspraak buiten de deur is (niet zo vaak). Dat ik de 7,5 km woon-/werkverkeer altijd, ja echt altijd, op de fiets afleg. Dat ik in het weekend graag met de trein reis, omdat ik dan ondertussen wat anders kan doen. En dat het gebruik van m’n auto de laatste jaren ernstig was teruggelopen.

Ik heb besloten de auto het onderhoud niet meer te geven en voor een prikkie op Marktplaats te zetten. En zo gebeurde het dus dat ik net op het postkantoor stond om de auto over te schrijven op naam van haar nieuwe eigenaar. Een sjacheraar die de onderdelen uit m’n haast ter ziele gaande Fiësta gaat vissen. Ongevraagd heb ik van m’n karretje een donor gemaakt die in leeftijdsgenoten zal doorleven. Ik glimlach bij de gedachte.

Het zal even wennen zijn, om geen auto voor het grijpen te hebben. Maar het voelt heel goed, zeker gezien mijn #bewustminder filosofie. En wetende dat ik geen wegenbelasting, verzekering en de pech-onderweg-hulpdienst meer hoef te betalen, vind ik eigenlijk heel bevrijdend. Stiekem geef ik het geld al uit aan écht leuke dingen.

En Harry? Ik heb gevraagd hoe goed hij is met fietsen. Want stel je voor, dat ik doordeweeks een lekke band fiets…. dan is het fijn te weten dat Harry om de hoek zit.

Tweelingzielen

 

 

Iedere man en iedere vrouw wordt geboren als de helft van een ziel die op aarde vereniging zoekt. Niemand wordt geboren om alleen te zijn. Als iemand zijn zielsverwant eindelijk tegenkomt, voelt het of je thuis komt van een lange reis. Het is dan nauwelijks nodig om met elkaar te praten, omdat je elkaar woordeloos begrijpt. Je kunt alleen maar glimlachen, omdat je haar al zovele keren eerder bent tegengekomen in je leven, maar haar toen niet herkende. Die twee zielen vinden elkaar, omdat ze twee helften van een geheel zijn.

(Uit: ‘De Kabbalist’, G. Kimpen)

Overpeinzing op zondag

woman

“Forgiveness is like letting a prisoner free and finding out the prisoner was you”

Omdat boosheid en wrok geluk in de weg staan. Slechts 7 minuten van je tijd vraag ik je om naar onderstaand filmpje te kijken. Meer over vergeving vind je in mijn eerdere post “vergiffenis

 

Ik wens je een liefdevolle zondag,

Méri.

De ongelezen brief

Een brief die nooit zal worden gelezen , gericht aan een schoonvader die ik nooit heb gekend.

Lieve vader,

Dapper bedenk ik dat ik je wil schrijven om vervolgens me af te vragen hoe ik de juiste woorden vind. We hebben elkaar nooit ontmoet en toch zou ik je iets persoonlijks willen zeggen. Vind je het eigenlijk wel goed als ik je vader noem?

Woensdag kwam het verdrietige bericht dat je leven hier ‘klaar’ was, dat je het aardse bestaan hebt verruild voor ….. ja, voor wat? Ik weet het niet. Ik kan slechts hopen dat je op een vredige plek bent, zonder angst, zonder pijn.

Vader, wat had ik je graag leren kennen en de verhalen over je leven gehoord. Ik had op het puntje van de stoel gezeten, luisterend naar je woorden. Over hoe jij opgroeide en later een vrouw en kinderen kreeg. Ik had geluisterd hoe jij vertelde over de geboorte van je zoon. Hoe hij opgroeide, het kattekwaad dat hij uithaalde. Ik had willen weten waarin jij je in je zoon herkende. Welke interesses jullie samen deelden.

Je zou me je zoon door jouw ogen laten zien.

En als wij elkaar beter zouden leren kennen, zou ik je vragen stellen. Ik zou willen weten wat het leven je gebracht heeft, welke jouw dromen waren. Wat jou bezighield. Wat jou als mens gevormd had. Ik zou willen weten hoe jullie de donkere periode in het leven van je zoon ervaren hebt. Zou ik van je verdriet horen en zelf wellicht ook verdrietig worden? Ik zou je hand pakken vader, en naar jouw zoon, mijn lief, kijken om je te zeggen dat hij mij het meest gelukkige mens op aarde maakt en dat liefde alles overwint.

Zou je me meenemen door je tuin, mij de border laten zien die zo mooi bloeit? Of met me voor de boekenkast staan om te laten zien wat je graag leest? Zou ik als een dochter voor je mogen zijn?

Lieve vader, helaas heeft de tijd het ons niet gegund elkaar te leren kennen. Maar door de ogen van jouw zoon, zal ik naar je leren kijken. Daar ben ik dankbaar voor.

Méri.