De typemachine

typemachine

Afgelopen week liet ik het toevallig eens vallen: ik zou wel een ouderwetse typemachine willen hebben. Zo ééntje met hamertjes die meer herrie dan snelheid maken.

Gisteravond wist mijn liefste lief mij het gelukkigste meisje van Haarlem te maken door met een wat sleetse koffer thuis te komen, met daarin een in perfecte staat verkerende  ‘Made in GDR’ tiepmasjien.

Voorzichtig liet ik mijn vingers over de toetsen gaan. Met enige kracht moet je de toetsen indrukken waarbij ook nog eens de snelheid en het ritme van de aanslag van belang zijn hoe strak of juist niet je de letters op papier krijgt.

Alle lettertjes zijn puntgaaf, er zit een klassiek stoffen lint in wat de letters hun oorspronkelijke look & feel geeft en natuurlijk is er het pingeltje wanneer je het einde van de schrijfbalk hebt bereikt.

Ik heb al wat ideeën wat ik met dit kekke apparaat kan doen.  Etiketten, kerstkaarten, enveloppen en gedichtjes zullen voortaan in het mooie Courier 12 door mij gemaakt worden. Mensen met gevoel voor typografie zullen het met mij eens zijn dat dit toch wel één van de meeste klassieke fonts  (lettertype) is. En laten we eerlijk zijn, hoe mooi is een haiku in dit lettertype? Ik hou ervan!

Liefs, Méri.

Ruilen. Het nieuwe delen?

ruilen

Degenen die mijn blogs vaker lezen, weten dat ik duurzame ontwikkelingen, recycling en kringloop een warm hart toedraag. En dat het allemaal niet moeilijk of ingewikkeld hoeft te zijn om hieraan je steentje bij te dragen, laat een initiatief bij mij in de flat zien. Sinds een paar maanden is er een heuse micro-ruilbeurs ontstaan van tijdschriften, boeken en sinds vandaag ook cd’s.  Het zal medio zomer geweest zijn dat er een keer een paar glossy’s lagen met een briefje: ‘neem gerust mee’. Ik nam de vrijheid om er een paar mee te nemen en ze te lezen. Het schoot mij te binnen dat ergens in huis nog een doos met weg te geven spullen stond, met daarin o.a. een paar boeken. De door mij meegenomen tijdschriften verving ik door een paar van mijn boeken. Ze hebben er niet lang gelegen; toen ik de volgende ochtend naar mijn werk ging en langs de bewuste plek kwam, waren ook deze boeken weg.

En zo gebeurt het dat er bij mij in de flat regelmatig tijdschriften en boeken, legpuzzels en soms bordspelen, van eigenaar verwisselen.

Nu muziek steeds vaker via internet(radio) mijn huis in komt, merk ik dat een aantal CD’s steeds langer ongebruikt in de kast blijft staan. Je voelt hem al aankomen. Vanmorgen heb ik een stapeltje CD’s op het inmiddels vaste ruilplekje neergelegd, in afwachting van een nieuwe eigenaar. En het is zo leuk…. Vanmiddag  waren de CD’s weg maar lag er een stapel kookboeken voor in de plaats. Ik koos er twee. Het zijn kookboeken waar ik oprecht blij mee ben.

Stel je toch eens voor dat we dit nu veel vaker zouden doen, gewoon het uitruilen van kleine huisraad met onze directe buren. En het mooie is dat het niets kost. Je hoeft geen ‘minibiebje’ van minstens € 40,– aan te schaffen, je kiest gewoon een plek waar de spullen kunnen liggen. En weet je wat? Ik zeg doen! Want ik denk dat je hiermee een ander zomaar een plezier doet. Bovendien geef je een artikel een tweede leven wat ook nog eens goed is voor het milieu. En last but not least… ik denk dat het ons als buren wat dichter bij elkaar brengt. Dat de wereld er een ietsiepietsie mooier van wordt.

Do you ‘like’ Facebook?

Een openbaar bericht op Facebook. Met een slecht bericht. Zojuist schoof de buurvrouw aan, ze moest even haar verhaal kwijt.

Nee, de situatie met haar familie is niet heel goed. Maar om nu via Facebook te moeten lezen dat haar zus volgende week in het ziekenhuis wordt opgenomen, dat ging haar te ver. Ik informeerde naar het contact met haar zus. ‘Weinig tot niet’ was het berustende antwoord. ‘Wij hebben niet geleerd een beroep op elkaar te doen als we in de shit zitten en zijn gewend onze eigen broek op te houden’.

‘Maar waarom dan je boosheid?’ vroeg ik haar. ‘Bel je haar wel eens zomaar?’ Vragen schieten door mijn hoofd om de familiebanden te begrijpen.

En ook daarop was het antwoord nee.  ‘Bellen doen we niet. We zijn familie zonder dat we er voor elkaar zijn’.

Ik knikte begrijpend. Ik zag m’n buuf met haar worsteling. ‘En nu dan? Wat ga je doen’ vroeg ik haar voorzichtig.  ‘Ik heb soms zo de pest aan dat hele Facebook’, zei ze resoluut. ‘Er staan zelfs 10 vind-ik-leuks bij het bericht’ en ze keek me niet begrijpend aan. ‘Dan heb je het toch niet begrepen?! Ik ga hier toch niet in het openbaar op reageren?! Ik vind het te erg voor woorden dat we zo sociaal arm zijn geworden. Dat we als familie, wanneer je leven opeens een achtbaan van angst en emoties wordt, we en plein publique ons medeleven gaan betuigen in plaats van een helpende hand te bieden?

Abrupt staat ze op en pakt haar tas. ‘Ik stap nu in de auto, ik ga naar m’n zus.  En weg is ze.

Ik ben trots op m’n buuf. Zij is het weerwoord op het gemak van het  ‘liken’ op  Facebook. Zij heeft die dichte hand, met de gesloten vingers naar binnen gericht, omgebogen in een open hand. Een helpende hand. In plaats dat Facebook een ‘niet-leuk’ button ontwikkelt, zouden ze misschien beter een helpende-hand-button kunnen ontwikkelen. Dán maak je je platform pas echt sociaal.

 

Kringloop

Als je voor #BewustMinder kiest, kies je bewust voor Kringloop. Lezen dit blog!

Frank#HL

Vroeger werd de kringloop gezien als iets voor de minderbedeelden en gezinnen aan de onderkant van de sociale ladder, ook alternatievelingen konden er hun hart ophalen. Tegenwoordig is de kringloop er voor iedereen. Ik heb zelf een jaar in de kringloopwereld gewerkt en stond er iedere dag versteld van wat mensen wegdoen. Kleding, meubels, elektronica, klein huishoudelijk materiaal en zelfs antiek van soms grote waarde.De kringloop is een branche geworden waar leuk geld in verdiend kan worden en dat zie je ook aan websites als marktplaats en E-bay.

Iedereen probeert op deze manier zijn graantje mee te pikken in deze florerende second-hand, vintage markt. Emmaus doet het met als doel dak- en thuislozen een dagbesteding te geven en met de opbrengsten deze mensen van bed, bad en brood te voorzien, ‘T Goed is een commerciële instelling maar helpt ook langdurig werklozen en mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Het Pakhoës…

View original post 282 woorden meer

Heb jij al last van #FOMO

Fear of Missing it Out

Tot voor gisteren had ik er nog nooit van gehoord: FOMO. De Fear Of Missing Out. De angst om alles te missen. Het is een begrip dat met name wordt gebruikt om het gedrag van mensen met een sociale mediaverslaving te duiden. In die zin kende ik het begrip als zodanig.

De uitleg van gisteren echter werd in een breder perspectief getrokken. De angst om in het leven van alles te missen. In die geschetste context leidt FOMO tot een overspannen bestaan.  Eigenlijk een bestaan waarin we alles willen. Want als we het één kiezen, zouden we het ander wellicht missen. We maken dus geen keuzes, uit angst het meest belangrijke, spannendste, belangrijkste in het leven te missen. Denken we.

Dus hebben we een carrière, een duur huis, twee auto’s, meerdere vakanties per jaar, oh ja… een paar kindjes, een sociaal leven, de sportclub, ohja en een partner. En zijn we druk. En op den duur niet meer gelukkig.

Daar komt bij dat we overspoeld worden met beelden die ons moeten doen geloven dat dit de manier is hoe we anno 2014 ons leven inrichten. We leven in een belevingsmaatschappij  waarin we vooral vermaakt dienen te worden en vooral niets mogen missen. Ten koste van veel. En soms van alles. We kennen allemaal de beelden van wat er in Haaksbergen gebeurd is.

Het lijkt mij dat het alles willen meemaken en dan vooral nu, direct! leidt tot een vorm van verzadiging. Wanneer heb je iets om écht naar uit te kijken? Waar word je nog blij van als álles wat je wenst, binnen je bereik ligt? Ik denk dat het tijd wordt om een stapje terug te doen. Dat betekent niet dat ik mijn leven niet maximaal wil leven. Het ‘Living life to the fullest’ betekent voor mij dat ik bewuste keuzes maak en hetgeen ik kies, om dát volledig en bewust mee te maken.  Ja, ik heb makkelijk praten. ‘Been there, done that’.

 

Fijne dag, Méri.

De Bladblazerman

Tuinieren. Voor sommigen onder ons een geliefde bezigheid voor anderen een hel waaraan ze zich liever onttrekken. Totdat het herfst is en de blaadjes zich met veel plezier van de bomen in de tuin laten vallen. Het is het moment dat een deel van de bevolking, zijnde de man, plotseling ontwaakt.

Het tijdrovende tuinieren, waaraan hij zich de hele zomer met liefde heeft onttrokken, blijkt te zijn veranderd in een mannenactiviteit. De tuin wordt een speeltuin voor de zich met gadgets omgevende mannen die niets liever doen dan lawaai maken. Een beetje zichzelf respecterende huisvader is het tijdperk van apparaten met een snoer ontgroeid. Eindelijk is het tijd voor het apparaat der apparaten: de BLADBAZER. Getooid met een veel decibel producerende, let wel: ruggedragen!,  benzinebladdrager begeeft de man zich op zaterdag- of zondagmorgen naar zijn domein, het walhalla dat ooit tuin heette. Voorwaarde is natuurlijk dat het dróóg weer is. Met grote halen verplaatst hij de blaadjes van links naar rechts over het perceel. Volledig in zijn mannelijk element.

Gelukkig dat het soms op zondag regent……