Van dikdoenerij en experts

Af en toe schep ik er genoegen in om een lifestylebeurs te bezoeken. Een beetje ideeën opdoen voor in huis vind ik altijd leuk, nog leuker is het publiek dat er rondloopt te observeren in de interactie met elkaar en de standhouders.

Nu vind ik dit soort beurzen meestal een hoog bla bla gehalte hebben wat gevoed wordt door de experts die er rondlopen. Stiekem lach ik wanneer iemand zich een overbodige bakvorm, olie-vernevelaar of ander gadget laat aanpraten. Nog mooier zijn de argumenten die zij zichzelf voorhouden om hun aankopen te rechtvaardigen. Gevoed door de prikkels rondom ons heen leren we waarde toe te kennen aan, ja, aan wat eigenlijk?

Wanneer het op eten aankomt, zijn we behoorlijk de weg kwijtgeraakt. Onder invloed van alle kookprogramma’s en glossy’s eten de experts geen gepelde tomaten meer maar slechts San Marzano’s uit Campanië, Italië. Grif wordt er 3 euri voor een blik met drie tomaten betaald. Weinigen weten dat de grond in Campanië enorm is vervuild door illegale stort door de maffia. Ja, daar krijg je wel een pittig tomaatje van.

In het serieuze  grof-geld-werk wil ik de Big Green Egg (met vleugels!) noemen met een vanaf prijs van laten we zeggen: een maand huur van een luxe woning.  Op zo’n ding leg je natuurlijk geen speklap maar heus  knuffel-knoeien-vlees. Ook leuk voor de gadget geilers zijn espresso-apparaten waarin je koffiebonen gebruikt die een kiloprijs hebben waar ik een jaar lang thee van kan drinken. Absolute topper was toch ooit een leverancier met prachtige tuinmeubelen. De goede man deed zijn best mij te overtuigen een kleed te kopen, een  vloerkleed voor in de tuin. En dat het eigen import uit Italië was, daar kon ik slechts om lachen. Denk jij nu echt dat een Italiaan een vloerkleed in zijn tuin legt? Nee! Dat dat doen slechts malle Hollanders.

Ter illustratie een prachtig voorbeeld van Ikea 🙂 Ik wens je oprecht een mooie zondag!

 

Advertenties

Wijn en koekjes

Foto: http://tomdouglas.com/
Foto: http://tomdouglas.com/

We schrijven Italië. Toscane om precies te zijn in een niet nader te noemen jaar en plaats. En er was voetbal: een WK of EK.  Met veel mensen, mannen en idem tafeltjes in een lokale Bar Sport met een groot televisiescherm aan de muur.

Het was dáár op dat moment dat ik tot ‘mascotte’ werd gebombardeerd tijdens die belangrijke wedstrijd. Schalen met koekjes gingen rond en werden gedoopt in iets. Verwonderd bekeek ik dit schouwspel. ‘Koekjes doop je toch in de thee?’ is mijn verbaasde reactie. Dit levert evenzo niet begrijpende, nee-schuddende hoofden op. ‘Assagi! Proef!’ klinkt het uit de diverse monden. Een glas wijn wordt aangereikt inclusief de schaal koekjes. Het iets blijkt Vin Santo, een zoete dessertwijn. Door de snoeiharde amandelkoekjes in de wijn te dopen worden ze zacht en nemen ze een deel van de smaak over van deze wijn. Er ging een wereld voor mij open. Een prachtige combinatie van het lichtbitter van de amandelen, het zoet van suiker en de alcohol uit de wijn prikkelden mijn smaakpapillen. Van de voetbalwedstrijd kan ik me niet zoveel meer herinneren. Met de vlag over mijn schouders en een glas wijn in de handen genoot ik. En nu? Nog steeds doop ik cantuccini in mijn thee. Maar wanneer er Vin Santo in huis is…….

Zondagmijmeren

Frank#HL

Half 6, ik word wakker van de vogels, geen ongewone tijd voor me. Mijn biologische klok maakt me altijd wakker na een uur of 6 slaap. Ik kijk naar mijn lief, rustig ademend onder het donsje en glijd onder het dekbed uit. Koffie en een peuk op het balkon ook een standaardprocedure in de vroege ochtend. Het is stil op straat en ik kijk vanaf mijn balkon naar de stille tuinen, de groene bomen en de huizen. Dit uitzicht, mijn eerste eigen uitzicht weer na mijn donkere periode van dakloosheid en weer opkrabbelen van bestaan naar leven. Dit uitzicht, nog een paar keer ga ik het zien maar missen zal ik het niet, het zal een mooie herinnering worden.

Nog een paar maanden, weken eigenlijk en dan worden 2 huizen 1 thuis. Een thuis waar we de dingen van ons beiden gaan samenvoegen tot een warm, gezellig thuis waar iedereen…

View original post 274 woorden meer

Tijd is een paradox

tijd

Wie durft het nog? ‘Nee’ zeggen?

‘Nee’ tegen die gave opdracht omdat je agenda al vol zit,  ‘nee’ tegen het leuke voorstel een theater te bezoeken vanwege beloofd koffiedrinken met je buurvrouw, ‘nee’ tegen de verleiding in de stad om dat festival te bezoeken omdat je je had voorgenomen nog te studeren. En die agenda, over drie maanden is die ogenschijnlijk leeg, ‘dan is er vast meer tijd’ hou je jezelf voor.

Not. En dat weet je.

We leven in het tijdperk van nanoseconden en dankzij techniek versnellen we ons leven in alle opzichten. Computers, telefoons, films, internetwinkelen. Alles gaat sneller dan ooit: G4 verbinding, maximum 3 klikken tot aankoop, nog even ‘Uitzending gemist’ streamen. Sneller, sneller, sneller want geen tijd te verliezen. We downloaden apps met handige to-do lists, schedulars, signaleringsmomenten wanneer je uit de trein moet stappen, wanneer je je rekeningen moet betalen. In de veronderstelling dat zij helpen onze tijd te beheersen. En hoe meer we ons leven vullen met tijdbesparende apparaten en dito strategieën, hoe minder tijd we over hebben.  Hoppa, we zetten nog maar eens een maaltijd in de magnetron want lekker snel. We zijn geworden tot een snel reagerende, multitaskende, zappende, fastfood etende soort die ongelukkig in zijn eigen staart bijt.

We zijn bezeten van tijd. We denken dankzij alle techniek tijd te sparen en toch…  we zijn nog nooit zo druk geweest. Onze werkplek is naast kantoor inmiddels ook thuis. En door het vervagen van deze scheiding voelt het alsof we nooit genoeg tijd hebben, onvoldoende privétijd hebben en rennen we als een kip zonder kop rond uit angst om iets te missen (lees ook: Fear On Missing Out).

Maar het kan anders!

De moeder van één van mijn vriendinnen was een wijze Surinaamse vrouw. Zij was ervan overtuigd dat wij de mooiste geschenken van het leven alleen zouden krijgen wanneer we met 100% aandacht met iets bezig zouden zijn. Een gesprek. Een etentje. Werk.  Aandacht voor de ander. Eten koken. Om daarmee het plezier te beleven van die activiteit. Noem het bewustzijn.

De laatste tijd denk ik vaker aan deze vrouw en zeg ik eens eerder ‘nee’. Daarmee maak ik tijd voor zaken die ik belangrijk vind of leuk en soms om helemaal niets te doen. Omdat zonder druk op de ketel er veel meer energie vrij komt dan blijven rondrennen in je tredmolen. Tijd is een paradox. Door minder te doen doe je juist meer en met meer plezier.

Liefs, M.