Omdat het past

huis

Het resultaat is wonderbaarlijk. Twee huizen die samen één worden, verschillende smaken en toch ook weer niet. Meubels die bijna achteloos in ons nieuwe huis zijn neergezet, de boeken willekeurig gemengd in de boekenkast. Het is alsof het nooit anders is geweest.

Het was in die ogenschijnlijke nonchalance dat ik het zag. Noem het harmonie en eenheid. Elementen uit m’n huis die bijna geïsoleerd in hun schoonheid stonden, krijgen door menging én overeenkomsten in stijl en smaak, de plek die ze verdienen. Schilderijtjes uit een zelfde periode die nu naast elkaar hangen alsof ze elkaar eindelijk hebben gevonden. En dat klassieke schilderij van @liefdu_it_is heeft nu een muur helemaal voor zich alleen en daarmee alle aandacht. Het huis ademt oud met klassiek modern. En het weerspiegelt vooral ons. Spullen die generaties oud zijn en door ons zijn bewaard of voor het grof vuil behoed in de onbewuste wetenschap dat er ooit een tijd en plaats voor zou zijn. Het huis ademt rust dankzij de deze spullen en het lijkt te zeggen: ‘welkom thuis’.

Advertenties

Gras

IMG_1221

Gras. Echt vrienden zijn we niet. Persoonlijk hou ik meer van zand.  Zand, je weet wel: snoeiheet wanneer de zon er lustig op losbrandt, zand dat z’n weg zoekt tussen je tenen, zand tussen alles wat je eet en je maag schuurt. Zand dat als fijn schuurpapier je lijf polijst en je haren tot een pluizenbol maakt. Zand waarvan iedere korrel zo mooi is als een kristal.

En dan heb je nog iets dat gras heet. Gras, dat zeiknat is als het geregend heeft waardoor de sprieten aan je voeten blijven kleven, al dan niet met zwarte aarde. Gras, de speelplaats van mieren en ander ongedierte dat de weg naar jouw tas altijd weet te vinden. En … gras groeit. Jawel. En moet dus gemaaid. En dan begint de ellende. Voor een mooi lapje groen achter het huis moet je verticuteren, kalk strooien, inzaaien, maaien, liefdevol behandelen ofwel veel tijd in steken. Want doe je dat niet, dan word je genadeloos afgestraft met een knollenveld vol kuilen en kale plekken. Een kansloos stuk groen dat we vol trots onze stadstuin noemen. Misschien is bestraten van de tuin zo’n gek idee nog niet.

De weg kwijt

Het is een prachtige tijd, wonen in een nieuw oud huis, samen met je lief. Het is één grote ontdekking om de kwaliteiten en de buien van dit statige, want met heuse bordestrap, huis te ontdekken. Een huis dat de sfeer van het leven uitademt van haar vorige bewoners. De vreugde en het verdriet dat binnenskamers is gedeeld en is doorgedrongen tot de kern van haar muren. Het huis dat twee wereldoorlogen heeft doorstaan en waarvan iedere steen een verhaal te vertellen heeft. Ik hou ervan!

Een nieuw huis betekent ook je spullen kwijt zijn. Wennen aan nieuwe plekken die zijn toebedeeld. Dingen waarvan afscheid is genomen en waarvan je denkt die nog te hebben. En natuurlijk de spullen die m’n lief heeft meegenomen. Het is een vorm van op vakantie zijn in je eigen huis die soms energie kost maar vaker goede energie oplevert. De ongemakken zijn er natuurlijk ook. Een oud huis, met weerbarstige kozijnen die niet altijd sluiten zoals jij wilt. De dikke kelderspin die mij op de trap zit uit te lachen en een koelkast waarin ik m’n flessenrek mis.

Over de geheimen die het huis heeft, heb ik het dan nog niet eens. Het zijn de aanpassingen in de tijd door haar bewoners. Als een klunzige plastisch chirurg zijn er verbeteringen aangebracht. Lichtschakelaars die andersom werken, stopcontacten aan het plafond en een meterkast vol draden, die je beter maar weer snel sluit.

Het is een statige dame dit huis. Zonder handleiding en met nukken maar bovenal in staat om een warm en liefdevol onderdak te geven. Ik weet zeker dat @liefdu_it_is en ik hier de mooiste jaren van ons leven gaan beleven.