The Bucketlist

Het is een trend: The Bucketlist. We hebben het over een lijst die je aanlegt met dingen die je nog wilt doen voordat je sterft, omdat je er nu geen tijd, geld of wat dan ook voor hebt. Een lijstje voor later dus.

Wat ik mij afvraag is waarom je de dingen die je wilt doen, zou willen uitstellen tot later? Het is naar mijn mening een vorm van uitstelgedrag waar je behoorlijk spijt van kunt krijgen. Omdat je tijd ‘op’ is. Omdat je fysiek misschien niet meer kunt wat je nu kunt. Omdat het leven noch maakbaar, noch planbaar is. Omdat ‘live is what happens while you’re busy making other plans’

En hoeveel onrust kan zo’n lijstje geven? Want hoe meer leuke, goede, spannende, interessante, mooie, gave dingen we om ons heen zien, hoe onrustiger je kunt worden om dat óók allemaal te willen (lees ook eerdere blogs over FOMO). Ik zou er gek van worden. Gek van al-die-te-ondernemen-dingen die weer op een to-do-list staan. Wat is er mis met wat te wensen te houden? Wat is er mis met lezen of kijken naar de dingen die je mooi vindt?

Het leven is keuzes maken. Links af of rechts af. Er is geen goed of fout daarin, het is slechts een ander pad dat je kiest. Een pad dat jou brengt naar wat voor jou nu belangrijk is, of in de zeer nabije toekomst wordt. Een keuze waar je tijd en wellicht ook geld voor wilt reserveren. Leef er naar toe. Maak een plan op hoofdlijnen en werk dat uit. Door deze concrete stappen geef je richting en focus. Worden allerlei bijzaken minder belangrijk en hoeven dus niet op een toekomstig lijstje te worden gezet. Voor mij werkt dit heel goed. Het is een balans tussen doelgerichte actie, dromen in een stoel en op zijn tijd een spontane actie. Niks bucketlist voor de toekomst. Geniet van het nu. En mocht je na het lezen van dit blog denken: joa, joa je hebt mooi praten, dan bestaan er pagina’s zoals ‘mijn bucketlist’ waarin je je toekomstige acties kwijt kunt. Aan jou de keus.

Ik wens je een zinvrije zondag.

Advertenties

Over liefde

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,
or the arrow of carnations the fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way

than this: where I does not exist, nor you,
so close that your hand on my chest is my hand,
so close that your eyes close as I fall asleep.

(~Pablo Neruda, Sonnet XVII)

Afhaken

Ben jij een doorzetter? Ik wel. Tenminste, dat dacht ik tot vanmorgen. Maar ergens, diep in mij zit een kort lontje. Een lontje van ongedurigheid. En dan vooral wanneer ik schijnbaar geen invloed op een situatie kan uitoefenen.Dan haak ik af.

Het leek in eerste instantie wel grappig. Een spelletje op de computer installeren om domweg wat tijd te verdrijven, even de gedachten na een dag werken op nul te zetten. Niet huiverig voor een nieuwe ervaring startte ik met het downloaden van Candy Crush.

Mijn eerste reactie was nogal sceptisch toen het spel eenmaal op de pc stond. Kwam het door de fluoriscerende kleuren in een kinderlijk doolhof? Of door de constante vraag om in te loggen via Facebook? Ik ga Facebookloos door het leven dus ik kon anoniem starten met het vergaren van punten. Want veel meer dan dát lijkt het spelletje niet in te houden: levels en punten vergaren. Onschuldig toch? Al snel blijkt dat het minder onschuldig is dan de kleurtjes en de eenvoud je willen doen geloven. Bij meerdere pogingen om een level afgerond te krijgen word je de mogelijkheid geboden ‘extra levens’ te kopen. Óf je Facebookvrienden om extra levens te vragen. Naarmate je op een hoger level komt, neemt de complexiteit van het spelletje toe. Dit is niet meer kinderlijk eenvoudig. En in tegenstelling tot wat de beelden lijken te willen uitdragen kun je je hersens erop pijnigen. En dan loopt het spaak.  Daar waar je met logica probeert de opdrachten te voltooien, zit je keer op keer met niet op te lossen puzzels. Zonder geld in dit spelletje te willen stoppen. heb ik geprobeerd level 23 te kraken. Tot vanmorgen vroeg. Toen ik opnieuw nog twee zetten te gaan had maar waarin ik me hopeloos in een remisestand had gezet. En zo snel het spel was gedownload, zo vlot haalde ik het er ook weer af. Ondertussen mopperend in mezelf. Ik zal te oud zijn. Of niet slim genoeg. Of te ongedurig. Of …..  misschien toch een beetje wijs?  Dat ik weet wanneer af te haken?  Met die laatste gedachte kan ik leven. Glimlachend klikte ik vervolgens op de Applestore op zoek naar een ander, voor mij geschikt, tijdverdrijf.