Een statement voor vriendschap

Wie ziet ze nog wel eens? Meiden die gezellig babbelend en gearmd over straat lopen? Ik was vanmiddag blij verrast ze te zien omdat ik gearmd lopen nog steeds een mooi teken van vriendschap vind.

Ik herinnerde mij dat ik vroeger (….) op straat altijd gearmd liep met mijn beste vriendin. Okay, het was ver voor de tijd waarin het begrip #BFF (Best Friends Forever) de fysieke uiting van het gearmd lopen had vervangen. Maar toch. Ik was niet de enige, het was iets van alle leeftijden en vooral meiden en vrouwen liepen gearmd.  In deze best intieme houding was kletsen, giechelen maar ook de buitenwereld laten zien dat je beste vriendinnen was, heel normaal. Een kleine kneep in de ander haar arm was voldoende om aandacht te vestigen op iets, het demonstratief en met veel poeha je arm uit die van haar halen een uiting van onvrede, terwijl gezellig dicht tegen elkaar aankruipen stond voor de intimiteit die je elkaar toestond.

Totdat de wereld veranderde. Het gearmd lopen was niet meer cool. Of wellicht alleen voorbehouden aan de dames die te oud waren of van de eigen sexe hielden. Kortom er werd minder en minder gearmd gelopen.  Hollandse jongens deden er sowieso niet aan mee. Nee. Gearmd lopen was geen herendingetje.

Opvallend is ook dat stelletjes meer en meer het hand-in-hand lopen verkozen boven de gearmde houding.

Hoe anders is dit in Zuid-Europese landen. Jonge mannen die nog steeds, soms stoer gearmd om elkaars nek maar ook ‘gewoon’ gearmd, hetzelfde beeld laten zien als bij ons ooit de meiden. Ik weet niet of ze daar in termen van cool of stoer denken. Kletsend de wereld laten zien dat je vrienden bent. Zo ging en gaat dat nog steeds. Ik word daar blij van.

Dus lieve lezers. Zullen we het morgen gewoon eens proberen? Een vriendelijk statement maken voor vriendschap door gearmd met je beste vriend(in) over straat te gaan? Hoe gaaf zou dat zijn?

Ik bied mijn arm aan. Wie-o-wie durft?

Liefs, Méri.

 

Advertenties

Geef me werk

Onlangs sprak ik met iemand over het wel en wee van het ‘harnas’ van een betaalde baan. Het gesprek eindigde met de woorden ‘Als je van je hobby je werk zou maken, hoef je nooit meer te werken’. Ik heb over die woorden nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik er niet aan mag denken. Synoniem aan hobby staan naar mijn mening ontspanning, vrije tijd, interesse en plezier. Onder hobby wordt in het algemeen een ontspannende activiteit verstaan die je in je vrije tijd uitoefent.

Het is onzin te denken dat wanneer je van je hobby je werk maakt, je daar per definitie gelukkiger van zult worden. Het grootste dilemma van dit alles lijkt mij het moment dat je thuiskomt van je ‘hobby’. Er moet dan iets van een leegte zijn, want ja, die hobby die je ooit had, die is niet meer, die hobby die  je ooit rust en plezier gaf, daaraan heb je nu de hele dag je energie gegeven. En laten we wel zijn, het moment dat je baasje wordt, is het gespeel over. Dan moet er brood op de plank komen. Ik wil het hier niet hebben over de parttime ‘ondernemers’ die met de veiligheid van een betaalde baan, in hun ‘vrije tijd’ ook ZZP’er zijn. Een jaartje, of twee misschien, maar dan zou je ‘hobby’ toch minstens zoveel vruchten moeten afwerpen om je betaalde baan opzij te zetten. Te vaak zie ik de spagaat van belangen waarin de zichzelf benoemde ondernemers in parttime functies belanden.

Bovendien, de gedachte om van je hobby je werk te maken is ook maar voor weinigen onder ons weggelegd. Betaald werk is over het algemeen nodig om in je onderhoud te voorzien je huur te betalen en brood op tafel te hebben (ik laat hier alternatieven van onbetaald werk in ruil voor diensten buiten beschouwing). De grote goegemeente heeft doorgaans een baan van 9 tot 5 waar ze met meer of wat minder plezier naar toe gaat. Ook het feit dat je altijd maar lol in je werk zou moeten hebben, wil ik nuanceren. Welkom in de grotemensenwereld.

Confucius formuleerde het overigens nog mooier: ‘Geef me werk wat bij me past en ik hoef nooit meer te werken’. Waar zit dan de uitdaging? Het aanleren van nieuwe vaardigheden? Werk mag best soms een beetje schuren. Altijd plezier hebben in je werk is een utopie. Net zoals altijd gelukkig, blij, gezond. Noem maar op. We moeten beter leren dealen met omstandigheden die we niet altijd naar onze hand kunnen zetten. Wanneer we leren met andere ogen naar situaties te kijken, zou dat ons leven een stuk eenvoudiger maken.

Vergelijk het met het wonen in Rome, of iedere willekeurige grote stad waarvan je houdt. Het moment dat je er werkelijk woont, dan kun je er nooit meer naar toe.

Dit gezegd hebbende, kan ik nu verder met mijn hobby dat het huishouden heet.

Fijne woensdag.