Geluk

  
Er is een tijd geweest vol onrust waarin ik altijd bezig en onderweg was. Zonder terugkijken en reflectie nam ik hooi op de vork en ging ik voorbij aan het moment waarin ik leefde. Het meer van emotie had ik goed beschermd onder een laag ijs. Met de kennis van nu is het bijna flauw te zeggen dat het niet kon uitblijven dat ik mezelf moest tegenkomen. En dat gebeurde dus ook. Met vallen en opstaan heb ik deze periode achter me gelaten. Ik ben gegroeid in de keuzes van mijn leven. En ik kan je vertellen dat veranderen van patronen in je leven vanuit jezelf moeten komen om ze echt te kunnen omarmen. Dat is soms heel hard en confronterend. Dus ja!, uit die zo vaak gebruikte comfortzone stappen. Op je bek gaan. Uithuilen. Jezelf bij de kladden pakken en zeg niet ‘why me?!’ maar ‘TRY ME!’. Stap voor stap heb ik zo geleerd een leven te leiden, waarin ik me gelukkig voel. Waarin ik liefde mag geven en ontvangen. Het simpel genieten van mijn liefste om me heen, van ons huis en de tuin. Tevreden zijn met wat we hebben en doen én daarin ons volledig van bewust zijn. We leven in het nu en morgen is een andere dag. En dankzij die solide basis en ons relativerend vermogen durf ik te zeggen dat dit geluk heet. 

Advertenties

Schuldgesaneerde liefde

  

Het is liefde. Punt. De rest is niet belangrijk. Tot zover een normaal liefdesverhaal met één afwijkend element: mijn lief zit in de schuldsanering. Die ‘rest’ valt te verdelen in twee groepen: vrienden/familie en de bewindvoerder. 

Familie en vrienden weten doorgaans van de drank en schulden van m’n lief. En zij vinden hier iets of niets van. Het zij zo. Het drankprobleem is verleden tijd en de schulden zijn gesaneerd dankzij het traject van de WSNP waarin mijn lief drie jaar mag laten zien dat hij geleerd heeft van zijn fouten en dat hij in staat is met een krap weekbudget rond te komen.

Maar wat doet zo’n rugzak vol verleden met je relatie? Die vraag krijg ik nog wel eens gesteld. En ik kan je zeggen: weinig. Vooropgesteld dat ik óók m’n ervaringen uit het verleden in een rugzak meedraag, zijn we beiden op een leeftijd dat het leven je soms wel wat beschadigingen heeft toegebracht. In ons geval heeft dat geleid tot een krapper budget waarmee we ondanks alles nog goed kunnen leven. Een goed leven in de zin van keuzes maken en prioriteiten stellen. Geld speelt in onze liefde geen rol om die tot uiting te laten komen; onze liefde wordt  immaterieel gevoed. Naar mijn bescheiden ervaring is dit de mooiste liefde die je kunt geven en krijgen.

Toch is een nuancering op zijn plaats. Door de WSNP kunnen we bepaalde zaken domweg niet regelen. Zaken waarvan ik vind die je goed hoort te regelen als je van elkaar houdt. Denk aan passende ziektekostenverzekeringen, of het regelen van je nalatenschap vanwege erfgenamen, vruchtgebruik van je woning, erfbelasting etc. voor het geval ik binnen de komende twee jaar het loodje zou leggen.

In ‘gewone’ relaties betreft het zaken die voor de meesten vanzelfsprekend zijn maar die bij ons door de onder bewindvoering anders liggen. In ons geval van samenwonen moest ik eerst financieel met de billen bloot om de maandlasten evenredig te kunnen laten verdelen. De bewindvoerder bepaalt nl. hoeveel mijn lief maandelijks kan bijdragen op basis van salaris en vaste woonlasten. Ik zal niet zeggen dat het mij niets doet, maar ik realiseer me ook dat dit weer een mooie stap vooruit is. En hé! Financieel trekken we het, dus waar hebben we het over!

En verder is de beste nalatenschap die ik de komende twee jaar voor mijn lief kan regelen, is te blijven leven. Want weet je, het leven begint niet ná de WSNP, we zitten er middenin. En ons grootse cadeau aan elkaar is zoals gezegd immaterieel: tijd en liefde.  

Ik hou van @liefdu_it_is mét en zónder WSNP.

Liefs, Méri.