Reizen

Ik hou van reizen. En ik hou van iedere vorm van vervoer: of het nu per vliegtuig, trein, auto of fiets is, het maakt mij niets uit hoe ik mij voortbeweeg. Het in beweging zijn is interessanter dan de wijze waarop, hoewel er best een paar redenen te bedenken waarom ik voor een bepaald vervoermiddel kies. Vliegen bijvoorbeeld doe ik alleen voor de korte uitstapjes in Europa waarin ik niet teveel tijd wil verliezen c.q. de bijzonder grote afstand die overbrugd moet worden. Nu is het ook wel weer zo dat ik stiekem droom van het afleggen van die bijzonder grote afstand per auto, of zelfs per fiets. Stel je voor dat je er de tijd voor zou hebben. Al die landschappen die aan je voorbij trekken en het gedurende je reis zien veranderen van die landschappen. Voor mij is dat reizen in optima forma. Gelukkig heb ik nog niet de leeftijd van de eindeloze vrije tijd, dus moet ik slim met de tijd omgaan.

De behoefte aan reizen wordt duidelijk door een onrust die zich van mij meester maakt wanneer ik te lang bij huis ben geweest. Maar daar heb ik een oplossing voor gevonden. Probleemloos kan ik mij verliezen in een mooie trip die achter mijn laptop begint. Het is als het maken van een legpuzzel, alle stukjes moeten passen. Tijdstip, tijdsduur, bestemming, vervoermiddel. reisgezelschap (of niet) en niet in de laatste plaats je budget. Zo kan ik op een druilerige dag de meest fantastische reizen in elkaar zetten, om uiteindelijk met een grote grijns op mijn gezicht de laptop dicht te klappen zonder één cent te hebben uitgegeven.

In  al mijn reizen vlecht ik de kilometers aan elkaar en zijn de treinstations, vliegvelden en havensteden de knooppunten. Ik hou van de energie die je op dit soort plaatsen vindt omdat niets stilstaat; het is de bedrijvigheid die er heerst. Het is een komen en gaan van mensen, de onafgebroken geluiden die je overmeesteren, de geuren in het hele palet van aangenaam tot ranzig. Op de plaats van beweging sta ik even stil. Ik neem de omgeving in mij op, verwerk de indrukken als een blauwdruk in mijn geheugen met de deuren van mijn gevoel open. We zijn slechts voorbijgangers. Pak het moment.

Liefs, Méri.

 

 

 

 

 

Advertenties

Guilty pleasure

De wereld van Netflix is best een bijzondere voor een niet-tv-kijker als ik. M’n lief kijkt met net iets meer plezier tv dan mij en dat is prima. En soms kijken we samen. D’as ook leuk. En zo hebben we een serie ontdekt met snelle jongens in mooie pakken en dunne, goed gebekte dames in sjieke jurkjes. De serie houdt het midden tussen een soap en een laten we het guilty pleasure noemen.

In een hollend tempo hebben we ons door de eerste drie seizoenen heen geslagen. En waar bij mij de verzadiging al halverwege seizoen 2 begon, heeft m’n schat de smaak te pakken. Zo gebeurt het dus dat er dagelijks een paar afleveringen de kamer in komen. Gelukkig zijn er 6 seizoenen met iets van 10 afleveringen, dus hij kan nog even voort. Maar ik vraag mij wel een beetje bezorgd af wat er gebeurt als hij door de hele reeks heen is. Per slot van rekening is hij wel een ex van alles en nog wat. Geniepig dwingt deze reeks tot kijken en blijven kijken. De intriges opsnuivend totdat je in een roes raakt. En die roes ontstaat door de gebruikte muziek. Want gezegd mag gezegd, iemand heeft een paar hele goede muzikale keuzes gemaakt

Dus als de serie ten einde is, rest ons nog de muziek. En die mag gehoord worden.

 

 

Schaamte

  ‘Goedkoop is duurkoop’. Het was een gevleugelde uitspraak van mijn oma. Ik ben dan ook opgevoed met het ‘doorsparen totdat je kunt kopen wat je écht wilt hebben’; omdat alle concessies die je nl. doet, afbreuk doen aan het oorspronkelijke gedachtegoed. En in het verlengde daarvan ligt dan weer hoe blij je bent met de aanschaf. Kortom, cirkeltje rond. Snap je? 

Even voor alle duidelijkheid: ik heb het over haalbare wensen, wensen die financieel binnen je bereik liggen maar waarvoor je misschien net even meer moeite moet doen om ze te verkrijgen. Beetje langer sparen. Of ervan afzien. Ook dat kan namelijk. Want m’n oude oma vertelde mij ook dat ik niet alles hoefde te bezitten wat mijn hartje begeerde …. Dûh.

Met deze wijze lessen in het achterhoofd keek ik vanmorgen naar het snoertje van m’n iPhone. Omdat ik een ster ben ik het kwijtraken van snoertjes, restte mij niets anders dan een multisnoer uit het bekende laatje te vissen. Want van een accu lager dan 20%  word ik toch een beetje onrustig. 

Het rijkelijk gevulde laatje biedt uitkomst. Er ligt een fraai multisnoer met drie verschillende kabeltjes, waarmee ik snel eerste hulp kan verlenen op mijn energielijdende foon. De vreugde is van korte duur. Want wat mij nog nooit met een origineel Apple-snoer is gebeurd, lukt dus wel met het officiële Primarksnoer:  het micro printplaatje van de steker ligt bloot en opladen is verleden tijd. Inwendig vloek ik op het prulding, vervloek ik de aanschaf bij deze winkel.

De komst van winkels zoals Action en Primark maakt iets in mensen los (kópen!!) Kopen van, ik kan het niet anders noemen, rotzooi, wegwerp spul. 

Want goedkoop.

Niet reparabel.

Duurzaam? Wasdah?!

Spullen die hoogst waarschijnlijk zijn geproduceerd door kinderhandjes, onder erbarmelijke omstandigheden onder foute regimes.

Dus ik stel je nu de vraag.

Willen we dit echt? Al die rotzooi? Mijn geweten knaagt. Ik schaam me voor alles wat we aanschaffen én weggooien. Ik schaam me voor het gemak waarmee we kiezen. Ik schaam me voor de bende die we er van maken. 

Ik schaam me voor de wereld die we achterlaten aan onze kinderen.

En jij?