Financieel geneuzel

gespreide betaling

Zullen we het eens over geld hebben op de zaterdagavond? Voor degenen die nu niet afhaken: dit blog gaat over het bijhouden van je privé-administratie. Die ‘fijne’ terugkerende klus waar niet iedereen evenveel zin in heeft of handig in is. Ik ken mensen die hun volledige administratie vanaf de aankoop van hun huis tot en met overlijdensverzekering jaar op jaar in een grote kartonnen doos bewaren, keurig rekeningen betalend en er verder niet naar om kijken. Of we zien diezelfde doos maar dan met alle onbetaalde rekeningen…

Zelf ben ik meer van het ordelijke soort, dus een klapper en wat tabbladen om de brei aan verplichtingen een beetje overzichtelijk te houden. Klinkt eng hè? (is het ook wel een beetje). Maar ik moet wel, wil ik de facturen van telefoonproviders, energieleveranciers en niet te vergeten de gemeentelijke belastingen nog een beetje kunnen volgen. Het zijn bedrijven die uitblinken in het verstrekken van zoveel informatie dat ik in ieder geval met zekere regelmaat er geen bal meer van snap wanneer en waarvoor ik nu precies betaal.

Herkenbaar? Mooi.

En alle vermeende transparantie van deze bedrijven ten spijt, voor mij wordt het met alle verstrekte informatie niet duidelijker op. Sterker nog, de écht belangrijke zaken, die ontgaan mij nog wel in eens in de overvloed aan digitale berichtgeving. Eerlijk gezegd interesseert het mij niet welke kosten mijn totaal-factuur beïnvloeden en al helemaal niet in het geval ik er zelf geen invloed op kan uitoefenen. Wat is er mis met simpele overzichten die voor iedereen klip en klaar zijn. Die transparantie geeft wat mij betreft zoveel ruis, dat afwijkingen niet meer opvallen.

Zo heb ik onlangs het GBLT, dat is de instantie die de waterschapslasten voor een gemeente in rekening brengt, opdracht gegeven tot automatische incasso van de facturen. Mooi handig dacht ik nog, dan kan ik de betaling niet vergeten. Totdat je ziet dat een slimmerik bedenkt dat je vanwege de automatische incasso daarmee ook naar zeven betaaltermijnen van een tientje wil. EN LAAT IK DAT NU NIET WILLEN!! Als ik moet betalen dan doe ik dat in één keer. Klaar. Afgerond en volgend jaar zie ik de volgende factuur wel. En volgens mij zou dat voor iedereen een veel betere optie zijn. Je moet je voorstellen, vanaf juni 7 maanden lang een incasso voor het waterschap, daarnaast 10 maanden voor de OZB, je verzekeringen per kwartaal, je kabel en foon per maand, je levenpolis per jaar.  Ik snap wel dat mensen het overzicht op hun financiën verliezen, door dit soort wisselende maandbedragen. Waarom, ik vraag het me oprecht af, waarom zou je bij een gespreide betaling (die voor veel mensen een bittere noodzaak is) deze niet gewoon over 12 maanden delen? Zodat je zonder teveel poespas gewoon iedere maand weet waar je aan toe bent? Zou dat de wereld voor velen onder ons niet een stuk eenvoudiger maken?

Oh ja, u kunt mij gewoon inhuren hoor. Gaan we samen ingewikkelde dingen simpel maken.

Met simpele groet, Méri.

 

 

 

Advertenties

Traagheid

 

IMG_6699

Af en toe duik ik in vakantiefoto’s om nog eens weg te dromen. Mensen, steden, objecten van alles wat mij boeit, zie ik langskomen. En als rode draad is er de zee. Altijd maar weer.  De zee heeft op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht. En in iedere vorm geniet ik ervan: kristalhelder en zo glad als een spiegel dat je iedere zandrichel kunt waarnemen. Traag het water in lopen. Rimpelingen op haar oppervlak maken en behoedzaam onder water glijden. Water zo warm, dat het aanvoelt als zijde op je huid.

Of die plaatsen waarin rotsen de branding breken. Waar het zeewater hoog opspat en waterdruppels worden meegenomen op de wind. Dat je aan de vloedlijn het zout op je lippen proeft.

Het sonore geruis van de branding dat je in slaap doet wiegen. En de altijd aanwezig wind die je huid met zand kan stralen. Die een kalme zee huizenhoge golven kan geven en een sterk aanrollende, schuimende branding. Het moment dat de zee al haar kracht laat zien en je je eigen nietigheid voelt.

Wanneer je de zee op deze manier kunt ervaren, verlies je de tijd. Tijd die dan niet meer relevant is omdat je je hebt overgegeven aan het ritme van het getij. Het is het moment dat je de traagheid van je bestaan hebt hervonden. Omarm het en koester het.

Liefs, Méri..

 

4 mei


Dodenherdenking. Geboren in een rood nest stond het herdenken bij mij thuis niet ter discussie. De tv stond aan en beelden van de Waalsdorpervlakte en later de kranslegging op de Dam stroomden de kamer in. Er werd amper gesproken over de oorlog die mijn ouders hadden meegemaakt. Wel werden op die 4e mei de emotionele wonden van vooral mijn vader zichtbaar. Dat er niet tot nauwelijks iets over de oorlog werd verteld, of wat mijn ouders hadden meegemaakt, maakte voor mij het ‘herdenken’ lastig. Stilletjes zat ik mij in die twee minuten te bedenken dat het ‘erg’ geweest moest zijn terwijl de seconden weg tikten.

Jaren later was ik bij toeval in Amsterdam op de 4e mei. Ik besloot naar de Dam te gaan. Daar stond ik tussen duizenden mensen in stilte twee minuten te herdenken. Mijn gedachten bleven hangen in de dynamiek op de Dam. Zoveel mensen, van alle leeftijden en rassen die daar met elkaar, in een onzichtbaar verbond van twee minuten stilte, stonden. 

En nu terwijl ik in een oud huis woon, dat twee wereld oorlogen heeft overleefd, hang ik na jaren weer een vlag half stok. Uit dankbaarheid. Omdat ik hoop dat dit huis in die twee oorlogen een veilig onderkomen heeft kunnen bieden aan hen die het nodig hadden. 

En in die twee minuten zullen mijn gedachten terug gaan naar vroeger. Met de flarden van verhalen die ik door de tijd heen heb gehoord,  zal ik weer even een klein meisje zijn, dat op de bank zit en naar haar ouders kijkt. Om mij te realiseren wat de Tweede Wereldoorlog met hen heeft gedaan. Om die beelden scherp te houden. Omdat we allemaal op onze eigen manier mogen herdenken. 

Liefs, Méri.