Hebben, hebben, hebben


Op weg naar ‘het Limburgse’ vanwege een verjaardag, besloten m’n lief en ik om het outletcentrum van Roermond te bezoeken om een paar schoenen te scoren. Regelmatige lezers van m’n blog weten dat ik  winkelen ‘niet zo leuk’ vind. Understatement. En dat ik dit alleen heel doelbewust doe. Dus:met de schoenen was er een doel. 

Zodra we het terrein van het outlet oplopen, bekruipt me het gevoel van onbehagen: te druk en te veel. Van alles.  

Ik observeer de mensen die, goed gekleed, met tassen van drie, vier soms vijf grote kledingmerken rondlopen. En het zijn de grote jongens want Gucci en een Ralf Lauren waar het zo druk is dat een bewaker één klant binnenlaat wanneer er één vertrekt.

Maar hey! als die winkelervaring zo gaaf is waarom kijken al die mensen dan zo nors? Zo ontevreden en doelloos??

Ik begrijp de opzet van een outlet maar voor mij is het een holle, lege beleving. Met de illusie dat je door een straat loopt waarvan de gevels slechts een houten plank met steenstrips zijn. De ziel ontbreekt op deze plek, een plek die alleen tot doel heeft hebberigheid te stimuleren.

Ik vind het jammer. Ondertussen lopen de winkelstraten in de oude binnenstad leeg. Moet dan álles een ‘beleving’ worden? Alsjeblieft zeg! Ik hoef echt niet continu vermaakt te worden. Doe mij een stad met een mooie balans van leuke winkeltjes, kleine ondernemers met bijzondere spullen, een paar winkelketens, wat warenhuizen voor de alledaagse spullen en wat horeca ter opluistering.  En dan weg met schreeuwende stopborden, gevelontsierende passages en rolluiken na sluitingstijd. Maak een stad weer om te wandelen, met huizen om te leven, straten waarin je haar geschiedenis kunt lezen en maak winkelen tot wat het in het leven zou moeten zijn: een bijzaak.

Ik drink nu met m’n lief nog een cola op het terras van Emmaus Perspectief in Swalmen. Ons geld is niet in het outlet verdwenen maar in de kringloopwinkel van deze stichting.

Liefs, Méri.

Advertenties

Vakantie Rundumhausen

Tot een maand geleden was het nog onduidelijk wat de vakantiebestemming van mijn lief en mij zou worden. Van last-minute-vliegen tot kamperen-in-eigen-land passeerden de revue, waarbij ‘het weer’ best een dingetje was. Want stel je voor: je blijft in Nederland terwijl de vooruitzichten bagger zijn. Nou, dán heb je pas echt een verprutste vakantie. 

Nu hebben regen en een daardoor verpest-vakantie-gevoel álles met mindset te maken, dus die heb ik snel overboord gezet. En ja, ik moest best even wennen aan het idee van ‘thuisblijven’. Maar wat blijkt? We hebben twee weken met prachtig weer gehad. We hebben genoten, niet alleen van elkaar maar ook mét elkaar. Samen heerlijk rondom huis klussen opgepakt die sinds de verhuizing vorig jaar, nog op ons lagen te wachten. En ja! We hebben toch nog twee nachten gekampeerd dicht bij huis. We hebben wat door Nederland getoerd en nuttig met aangenaam verbonden, met vakantie-ogen, dus met verwondering zoals op een ver-weg-bestemming naar de schoonheid in eigen land gekeken. We hebben vrienden bezocht en ijsjes gegeten. En we hebben geld dat niet is uitgegeven aan een vakantie volledig gebruikt voor duurzame aanpassingen áán en verfraaiingen ín huis. We hebben onze relatie nog sterker gemaakt door het samen klussen én het samen genieten van het resultaat. Voor nu kan ik zeggen dat deze twee weken tot één van de beste vakanties ever behoort. Wij genieten nog van een paar vrije dagen om maandag weer met frisse energie aan het werk te gaan.

Liefs, Méri.