Kerststress


Weet je zeker dat we genoeg in huis hebben en schiet je wel een beetje op? De visite komt zo. Ja, de brunchtafel is gedekt. Croissants, af te bakken breekbrood, beschuitjes, zelf gebakken speltbrood, yoghurt met quinoa en superfruit. Hebben we genoeg sapjes, fruit en kerstbrood? Hebben we gedacht aan kerstkransjes bij de koffie? En vergeet je de banketstaaf niet even op te warmen? Oh!? Is het al tijd voor een vroege middagborrel? Wat mag het zijn? Doen we er nog een tapaatje bij? Of wat antipastidingetjes. Wat?! Eet mama die fratsen niet? Jij zou toch leverworst halen? Ik moet ook overal aan denken. Doe nog maar een glas Sauvignon. Nee ik drink niet teveel. En er moet een lepel in de pinda’s. En die Franse kaas moet eerst op kamertemperatuur komen. Staat het bier wel koud? Shit! We hebben waxinalichtjes vergeten. Geef jij die kat eens een oplawaai dat ze uit de boom blijft! Ik ga nu echt de keuken in. Ja schenk het glas nog maar eens vol. Damn, wat heb ik me op de hals gehaald met dat 5 gangen menu. Gelukkig…  ik denk dat de visite het wel naar de zin heeft. Hoop ik. Jammer dat ik zo druk ben, op een andere keer maar eens rustig bijpraten. 

Of…..

Flikker al die folders in de papierbak. Ontbijt met kerstbrood, zet een schaal mandarijnen op tafel voor de tussentijdse trek en voor s’middags een grote schaal nacho’s met dip. Maak voor de avond een grote pan boerenkool met worst. Ga tussendoor een lekker stuk wandelen of kruip onder een dekentje op de bank met een fijne feelgood movie. Zo kun je de feestdagen namelijk ook doorbrengen.

Ik weet het wel. Jij ook? 

Liefs, Méri.

Advertenties

Kleine gedachten

gedachten

Het zijn maar kleine gedachten die ik heb in deze grote wereld. Zo af en toe bereik ik een punt van niet snappen, machteloosheid en een vorm van vertwijfeling en zoek ik een uitlaatklep via mijn vingers de digitale wereld in. Voor wat het waard is. Politiek en alle ellende waaraan de wereld wordt bloot gesteld, het zijn vaak zaken waar ik mijn ogen voor sluit. Domweg omdat mijn bovenkamer daar teveel prikkels van krijgt, omdat er doorgaans niets verandert in het gekonkel, de belangen en het geld. Maar dat lukt niet altijd. Vandaag is zo’n dag. Ik heb last van de intolerantie van mensen. Intolerant ten aanzien van geloof. Het naar buiten dragen van gekleurde berichten. De wapenstilstand in Aleppo, de nieuwe vuurgevechten, het appèl van een leraar over wat er daar gebeurt, in het ene  bericht voorzien van gemonteerde muziek, in het andere als voice-over over een bak ellende. Prachtig al die mediakanalen, maar waarheid is niet meer van fake te onderscheiden. En dat maakt me triest. En weet je, er verandert geen moer. Ik heb echt niet de illusie dat je als individu, of als groep nog het verschil kunt maken. Aan de wereldmacht staan een aantal multinationals met een heel andere agenda dan jij en ik ooit kunnen bevatten. Dus laten we dan iets doen, waar we wèl invloed op kunnen uitoefenen. Ik hoef in mijn leven de wereld niet te verbeteren. Als ik voor een handjevol mensen in mijn omgeving het verschil kan maken, heb ik daar vrede mee. Vriendelijkheid. Het woord is anno nu bijna te truttig voor woorden. Maar volgens mij begint het daarmee; vanuit vriendelijkheid groeit begrip, vertrouwen. En dan liefde. En misschien komt het dan ooit nog eens goed met die wereldvrede. Al is het alleen al voor de generaties na ons.

Liefs, Méri.

Asielzoeker

Onze kat, een kwetsbaar kneusje uit het asiel, kwam ooit als een beschadigd kitten in huis. De relatie met mijn lief was voor haar een moeizame: ze was bang voor elke vorm van bezoek en voor haar was  hij vooral de man die in het weekend lawaai kwam maken. Lawaai waar ze als de dood voor was om vervolgens weer een week onder het bed verstopt te blijven zitten.

Toen wij vorig jaar naar ons ‘huis met een tuin’ verhuisden, had ’t arme beest nog een veel grotere stressfactor met als gevolg dat ze bijna een maand van huis is geweest. Uit het raam gevallen, gevlucht en verdwaald. Zoiets. Tot op een goed moment s’avonds in de tuin een klaaglijk miauw de aandacht trok en mevrouw, nog amper 2 kilo zwaar, in de tuin zat te bibberen.

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder. De tuinen links, rechts en daarnaast zijn háár domein. Ze trippelt over daken alsof ze nooit anders heeft gedaan.  Als de Koningin Van De Buurt zit mevrouw op schuttingen en tuurt over ‘haar’ land.  Als het regent loopt ze buiten, als het stormt heeft ze een beschutte plek. Ze vangt vogels en muizen en is not amused wanneer we haar die willen ontnemen. In dat geval laat ze, diep vanuit haar keel een oergrom horen, waarmee niet valt te spotten.

En nu het weer kouder buiten wordt en ze meer in huis is, ligt mevrouw te tevreden te spinnen op een kleedje, het liefst in de buurt van de warme houtkachel. En als het even kan, zoekt ze een plekje op het warme donsdekbed of springt ze in de schone was.Net een echte kat. Wie had dat kunnen denken.

 

 

Dág Sinterklaasje

5 december. Ik zal het maar vertellen: het vieren van de verjaardag van de goedheiligman is als een kaars gedoofd. Ik zal je vertellen waarom. Vanmorgen liep ik door de stad en het viel me op dat er geen één etalage was met Sint en/of PIETEN (zwart, wit of gekleurd). Geen stoomboten, geen zakken die naar Spanje gaan. Noppes. Zelfs in de afgelopen weken ontbraken de truttige sintliedjes tijdens het winkelen. Er is blijkbaar geen winkelier meer die zijn vingers wil branden en voor ‘fout’ aangezien wil worden. En op het werk klonk vooral , ‘we vierden het maar in het weekend want hyper de kids, de rotzooi en de drukte en dan is vieren op de maandag niet praktisch… ‘ Ach ja, eigenlijk is dat hele feest maar gedoe toch? Blijkbaar.

Ik denk aan m’n eigen jeugd en hoe ik mooie herinneringen bewaar aan dit feest. Hoe ik als klein meisje in de wondere wereld van de Sint geloofde met de winkels in Sinterklaassfeer, vooral de Bijenkorf op de Dam met zwarte pieten in touwen. Noem het vals sentiment. Dat we op dinsdag een uurtje later op school mochten komen wanneer 5 december op maandag viel.

Dus daarom speciaal voor degenen die toch nog vanavond het Sinterklaasfeest vieren… ik wens jullie mooie surprises, leuke gedichten, pepernoten en chocolademelk. En als je lief bent geweest, krijg je noch de roe noch hoef je de Spaanse zak te vrezen.

https://youtu.be/R9IufkAo3hc

Liefs, Méri

Schone lei

schone_lei

We tellen af…. nog negen maanden. Nee, wees gerust, er zit geen kindje in mijn buik, maar  er is wel een min of meer nieuw leven in aantocht. Nieuw in de zin van, zoals dat in de WSNP wordt genoemd, een schone lei. Een plastische uitdrukking voor het feit dat mijn lief de jaren van schuldsanering, loonbeslag en de onder bewindvoering goed heeft doorlopen en achter zich kan laten. Het is een nieuw leven in de zin van vrijheid. Want geen financiële verantwoording meer afleggen, gewoon een fatsoenlijke aanvullende verzekering kunnen afsluiten en geen post meer voor de ‘saniet’ op de deurmat waarmee aan de openlijke nageling aan de bekende schandpaal een einde is gekomen.

Soms vraag ik me af: zal ons leven veel veranderen? Nee, ik denk het niet. Door de jaren van financiële soberheid zijn we ons bewust geworden hoeveel we wèl hebben. Om te beginnen een relatie die gebaseerd is op liefdu, begrip, passie, plezier en vertrouwen, er is een goed contact met dochter en familieleden, we hebben een fijn huis, een goede gezondheid en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat we niet hebben? Och, daar zou ik een waslijst van kunnen maken, als ik de folders en tv-reclame mag geloven. En nee, ook straks bij meer budget zal er geen geld richting die commerciële meuk gaan. De les is hard geweest, dus er komt eerst een spaarvarkentje voor achter de hand. We fantaseren over het maken van reizen: licht bepakt, huurauto’s en avonturen. En ondertussen plaatst m’n lief al in gedachten een opdracht voor een mooie auto bij onze locale garagist. Nog een paar maanden dus. Het voelt als een paar deuren die we dan mogen open maken. En dat gaan we doen.

Liefs, Méri.