Zorgverzekeringen, om ziek van te worden


Het laatste kwartaal 2017 nadert. En net zoals in de winkels de pepernoten al in de schappen liggen, worden we binnenkort weer overspoeld met reclames die ons tot actie willen aanzetten om van zorgverzekering te veranderen.

Hoewel de nieuwe polissen voor 2018 nog niet online staan, heb ik een blik geworpen op de aanvullende verzekeringen die worden aangeboden. Steeds meer heb ik het gevoel dat we met z’n allen*) ziek zijn en dat we, [zie! hier is de oplossing voor je aandoening], beter gemaakt moeten worden. En hoe luxer het pakket, hoe meer keuze: voor ieder pijntje is er een pil, alternatief mág, vallen steunzolen in de dekking, mag je extra fysio, een beugelbekkie op je 50e of 4 kronen per jaar [terwijl de ene noodzakelijke slechts deels wordt vergoed, want hey! je mag er toch 4 declareren?!] De lijst is bijna eindeloos want… als je nog niks mankeert, kun je je maar beter alvast indekken voor ’t geval dát. Want áls je eenmaal iets krijgt, zullen bepaalde verzekeraars je kunnen weigeren. Tuurlijk! Je kunt kiezen voor een sober pakket, maar hey! Wat als!??  Zo zijn er preventieve onderzoeken als bodyscans. Hartstikke goed dat ze er zijn. Als je tot de risicogroep behoort. En anders? Ik zeg niet doen. Waarom zou je? Omdat je polis de mogelijkheid biedt? En nee, het heeft niks te maken met je kop in het zand steken. 

Ik ken vrouwen die na een preventief borstonderzoek positief werden bevonden, onderzoeken ondergingen en angsten uitstonden terwijl het loos alarm was. En zo ken ik ook vrouwen die nog geen 50 zijn, dus niet tot de doelgroep van het bevolkingsonderzoek behoren en borstkanker krijgen. Ik zeg niet dat preventief onderzoek overbodig is, maar wel dat we eens stil zouden kunnen c.q. moeten staan wat een bepaald onderzoek met je doet wanneer je het ondergaat. Als mens kun je op een goed moment klachten krijgen. Na het baren van kinderen, van een ongezond leven en vooral ook van ouder worden. Het beeld om de mens als potentieel rondlopende patiënt te zien die vooral gediagnosticeerd moet worden, daar ben ik wars van. Het is indrukwekkend waartoe de medische wereld in staat is en medicijnen zijn echt een prachtige uitvinding voor alle levensbedreigende ziektes die we tijdens ons leven kunnen oplopen. Maar ik vertik het om in angst te leven vanwege je zorgpolis, omdat je ziek zou kunnen worden door te léven. We hebben een lichaam om te gebruiken, te bewegen, om lief te hebben en niet om maar uit de eeuwige voorzorg de defecten en ziektes daarin op te speuren.  

Mens! Durf te leven!

Liefs, Méri 

*) dit blog heb ik geschreven om mensen aan te zetten tot nadenken over de vorm van hun zorgpolis. Het is niet mijn bedoeling om degenen die afhankelijk zijn van medicatie/zorg hiermee te kwetsen.

Advertenties

1 inch naar vrijheid 


Het was het één meter Ikea-meetlint, met achterop 38 inches, dat synoniem werd voor de af te leggen maanden naar de schone lei van mijn lief.

In eerste instantie hing dit lint in de kast en iedere maand knipte ik precies één inch af. Zo wisten we tot op de maand precies wat de nog af te leggen termijn was, op weg naar de vrijheid, zoals we dat noemden. Het voelde ook goed om het lint korter en korter te zien worden als bewijs van een gevisualiseerd verloop van de tijd.

Op 1 augustus knipte ik voor de laatste keer. Ik keek naar het laatste stukje papier dat ik in mijn hand hield:  1 inch af te leggen op weg naar de vrijheid. Letterlijk en figuurlijk. 

En nu op 2 september de schone lei al twee dagen een feit is, slaan we een nieuw boek open. Blanco. Klaar voor veel nieuwe herinneringen, met evenveel liefde gemaakt maar zonder het rugzakje van de WSNP.

Lieve groet,

Méri.