Zonder schuren geen glans

Ooit zei iemand tegen mij, toen ik in een lastige situatie op het werk zat, dat een ‘beetje schuren’ nodig is om te groeien.

Hoewel ik het op dat moment lastig vond te accepteren, kan ik nu zeggen dat deze persoon gelijk had. Je leest niet anders dat je voor persoonlijke groei ‘over je eigen schaduw moet springen’ (hoe dan?!) of uit je comfortzone moet komen. Allemaal mooie manieren om te zeggen dat je moet doen of doorstaan waar je je niet direct senang bij voelt.

Maar het is niet alleen uit die comfortzone komen. Die klus, of die taak, die dat onplezierige gevoel bij jou opwekt, doet ook een appèl op je doorzettingsvermogen. Want ben jij in staat om een klus meerdere keren opnieuw te doen, net zolang tot het gewenste resultaat er is? Of leg je al snel het bijltje erbij neer, wanneer iets niets lukt?

Kun jij omgaan met tegenslag, jezelf vervolgens herpakken en weer door te gaan?

Dat jezelf bij de kladden grijpen zegt iets over hoe veerkrachtig je bent.

Dus wat mij betreft is het te simpel om iemand koste wat het kost uit zijn comfortzone te laten stappen voor verdere groei en daarbij niet te kijken naar het totale poppetje: hoe zit het met het doorzettingsvermogen en hoe veerkrachtig is die persoon? En wat doet het schuren met het zelfvertrouwen?

Bij iemand waar deze eigenschappen niet of onvoldoende zijn ontwikkeld, kun je schuren wat je wilt, maar zal het alles behalve goud worden wat er blinkt.

Liefs, Méri.