50 tinten grijs

Het was eind vorig jaar toen ik bij toeval op Pinterest foto’s zag van zgn. Silversisters; vrouwen die hun haren niet meer kleuren en ‘in transitie’ zijn. Foto’s van half uitgegroeide haardossen, van enkele grijze haren tot volledig grijs. Zelfbewuste, sterke vrouwen die hun leeftijd niet willen ontlopen maar hun elegantie laten zien. Vrouwen dus, die hun grijze haren omarmen als onderdeel van hun persoonlijkheid en vrouwelijkheid.

Iedere zes weken je ‘uitgroei bijwerken’

Vooral vrouwen die op jonge leeftijd grijze haren krijgen, lopen vaak tegen onbegrip aan uit hun omgeving wanneer ze besluiten met kleuren te stoppen. Het beeld bestaat nl. dat je als vrouw toch immers zo lang mogelijk mooi en vooral! jong wilt zijn en daar passen grijze haren niet bij. Dus laten wij trouw iedere zes weken onze ‘uitgroei bijwerken’. Want dat is zoals het gaat, en dat is zoals we het als vrouw doen. Tot op hoge leeftijd. Strak gekleurd met wat highlights om het wat ‘levendiger’ te maken.

Inmiddels had ik besloten niet meer te willen kleuren. Enerzijds vanwege dat vreemde beeld dat je met grijze haren bejaard zou zijn ongeacht je leeftijd, maar ook omdat ik de chemicaliën van de verf niet langer op en in mijn huid wil hebben.

Zo overkwam het mij dus dat mijn kapper er niets van snapte dat ik een stuk van mijn gekleurde haar wilde laten knippen in plaats van de uitgroei, van toen bijna 6 maanden, onderhanden te laten nemen. Met tegenzin kwam ze aan mijn verzoek tegemoet om niet te kleuren.

En toen gebeurde er iets opmerkelijks. Terwijl ze een kortere coupe knipte, veranderde haar stelligheid om te kleuren in het zachtere ‘dat dit wel heel mooi kon gaan worden’.

En zo voelt het ook. Ik ben nog minstens een jaar bezig voordat alle kleur eruit geknipt is (nee, ik wil geen ultra kort koppie).

Het klinkt raar maar ik ben nog steeds verbaasd hoe mooi de kleurschakering in mijn haar wordt. Het zijn mijn eigen tinten grijs. En iedere tint vertelt een deel van het verhaal dat mijn leven is. Hoe gaaf is dat? Met ieder cm eigen kleur wordt meer en meer zichtbaar wie ik nu ben.

En mijn lief? Het vindt het prachtig. Hij is kaal en ik word grijs. En samen worden we prachtig oud. Dát is mijn beeld en dat is wat er toe doet.

Lieve groet, M.

Advertenties

Waarom ik waterflessen vul

Weet jij nog wanneer het precies is begonnen? Wie ons heeft overtuigd dat we aan de flessen water moeten om wat voor reden dan ook? Om eerlijk te zijn, ik kan het me niet herinneren. Het zal een trend geweest zijn die, zoals we allemaal weten, een draconische omvang heeft gekregen. Dat in landen als Italië en Spanje het water drinken uit flessen gemeengoed is vanwege de bedenkelijke kwaliteit van kraanwater in veel gebieden, dat hoeft geen toelichting. Maar hier? In Nederland? Waar het watermanagement is geboren? Laten we alsjeblieft even normaal blijven doen met elkaar.

Nu de gevolgen van het excessieve gebruik van plastic flesjes pijnlijk zichtbaar zijn, kan ik nog maar één ding roepen.

STOP ERMEE!!

Stop omwille van het milieu.

Stop vanwege het gebruik van grondstoffen voor het maken van het plastic, voor het transport.

Stop om het plastic afval te verminderen!

Stop vanwege het zwerfvuil.

Stop vanwege het geld dat je onnodig uitgeeft!

Vandaag kreeg ik de eindafrekening van het Waterschap. Los van het knappe resultaat dat we € 0,50 teveel aan voorschotten hadden betaald zette mij die 95 m2 verbruik aan het denken. Per dag gebruiken we gemiddeld 260 liter water. Schoon en kwalitatief zeer goed drinkwater.

Het landelijk gemiddelde voor een 2-persoons huishouden ligt op 99 m2 en dat is incl. het gebruik van een bad waarvan in dit gemiddelde bijna geen gebruik wordt gemaakt. Mijn lief en ik daarentegen laten het bad zeker 2x in de week vollopen.

Maar dat terzijde.

Ik was benieuwd naar wat een liter kraanwater ons nu gemiddeld kost. Want om eerlijk te zijn, ik had geen idee. Jij wel? Het zijn van die bedragen (net als kosten voor telefonie of elektra) die weinigen zo kunnen ophoesten, maar ik was verbaasd over hoe weinig wij per liter betalen incl. belastingen en vastrecht.

Een liter water kost ons € 0,0014 ofwel € 0,015 voor TIEN liter.

Reken dat eens terug naar al die flesjes water; je vult 20x een halve literfles met kraanwater voor anderhalve cent! *) En over ecologisch gesproken; dit is dus gewoon zero kilometer mensen. Hoe groen en verantwoord wil en kún je bezig zijn.

De laatste maanden werden de Doppers in dit huis al regelmatig gevuld. Maar met dit inzicht komen er in dit huis echt geen plastic flessen water meer. En omdat ik van een sprankeltje in mijn water hou, ga ik op zoek naar een ding waarmee ik dat zelf kan maken. Want met wat toevoeging van koolzuur kun je je eigen Spa Rood maken. Hoe slim is dat?

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de voordelen van het niet hoeven sjouwen met flessen, de lege flessen bewaren voor statiegeld en het feit dat je plastic afvalbak minder vol wordt.

Ik zeg: ‘goed bezig’ !! :))

Het zijn maar kleine stappen die we zelf kunnen zetten op weg naar een beter en duurzamer milieu. Maar ik zet hem wel. Jij ook?

Liefs Méri.

*) rekenkundig bijgewerkt na reactie van een oplettende lezer.

Lazy, on a sunday afternoon

  • Het is zo’n luie zondag in oktober waar niets duidt op herfst. Zelfs geen naderende herfst. De temperaturen tikken nog steeds waarden aan van ver boven de twintig graden en het leven lijkt voort te kabbelen in een eeuwig aanhoudende zomer.
  • Een enkele weersdip die werd aangegrepen om de houtkachel te stoken, werd direct afgestraft met tropische temperaturen in huis.

    Gekkie. Kachels stoken doe je in de herfst. Je kunt wel anders wensen, zoals temperaturen die naar beneden vliegen, regen die als stalen hekken naar beneden klettert, maar afdwingen kun je de herfst niet en zeker niet door het aanmaken van de kachel.

    Dus genieten we van een zondag waar niets moet en alles mag. Waar de zon speelt met de wind. Waar de wind achter blad aan blaast als spelen de blaadjes het hard-to-get met een uitbundigheid alsof zij niet hun laatste minuten slijten, voordat zij de grond aantikken.

    Mijmerend volg ik het spel van de wind en laat ik mijn gedachten op de vrije loop. Het is nu dat ik me realiseer dat wanneer je hoofd leeg is, je het moment van mindfulness hebt bereikt.

    Liefs, Méri.

    Beleven of LEVEN?

    We lezen het elke dag. Het vriendelijke maar bijna dwingende duwtje in de rug om ons aan te zetten tot beleving. Een stad moet je beleven, zo ook een etentje, een pretpark, online shoppen, een verzekering afsluiten. Zelfs begraafplaatsen openden recent hun poorten ter beleving ervan. Of wat denk je van het kado doen van een ‘belevenis’. Ik krijg er jeuk van.

    Het is het resultaat zijn de uitwassen van de belevingseconomie.

    Een belevenis is een voor mij vooral een onverwachte ervaring. Want vertel mij, wanneer beleven we nog echt een bijzonder moment? Of spannende, niet geregisseerde avonturen? Ik bedoel de onverwachte ervaringen die zowel prachtig als ruk kunnen zijn? Maar wel waardoor je een onvergetelijke herinnering hebt gemaakt en een mooi verhaal om te delen bovendien? Voor mij is het vooral ook een ervaring die als een vorm van referentie dient. Zoals het yang hoort bij het yin. Als tegenwicht voor alles wat makkelijk of moeilijk was, waardoor je leven geen flatliner is….

    We spelen op zeker en reduceren ongemak

    Ik beken dat het mij ook steeds vaker gebeurt: eerst de reviews lezen voordat ik iets aanschaf of reserveer. Sterren, likes, ervaringen. Ze dragen bij aan mijn besluitvorming. De bril waardoor er naar die zaken wordt gekeken en die niet persé de mijne zijn, vervlecht zich langzaam in mijn wereldbeeld.

    En zo speel ik op zeker. Reduceer ik de ruimte voor slechtere ervaringen, want mijn tijd en geld zijn schaars en ik wil het beste, toch…..?

    En het is hier dat het begint te schuren. Alle adviezen, de aannames van wat ik wil of leuk vind.

    Ik word gepamperd door Spotify omdat als ik A leuk vind, B ook wel leuk zal vinden. En dat mensen die dít kopen dát ook hebben gekocht. En dan blijkt dat als je dit punt hebt bereikt, langzaam het één voor het ander gaat uitsluiten. En dat is geen vrije wil, dat is een algoritmisch gemak. Een valkuil.

    Je loopt achter een kudde aan waar jij misschien (het kán, maar is niet vanzelfsprekend) toch niet thuishoort.

    Het is zoals Anthony Bourdain in een interview ooit aangaf dat je de grote publiekstrekkers in de steden moet mijden. Het lef moet hebben om af te wijken van wat iedereen doet en daardoor beloond te worden met bijzondere ervaringen.

    Je maakt weer ruimte voor serendipiteit. Je hebt iets gevonden waarvan je niet wist dat je het zocht.

    Dus… daarom stap ik af en toe uit de internetbubbel. Luister ik vaker naar nieuwe muziek en haak ik niet na 10 seconden af, wil ik vaker eten bij een tentje zonder TripAdvisor te raadplegen, ben ik wat minder online en spendeer meer tijd met m’n dierbaren of gewoon in m’n uppie met een boek.

    Dat is beLEVEN ☘️

    Waarom je geen stappen meer moet tellen

    Wanneer is het eigenlijk begonnen? om alles wat we doen vast te leggen in scores, te vergelijken en jezelf te pushen om een tandje bij te zetten? Ook ik maak me stiekem gek door het bijhouden van lijstjes, scores en resultaten (“goed bezig, duim omhoog”). Je foon biedt immers allerlei handige apps om deze scores te meten. Want ja, je weet, zitten is het nieuwe roken. Dus hop! in beweging met dat lijf. Dus zo kan het gebeuren dat ik in plaats van de fiets, met de benenwagen naar mijn werk ga. Want hey! vijftig is het nieuwe veertig en als veertiger mag je je nog wel als een dertiger voelen en dan daar ook naar bewegen. Trots op de dagelijkse resultaten van meer stappen dan gister hield ik in de afgelopen maanden mijn dagelijkse beweging bij. Sterker nog: zelfs in de vakantie mocht een tandje worden bijgezet voor nog een kilometertje extra.

    Dat was tot zaterdag jl.

    Ik kreeg een nieuwe foon en vanuit de iCloud konden alle appjes keurig naar het nieuwe speeltje worden overgezet. Sommige met historie en veel ook niet. Dat ik alle whatsapp-berichten kwijt ben, soit, dat bespaart me m’n maandelijkse schoonmaakroutine. Zo ook met het fraaie standaard appje met het rode hart: gezondheid. Daarin zat mijn hele historie van afgelegde kilometers, bloed, zweten en tranen door weer en wind. Zát. Want terwijl ik de app open, blijven alle dagen maagdelijk blanco. Geen afgelegde kilometer meer terug te vinden. Weg resultaten van m’n dagelijkse bijna 10.000 stappen. Wèg bewijs van al m’n inspanningen.

    En terwijl ik een beetje zit te simmen over dit ‘verlies’, zie ik mezelf zitten. Halloooooo!! Voor wie wandel ik eigenlijk? Wie wil ik, nee! zou ik moeten overtuigen van mijn vorderingen? Heb ik het nodig dat ik mijn dagelijkse resultaten kan terugvinden. Of…….?

    Is het genieten van de wandeling niet waarom het gaat?

    Dat je even niet hoeft te scoren, presteren. Dat het gewoon goed is?

    Ook jij weet dat je met een uur wandelen meer calorieën verbrandt, dan met een half uur.

    Dat je met stevig doorstappen je benen harder aan het werk zet dan met slenteren.

    En eigenlijk is het jammer, hartstikke jammer, dat we aan het meten blijven. Altijd in de competitiestand, zelfs tijdens een ontspannende wandeling.

    Ik kijk naar de foon, zonder wandelhistorie en constateer dat ik er blij mee ben. Weg met die stappentellers, scoreborden en pushmeldingen. Wandelen om je kop leeg te maken? Heerlijk! Wandelen in de koude wind? Doen! Uitwaaien op het strand? Beter!  En iedere stap die je zet is goed. Zelfs beter, zonder ze te tellen.

     

    Liefs, Méri.

     

     

    Dakloos, het kan jou ook overkomen

    Je denkt: het overkomt mij niet. Maar heel langzaam verlies je het plezier in je werk.

    Je denkt: het overkomt mij niet. Maar steeds vaker neem je een extra borrel om een klotegevoel weg te drinken.

    Je denkt: het overkomt mij niet. Maar de ruzies of juist het zwijgen krijgen de overhand in je relatie.

    Je denkt: het overkomt mij niet. En drank wordt je beste vriend.

    Je denkt: het overkomt me niet. Maar een echtscheiding maakt een financiële puinhoop van je leven.

    Je denkt: het overkomt mij niet. Maar je raakt je baan kwijt, want je functioneert niet meer.

    Je denkt: het overkomt mij niet. Maar je schulden zijn zo opgelopen, dat je uit je huis wordt gezet.

    Je hebt altijd gedacht: mij zal het niet overkomen. En dan ben je dakloos.

    Dakloosheid is geen keuze. Hulp bieden wel. Wees daarom gul als volgende week de collectant van het Leger des Heils aan de deur staat.

    Lieve groet, Méri

    Bron foto: delangemars.nl

    Zorgverzekeringen, om ziek van te worden


    Het laatste kwartaal 2017 nadert. En net zoals in de winkels de pepernoten al in de schappen liggen, worden we binnenkort weer overspoeld met reclames die ons tot actie willen aanzetten om van zorgverzekering te veranderen.

    Hoewel de nieuwe polissen voor 2018 nog niet online staan, heb ik een blik geworpen op de aanvullende verzekeringen die worden aangeboden. Steeds meer heb ik het gevoel dat we met z’n allen*) ziek zijn en dat we, [zie! hier is de oplossing voor je aandoening], beter gemaakt moeten worden. En hoe luxer het pakket, hoe meer keuze: voor ieder pijntje is er een pil, alternatief mág, vallen steunzolen in de dekking, mag je extra fysio, een beugelbekkie op je 50e of 4 kronen per jaar [terwijl de ene noodzakelijke slechts deels wordt vergoed, want hey! je mag er toch 4 declareren?!] De lijst is bijna eindeloos want… als je nog niks mankeert, kun je je maar beter alvast indekken voor ’t geval dát. Want áls je eenmaal iets krijgt, zullen bepaalde verzekeraars je kunnen weigeren. Tuurlijk! Je kunt kiezen voor een sober pakket, maar hey! Wat als!??  Zo zijn er preventieve onderzoeken als bodyscans. Hartstikke goed dat ze er zijn. Als je tot de risicogroep behoort. En anders? Ik zeg niet doen. Waarom zou je? Omdat je polis de mogelijkheid biedt? En nee, het heeft niks te maken met je kop in het zand steken. 

    Ik ken vrouwen die na een preventief borstonderzoek positief werden bevonden, onderzoeken ondergingen en angsten uitstonden terwijl het loos alarm was. En zo ken ik ook vrouwen die nog geen 50 zijn, dus niet tot de doelgroep van het bevolkingsonderzoek behoren en borstkanker krijgen. Ik zeg niet dat preventief onderzoek overbodig is, maar wel dat we eens stil zouden kunnen c.q. moeten staan wat een bepaald onderzoek met je doet wanneer je het ondergaat. Als mens kun je op een goed moment klachten krijgen. Na het baren van kinderen, van een ongezond leven en vooral ook van ouder worden. Het beeld om de mens als potentieel rondlopende patiënt te zien die vooral gediagnosticeerd moet worden, daar ben ik wars van. Het is indrukwekkend waartoe de medische wereld in staat is en medicijnen zijn echt een prachtige uitvinding voor alle levensbedreigende ziektes die we tijdens ons leven kunnen oplopen. Maar ik vertik het om in angst te leven vanwege je zorgpolis, omdat je ziek zou kunnen worden door te léven. We hebben een lichaam om te gebruiken, te bewegen, om lief te hebben en niet om maar uit de eeuwige voorzorg de defecten en ziektes daarin op te speuren.  

    Mens! Durf te leven!

    Liefs, Méri 

    *) dit blog heb ik geschreven om mensen aan te zetten tot nadenken over de vorm van hun zorgpolis. Het is niet mijn bedoeling om degenen die afhankelijk zijn van medicatie/zorg hiermee te kwetsen.

    1 inch naar vrijheid 


    Het was het één meter Ikea-meetlint, met achterop 38 inches, dat synoniem werd voor de af te leggen maanden naar de schone lei van mijn lief.

    In eerste instantie hing dit lint in de kast en iedere maand knipte ik precies één inch af. Zo wisten we tot op de maand precies wat de nog af te leggen termijn was, op weg naar de vrijheid, zoals we dat noemden. Het voelde ook goed om het lint korter en korter te zien worden als bewijs van een gevisualiseerd verloop van de tijd.

    Op 1 augustus knipte ik voor de laatste keer. Ik keek naar het laatste stukje papier dat ik in mijn hand hield:  1 inch af te leggen op weg naar de vrijheid. Letterlijk en figuurlijk. 

    En nu op 2 september de schone lei al twee dagen een feit is, slaan we een nieuw boek open. Blanco. Klaar voor veel nieuwe herinneringen, met evenveel liefde gemaakt maar zonder het rugzakje van de WSNP.

    Lieve groet,

    Méri.

    Weg ermee! 


    Het zijn de bekende dozen op zolder. En wie heeft ze niet? Mappen met oude belastingaangiftes, bankafschriften uit de tijd dat je wekelijks je transacties gratis op de deurmat kreeg, papieren uit een nalatenschap die je hebt geregeld en nog veel meer ellende die, veilig weggestopt, staat te verstoffen op een donkere plek en vooral ver uit het zicht. 

    Maar… 

    Je weet verdomd goed dat het er staat. De ordners van jaren terug met een inhoud waar je niet meer aan herinnerd wil of hoeft te worden. Het zijn de mappen, dichtgebonden met brede elastieken om alles op z’n plek te houden. En wat ooit met zorg is gearchiveerd want van belang, blijkt nu niets anders dan een onzichtbare lijn die probeert de financiële herinnering aan alle ooit gedane verplichtingen vast te houden.

    In huize morgenstond is het niet anders. Al meerdere verhuizingen herhaalde zich het ritueel van het oppakken en terugzetten van de dozen met beladen inhoud

    En steeds schoof ik het uitzoeken en opruimen voor me uit. De zooi stond immers op zolder, ver uit het zicht.

    Maar vandaag was het een mooie dag voor DE grote opruiming. Twee papierversnipperaars verder en een tapijt vol snippers heb ik een kwart leven gereduceerd tot papieren sliertjes van een paar millimeter breed. En dat voelt goed! Heel goed!

    De naderende schone lei van m’n lief betekent voor ons samen een mooi, nieuw vertrekpunt. Mijn ouwe koeien hebben we daarbij niet nodig. 
    Liefs, Méri

    Döner impuls

    We zijn al 9 dagen onderweg met m’n minder plastic actie. ‘Hoe het gaat?’ hoor ik je denken? Wel de uitdaging is lastiger dan je je kunt voorstellen. Vooral spontane acties doen me de das om bij het bereiken van m’n doel om zo weinig mogelijk plastic weer als afval aan te bieden. Dus ging ik vandaag met een spontane actie opnieuw de mist in.

    Thuiskomen. Gewoon trek hebben in Döner, naar de beste tent bij je in de buurt fietsen. Bestellinkje plaatsen. En dan komt het…. de plastic zak met het broodje bevat ook 3 plastic bakjes met sausjes en sla; de separate garnering van de Döner Kebab.

    Sjips. 

    En nu?

    Allereerst heb ik van een heerlijk broodje Döner gesmuld. Ja, ik kan gaan lopen simmen maar dat schiet niks op; dáár verdwijnen de plastic bakjes niet mee.

    Dus.

    Zullen we het maar weer een moment van inzicht noemen? De oplossing is eenvoudig. De volgende keer dat er Döner wordt gehaald neem ik drie bakjes en een tas mee. Ik vraag aan de vriendelijke meneer achter de toonbank of hij díe bakjes wil vullen. Klaar. Toch? Tenminste als het idee vanuit huis ontstaat. Want anders… ? Zucht.

    Laat ik het je maar vertellen. Ik ben voor een plastic tax. Geen tas maar TAX. Al die plastic meuk gewoon knetter duur maken zodat een winkelier wel op zoek moet naar een alternatief. Of dat het meenemen van eigen bakjes en verpakkingsmateriaal gestimuleerd en daarmee gewoon wordt. Dát zou nog eens zoden aan de dijk zetten. 

    Lieve groet, Méri