Een goede reden om zelf te strijken

Strijk jij of strijk ik?

We hebben het allemaal druk, we zijn allemaal druk. Je leven staat bol van verplichtingen en moetjes en dan is er ook nog zoals iets als het schoonhouden van je huis.

Jaloers op buren/vrienden/collega’s die slim dit werk hebben uitbesteed pak je zuchtend de stofzuiger of stofdoek om aan je wekelijkse verplichtingen te voldoen. Vanuit je ooghoek zie je ook nog die overvolle strijkmand en je humeur daalt vervolgens met de minuut.

Ik was niet anders. Er waren jaren dat ik zowel een poetshulp had als iemand die grote balen strijkgoed wegwerkte. Maar wat bleek? Het maakte me niet gelukkig.

De kleine euforie van een strijkbaal wegwerken had ik mezelf ontnomen. Het voldane gevoel om na stoffen en zuigen lekker op de bank met een kop thee te zitten, had ik mezelf ontnomen. En zo ontnam ik mij meer momenten waaraan je simpel geluk kunt ontlenen.

Hoe anders is het nu.

We weten allemaal dat minder online zijn beter is voor hoe een mens zich voelt. Wanneer ik lekker in of rondom huis bezig ben, hoef ik niet naar mijn scherm te staren.

Sterker nog het strijken van een mooi tafelkleed doet me dan weer denken aan het laatste etentje of voor welke gelegenheid het weer uit de kast mag komen. Het is een moment van volledig zen. Alleen met mijzelf en die repeterende strijkbeweging komen en gaan mijn gedachten. Er is geen haast en alles is goed.

En weet je wat nu het mooie is? Ik kan echt genieten van een strak gestreken, fris ruikend laken dat op een schoon bed ligt. Ook dát is fijn. Niet alleen voor mezelf maar ook omdat ik graag samen met mijn lief in een schoon bed in een frisse kamer lig. En zo simpel is het.

Ik strijk met liefde, uit liefde voor de liefde.

Liefs, M.

Advertenties

Mooimakerij

Alweer bijna twee jaar wonen we in ons oude huis; de statige dame aan wie we stukje bij beetje haar vergane glorie teruggeven door mooimakerij en kleine renovatieprojecten. Want hoe gaaf is het om rommelmarkten af te lopen op zoek naar spullen die bij de sfeer van het huis passen én daarin te slagen? Door elk element dat we toevoegen maken we het meer en meer óns huis, poetsen we het karakter van dit mooie pand verder op. En met elke liter verf krijgt zij haar glans terug.

Zo ook is de tuin aan onze handen onderworpen. Verwaarloosd lag zij achter het huis toen we de woning betrokken. Het verwilderde gras en de struiken vertoonden diepe sporen van jarenlange achteloosheid, de zwarte aarde schraal waarop alleen nog onkruid kon bestaan. 

Stap voor stap zijn we gaan snoeien, verwijderen en bemesten. De stekjes en zaden die mensen ons gaven, kregen allemaal een plekje. Ook de treurige plantjes van onze buurmansuper gunden we in onze tuin een verder leven. En nee, het is geen model tuin uit de glossy’s geworden, maar een tuin die volledig bij het huis past. Waar vogels, vlinders en insecten zullen vliegen, afkomende op de diversiteit die er groeit. Met de jaren zullen de kleuren mooier en de planten uitbundiger worden.

Het is een plek waar het goed is. Waar je tijd sámen en met vrienden doorbrengt. 

Ik zeg: mission accomplished.

Liefs, Méri.

Miljonair!


We hadden het ons voorgenomen: we blijven normaal doen als de jackpot op onze loten valt. En natuurlijk blijven we wonen in ons oude huis, sterker nog we spenderen een paar centen om haar te verfraaien. Ondertussen starten we met het uitgeven van wat geld: een tweede huisje ergens in de zon, een mooie kar voor m’n lief, dochter en familie krijgen een paar stuivers. En de schulden worden ingelost, of beter we kopen het hele bureau dat de bewindvoering regelt, omdat het kan. 

Nog ettelijke miljoenen te gaan. Wat te doen met al dat geld? Op de bank zetten en laten renderen tegen 0% rente? Hoeveel bedrijven kunnen we kopen? Hoeveel goede doelen gaan we steunen? Opeens beginnen die miljoenen als een last op m’n schouders te drukken en weet ik niet of ik wel in de wieg ben gelegd voor een leven als miljonair. Ik wil geen leven dat wordt uitvergroot in de roddelbladen omdat je blijkbaar opeens iemand bent. 

De trekking heeft inmiddels plaatsgevonden en vol verwachting checken we onze nummers… lot één geeft geen match en lot twee… jawel daarop is de prijs gevallen van (tromgeroffel …….) vijf hele euro’s. 

En plof! Één voor één prikken we onze droomballonnen door. Het tweede huis blijft ons tentje, de kar het koepje en het onderhoud van huis volgens planning. Zo brengen we ons leven weer terug naar normale proporties, met boodschappen bij de Aldi en een normale werkweek. 

Wèg zorgen over die hele zak met geld en hoe die te besteden. Ik heb immers alles wat m’n hartje begeert: gezondheid, een prachtig leven samen met m’n liefste en daarnaast nog vele dromen te vangen.  

2017 ligt als een blanco boek voor ons open en ligt klaar om het te vullen met verhalen, ervaringen en verwonderingen. Als ik schrijf, lezen jullie dan?

Liefs, Méri

Asielzoeker

Onze kat, een kwetsbaar kneusje uit het asiel, kwam ooit als een beschadigd kitten in huis. De relatie met mijn lief was voor haar een moeizame: ze was bang voor elke vorm van bezoek en voor haar was  hij vooral de man die in het weekend lawaai kwam maken. Lawaai waar ze als de dood voor was om vervolgens weer een week onder het bed verstopt te blijven zitten.

Toen wij vorig jaar naar ons ‘huis met een tuin’ verhuisden, had ’t arme beest nog een veel grotere stressfactor met als gevolg dat ze bijna een maand van huis is geweest. Uit het raam gevallen, gevlucht en verdwaald. Zoiets. Tot op een goed moment s’avonds in de tuin een klaaglijk miauw de aandacht trok en mevrouw, nog amper 2 kilo zwaar, in de tuin zat te bibberen.

Inmiddels zijn we anderhalf jaar verder. De tuinen links, rechts en daarnaast zijn háár domein. Ze trippelt over daken alsof ze nooit anders heeft gedaan.  Als de Koningin Van De Buurt zit mevrouw op schuttingen en tuurt over ‘haar’ land.  Als het regent loopt ze buiten, als het stormt heeft ze een beschutte plek. Ze vangt vogels en muizen en is not amused wanneer we haar die willen ontnemen. In dat geval laat ze, diep vanuit haar keel een oergrom horen, waarmee niet valt te spotten.

En nu het weer kouder buiten wordt en ze meer in huis is, ligt mevrouw te tevreden te spinnen op een kleedje, het liefst in de buurt van de warme houtkachel. En als het even kan, zoekt ze een plekje op het warme donsdekbed of springt ze in de schone was.Net een echte kat. Wie had dat kunnen denken.

 

 

Vakantie Rundumhausen

Tot een maand geleden was het nog onduidelijk wat de vakantiebestemming van mijn lief en mij zou worden. Van last-minute-vliegen tot kamperen-in-eigen-land passeerden de revue, waarbij ‘het weer’ best een dingetje was. Want stel je voor: je blijft in Nederland terwijl de vooruitzichten bagger zijn. Nou, dán heb je pas echt een verprutste vakantie. 

Nu hebben regen en een daardoor verpest-vakantie-gevoel álles met mindset te maken, dus die heb ik snel overboord gezet. En ja, ik moest best even wennen aan het idee van ‘thuisblijven’. Maar wat blijkt? We hebben twee weken met prachtig weer gehad. We hebben genoten, niet alleen van elkaar maar ook mét elkaar. Samen heerlijk rondom huis klussen opgepakt die sinds de verhuizing vorig jaar, nog op ons lagen te wachten. En ja! We hebben toch nog twee nachten gekampeerd dicht bij huis. We hebben wat door Nederland getoerd en nuttig met aangenaam verbonden, met vakantie-ogen, dus met verwondering zoals op een ver-weg-bestemming naar de schoonheid in eigen land gekeken. We hebben vrienden bezocht en ijsjes gegeten. En we hebben geld dat niet is uitgegeven aan een vakantie volledig gebruikt voor duurzame aanpassingen áán en verfraaiingen ín huis. We hebben onze relatie nog sterker gemaakt door het samen klussen én het samen genieten van het resultaat. Voor nu kan ik zeggen dat deze twee weken tot één van de beste vakanties ever behoort. Wij genieten nog van een paar vrije dagen om maandag weer met frisse energie aan het werk te gaan.

Liefs, Méri.

4 mei


Dodenherdenking. Geboren in een rood nest stond het herdenken bij mij thuis niet ter discussie. De tv stond aan en beelden van de Waalsdorpervlakte en later de kranslegging op de Dam stroomden de kamer in. Er werd amper gesproken over de oorlog die mijn ouders hadden meegemaakt. Wel werden op die 4e mei de emotionele wonden van vooral mijn vader zichtbaar. Dat er niet tot nauwelijks iets over de oorlog werd verteld, of wat mijn ouders hadden meegemaakt, maakte voor mij het ‘herdenken’ lastig. Stilletjes zat ik mij in die twee minuten te bedenken dat het ‘erg’ geweest moest zijn terwijl de seconden weg tikten.

Jaren later was ik bij toeval in Amsterdam op de 4e mei. Ik besloot naar de Dam te gaan. Daar stond ik tussen duizenden mensen in stilte twee minuten te herdenken. Mijn gedachten bleven hangen in de dynamiek op de Dam. Zoveel mensen, van alle leeftijden en rassen die daar met elkaar, in een onzichtbaar verbond van twee minuten stilte, stonden. 

En nu terwijl ik in een oud huis woon, dat twee wereld oorlogen heeft overleefd, hang ik na jaren weer een vlag half stok. Uit dankbaarheid. Omdat ik hoop dat dit huis in die twee oorlogen een veilig onderkomen heeft kunnen bieden aan hen die het nodig hadden. 

En in die twee minuten zullen mijn gedachten terug gaan naar vroeger. Met de flarden van verhalen die ik door de tijd heen heb gehoord,  zal ik weer even een klein meisje zijn, dat op de bank zit en naar haar ouders kijkt. Om mij te realiseren wat de Tweede Wereldoorlog met hen heeft gedaan. Om die beelden scherp te houden. Omdat we allemaal op onze eigen manier mogen herdenken. 

Liefs, Méri.

Guilty pleasure

De wereld van Netflix is best een bijzondere voor een niet-tv-kijker als ik. M’n lief kijkt met net iets meer plezier tv dan mij en dat is prima. En soms kijken we samen. D’as ook leuk. En zo hebben we een serie ontdekt met snelle jongens in mooie pakken en dunne, goed gebekte dames in sjieke jurkjes. De serie houdt het midden tussen een soap en een laten we het guilty pleasure noemen.

In een hollend tempo hebben we ons door de eerste drie seizoenen heen geslagen. En waar bij mij de verzadiging al halverwege seizoen 2 begon, heeft m’n schat de smaak te pakken. Zo gebeurt het dus dat er dagelijks een paar afleveringen de kamer in komen. Gelukkig zijn er 6 seizoenen met iets van 10 afleveringen, dus hij kan nog even voort. Maar ik vraag mij wel een beetje bezorgd af wat er gebeurt als hij door de hele reeks heen is. Per slot van rekening is hij wel een ex van alles en nog wat. Geniepig dwingt deze reeks tot kijken en blijven kijken. De intriges opsnuivend totdat je in een roes raakt. En die roes ontstaat door de gebruikte muziek. Want gezegd mag gezegd, iemand heeft een paar hele goede muzikale keuzes gemaakt

Dus als de serie ten einde is, rest ons nog de muziek. En die mag gehoord worden.

 

 

Terugblik

  
Ga ik het doen, morgen? De geijkte terugblik op 2015? Het benoemen van alle successen? Gemiste kansen? Het gemis van hen die er niet meer zijn? Of benoem ik het gevonden Groot geluk? Of het ondervonden Klein leed? 

Ik weet het. Het zijn van die tradities op een doorsnee oudejaarsavond. Net zoals de oliebollen en appelflappen. 

De vraag is: doe ik er aan mee? Het terugblikken van het jaar op die laatste dag in december? 

Nee. 

Want waarom zou een dergelijke reflectie slechts zijn voorbehouden aan oudejaarsavond? Mijn lief @liefdu_it_is en ik blikken het hele jaar terug op ervaringen. Tellen onze zegeningen en houden de mensen die zijn overleden levend door hun levensverhalen te blijven herinneren en te vertellen. We halen anekdotes aan van vakanties en genieten van herinneringen. Ervaringen met een pijnlijk randje worden minder pijnlijk door er over te praten. Ook dát doen we.

Door deze regelmatige reflectie worden ook de kleine, dagelijkse gebeurtenissen benoemd. De uitgesproken verbazing van een bloeiende roos in november, het plezier dat we beleven aan klusjes in huis. Het zijn niet de grote gebeurtenissen die een jaar succesvol maken of ‘slecht’. Het is de aaneenschakeling van het zien en daarmee ervaren van die momenten die je vrolijk maken, die je het gevoel van geluk geven; noem het verwondering of vertedering, zo je wilt. En deze aaneenschakeling van klein geluk heb je nodig ter reflectie van klein leed en als krachtige motor om door te gaan bij groot leed.

Geen traditie van terugblikken dus in huize Morgenstond. En vooruitblikken? Dat noem ik dromen en dat doen we het hele jaar. Want dromen zijn de basis voor actie. 

Durf te dromen in 2016.

Liefs, Méri.

Hoezo wireless

Draadloos lijken we met elkaar en apparaten verbonden. Nog steeds kan ik mij verbazen dat je vanaf de bank, spelend met  je foon Spotify via je versterker kunt ontvangen. We plukken Netflix uit de lucht en laten films de huiskamer binnenkomen. Maar de draadloze schijn bedriegt wel een beetje. Achter al deze fancy apparaten schuilt een chaos aan kabels. Kunstig weggewerkt, de illusie wekkend dat we draadloos zijn, ligt een 8-polige stekkerdoos warm te worden van alle stroom die de apparaten vragen om dit kunstje uit te voeren.

In een vlaag van opruimwoede struinde ik vandaag door de rommella met kabels. Ik denk dat ieder gezin of individu een dergelijke bak/doos/la heeft. 20 meter belachelijk duur kabel met zilverdraad voor de speakers omdat een standaard snoer het nèt niet is, 7 vetschilende adapters om je foon te laden, 12 oortjes van de foon, 2 gedateerde HDMI-kabels van wat ooit bij een video hoorde, en tulpkabeltjes voor een dito ouderwetse installatie. Ingehaald door de techniek liggen deze kabels in de la. Zonde om weg te gooien, ‘want altijd handig, voor een je weet maar nooit’.  Ik heb het dan niet eens gehad over al die afgeschreven mobieltjes en afstandsbedieningen die deze snelgroeiende familie completeren. 

Terug naar mijn schoonmaakbui. Al mijmerend heb ik de drang om de kabels te ontwarren en netjes op te ruimen aan mij voorbij laten gaan. Als relikwieën liggen ze te wachten tot iemand er een verhaal over vertelt. Een verhaal over de tijd dat we nog met snoeren alles en iedereen met elkaar verbonden. Dus de pruttel gaat niet weg. Geïnspireerd sluit ik de la tot een later moment. Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar het moment dat er een oplossing komt voor draadloos gebruik van stroomtoevoer naar de apparaten.

De steeg 

 

Foto van wikimedia.

Telkens wanneer ik in Italië ben, geniet ik van de oude dorpjes en steden waar huizen en gebouwen de tand des tijds hebben doorstaan. Ik hou ervan om door oude straatjes te zwerven en te verdwalen in de wirwar van smalle steegjes. Steegjes, vicoli zoals Italianen ze noemen, intrigeren me; smalle straatjes waar amper licht binnenvalt en waar wasgoed aan lijnen wappert, steegjes met hoge deuren die toegang bieden tot binnenplaatsen waar maar weinig mensen komen.

Nooit had ik kunnen bedenken dat die Italiaanse sfeer mij tot zo dicht bij huis zou naderen. Was het daarom dat de keus voor dit huis zo snel gemaakt was? Een historisch pand dat op een halve meter van de buurman staat. Smal en donker is het pad dat naar het ‘achterom’ van het huis leidt. En wat zou ik graag de verhalen horen die ons huis te vertellen zou hebben. Hoe zag het leven eruit in 1907? Wat voor mensen bewoonden het huis? Daaraan moet ik weleens denken, als ik mijn lief ‘s-morgens uitzwaai. Wanneer hij balancerend op de fiets door de smalle steeg fietst om naar zijn werk te gaan. Z’n oude tas onder de snelbinder en een petje op z’n kale hoofd. Als ik de poort sluit, glimalach ik. We zijn thuis gekomen.