Dag 3, challenge #zonderplastic

Vergezeld van m’n nieuwe broodtrommel schoof ik vandaag aan tafel in de kantine van m’n werk. Gesneden watermeloen zat in een Tupperware beker (jazeker, onverslijtbaar, echt!) dus goed bezig! Toch?

Nou, niet helemaal. Terwijl ik naar de koeling loop voor m’n dagelijkse portie melk, kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan. Tuurlijk! Dom dom dom!! Keurig in de koeling staan de bekende kwartliter plastic bekertjes mét aluminium deksel. Uitnodigend gekoeld, klaar voor gebruik. 

Twijfel, een moment van afweging. want ik had mijzelf nog zo voorgenomen om….. Maar de trek overwint mijn principe. Zwak? Nee. Het leverde me nl. het inzicht op dat als ik deze challenge écht serieus wil nemen, dat bewuste voorbereiding noodzakelijk is. Omdat ik alleen dan het plastic dat onlosmakelijk met alle gemaksaankopen verbonden lijkt, kan vermijden. 

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen! 

Liefs, Méri

Advertenties

Dag 2, #minderplastic, de lunchbox


Na een nachtje slapen, realiseer ik me pas goed de omvang van mijn uitdaging om een maand minder tot geen producten te kopen die in plastic zijn verpakt. 

Zoals gezegd zal ik stapje voor stapje deze uitdaging aanvliegen en kies ik vandaag voor een eerste snel (en voor de hand liggend) resultaat: de lunchbox! De dagelijkse bammetjes die 9 van de 10 keer in plastic zakjes mee naar kantoor gaan, kan ik eenvoudig in een broodtrommel stoppen. Een snelle rekensom leert dat ik dan samen met mijn lief de pakweg 30 broodzakjes per week niet meer nodig zal hebben ofwel 1,440 plasticzakjes die per jaar niet meer bij het afval komen, dankzij de lunchbox. Heej! Is dat niet een mooi en makkelijk begin? (Vind ik wel!)

Grappig overigens hoe snel je bewust ‘anders’ naar je omgeving kijkt. Het scoren van de lunchbox bij de Hema was zo’n moment. Ik keek om me heen en alles wat ik zag zat IN plastic, was VAN plastic, had onderdelen MET plastic of zat in blisters, hoesjes, doosjes van plastic. Best triest en behoorlijk uitzichtloos als je het mij vraagt. Ik vraag me echt af hoe lang we op deze manier kunnen doorgaan met het produceren en tot afval verheffen van plastic.

Maar goed, na de eerste ‘quick win’ van vandaag was er nog even het ontnuchterende inzicht van dag 2: hoe óf waarmee vervang ik de plastic flessen fris en water in de koelkast, m’n favo dikke Griekse yoghurt in emmer en de vleeswaren in plastic zakjes. Oh mèn, deze uitdaging wordt nog wel een serieus dingetje. 

Liefs, Méri.

#minderplastic challenge dag 1


Vanmorgen stond er weer zo’n zak, klaar voor de oranje container. Een zak vol met plastic, kartonnen sap-/melkpakken en blikjes. Vergaard in ongeveer een week tijd, door een huishouden van twee personen en een kat.

Met de laatste beelden van de plasticsoup op mijn netvlies besloot ik in een opwelling (dat zijn vaak de beste besluiten) dat de hoeveelheid plastic dat ik ter recycling aanbied, minder moet en minder kán.

Het ‘hoe’ weet ik nog niet exact, maar met de instelling ‘wat er niet inkomt hoeft ook niet te worden gerecycled’ wil ik ontdekken in hoeverre plasticarm boodschappen doen mogelijk is. 

Een eerste ervaring bij de buurtsuper spreekt niet in mijn voordeel. Daar waar ik de de nectarines op plastic schaal met plastic hoesje laat voor wat ze zijn (deze kan ik immers makkelijk los op de markt halen) blijkt het voor een aantal andere artikelen toch lastiger. 


Okay, de broccoli had ik op de markt kunnen (moeten!) halen maar dat heb ik niet gedaan. Dat is direct ook het eerste inzicht: voor sommige artikelen zal ik extra moeite moeten doen omdat een goed alternatief ergens anders verkrijgbaar is. 

Voor nu zit de uitdaging in de melk (want plastic aan de binnenkant) het vlees en de mozzarella. Ik heb de producten toch gekocht. Want wetende dat Rome niet in één dag is gebouwd gun ik mezelf de tijd stap voor stap te ontdekken wat mogelijk en haalbaar is om plastic de komende maand te mijden. 

Mijn ervaringen zal ik hier delen, misschien heb jij er ook wat aan. En mocht je ideeën en of tips hebben dan hoor ik die graag.

Liefs, Méri.

Borsten, geef ze de ruimte!

Er is iets raars aan de hand in de markt van bh’s en bikini’s. Iemand heeft blijkbaar bedacht dat die dingen allemaal voorgevormd én opgevuld moeten worden. In jargon: PADDED. Je legt je borsten in een met schuim voorgevormde BH die de dames én pront naar voren en een maatje of wat (al naar gelang de hoeveelheid opvulmateriaal) groter doen lijken. Ieder zijn smaak maar ik ben toch echt van de generatie zacht stofje, mooi kant, goede pasvorm (dus niet voorgevormd)  en ja als je het koud hebt óf opgewonden bent, is dat zichtbaar. Dûh, spannend hè?!

Met de grote fake bra’s heb je niks van dit alles. Je borsten zitten opgepushed in een verstevigd fort, ongenaakbaar terwijl de contouren en decolleté toch best een andere boodschap uitdragen. Ik vraag mij af  waarom, want ‘alles’  zit verstopt (achter opvulling) is niet wat het lijkt (kleiner) maar wil blijkbaar wel wat anders doen lijken. Volg je me nog? Dus beste mannelijke lezers vinden jullie dit nu echt sexy? Nog even los van de teleurstelling als de dames twee maten kleiner blijken te zijn … 

M’n grootste verbazing gaat tot aan badmode waarin ook de padded tops de markt bepalen. Ik snap er echt helemaal niets meer van. Bádmode, de naam zegt het al, is kleding waarmee je het water ingaat: een meer, zwembad of de zee. En dat doe je dan met opgepushde borsten achter een hesje gevuld met schuimrubber? 

Ik wil gewoon een bikinitop van een stofje dat niet indeukt als ik op mijn buik lig en dat met een kwartiertje droog is vanwege een dun materiaal. 

Beste lingeriezaken en grote kledingstores, doe eens normaal en hang ook gewone bikini’s en bh’s in het schap. De wereld bestaat niet alleen uit tienermeisjes die de hele handel met extra hulp gepushed en gefaked willen hebben.

Zolang er schaarste is onder mijn favo bh’s geef ik m’n borsten vaker alle vrijheid en dat is heerlijk. Prins Claus brak ooit een lans voor een stropdas-vrije wereld. Ik zeg: vrouwen geef je borsten de ruimte, bevrijdt ze uit de puriteinse harnassen en wees trots op hoe groot of klein ze zijn!

Liefs, Méri. 

Parkeren 


Heren ga er maar voor zitten, want…. jullie hebben helemaal gelijk. Vrouwen, auto’s en fileparkeren, alles wat daarover is gezegd en geschreven is waar voor wat betreft mijn persoon. 

Los van alle kernkwaliteiten die ik heb, is het parkeren van de auto mijn ultieme manier om de lachers van de straat over mij af te roepen. Ik presteer scheef, halve meter van de stoep of bijna tegen het huis, maar fatsoenlijk de auto wegzetten lukt mij niet.

Ik.kan.het.domweg.niet.

Nog onmogelijker wordt het wanneer de auto voor mij met de wielen óp de stoep staat (normaal bij ons, want redelijk smalle straat) en de buurman achter mij strak lángs de stoep. Dan krijg ik het voor elkaar om de auto bijna diagonaal neer te zetten. Meestal is mijn lief dan wel in de buurt om mij uit deze pijnlijke situatie te helpen.

Zo niet vandaag. Met een plek waar een vrachtauto kan staan parkeerde ik de auto ongeveer overdwars. Ik liep terug, bekeek het resultaat en startte de auto opnieuw, de opmerking van een voorbijganger hartelijk negerend. In een nieuwe poging zette ik de auto naast die van de buurman. Hup, in de achteruit.  De auto voor en achter hield ik uit beeld en zo zocht ik mijn ideale insteek. De weerstand van de stoeprand gebruikte ik voor een kleine correctie. Nonchalant stapte ik weer uit en trok stiekem een lange neus. Wát nou niet kunnen fileparkeren… 

Wens jullie een mooi weekend en durf ook eens over je eigen schaduw  te springen.

Lieve groet, Méri 

 Aleppo zeep

Ik hou van handgemaakte zeepjes. Het is typisch zo’n artikel waar ik geen moeite voor doe, maar waar ik vaak onverwacht tegenaan loop om vervolgens aan de verleiding van het kopen gewillig toe te geven. Dat kan ergens op vakantie zijn, rondzwervend in kleine, locale winkels waar mijn oog valt op pure, stoere blokken zeep. Ze mogen dan weer niet te groot zijn, want een stuk zeep moet soepel door je hand kunnen rollen (het mooiste vind ik nog altijd kleutertjes die deze vaardigheid snel beheersen). Geur speelt bij aanschaf een grote rol en tot slot moet je huid lekker gevoed worden en niet trekkerig zijn na een wasbeurtje.

De verrassing 

En zo liep ik vanmiddag bij de Turkse buurman-winkel naar binnen voor wat brood. Ik struin daar altijd wat rond op zoek naar lekker of bijzonder. Tot mijn grote verrassing zie ik achter de kassa een paar kleine kartonnen doosjes met het opschrift ‘Aleppo Zeep’. Voor de prijs hoef ik het niet te laten, sterker nog ik kan wel 3 stukken zeep aanschaffen tegenover eentje in de stad, ongeacht waar ze te koop liggen. 

Wat je moet weten

Door de oorlog in Syrië is het zeep uit Aleppo in het nieuws gekomen. Aleppo kende nl. al meer dan 1000 jaar een levendige handel in zeep. Bombardementen hebben helaas niet alleen de stad maar ook deze handel ernstig verwoest. 

Gezien de prijs was ik reuze benieuwd naar de kwaliteit van het stuk zeep en of dit koopje de felbegeerde groene binnenkant (olijf- en laurierolie) zou hebben. Thuisgekomen zette ik een groot mes overdwars in het stuk zeep en…

Binnenin het Aleppo zeep
Het zeep brokkelt iets af voordat het in tweeën splijt. Ik kijk naar het intense groen dat mij tegemoet straalt. Groen, de kleur van hoop, optimisme en vrede. In mijn hand schittert de symboliek van de schoonheid van een verwoeste stad. 

Liefs, Méri.

Mooimakerij

Alweer bijna twee jaar wonen we in ons oude huis; de statige dame aan wie we stukje bij beetje haar vergane glorie teruggeven door mooimakerij en kleine renovatieprojecten. Want hoe gaaf is het om rommelmarkten af te lopen op zoek naar spullen die bij de sfeer van het huis passen én daarin te slagen? Door elk element dat we toevoegen maken we het meer en meer óns huis, poetsen we het karakter van dit mooie pand verder op. En met elke liter verf krijgt zij haar glans terug.

Zo ook is de tuin aan onze handen onderworpen. Verwaarloosd lag zij achter het huis toen we de woning betrokken. Het verwilderde gras en de struiken vertoonden diepe sporen van jarenlange achteloosheid, de zwarte aarde schraal waarop alleen nog onkruid kon bestaan. 

Stap voor stap zijn we gaan snoeien, verwijderen en bemesten. De stekjes en zaden die mensen ons gaven, kregen allemaal een plekje. Ook de treurige plantjes van onze buurmansuper gunden we in onze tuin een verder leven. En nee, het is geen model tuin uit de glossy’s geworden, maar een tuin die volledig bij het huis past. Waar vogels, vlinders en insecten zullen vliegen, afkomende op de diversiteit die er groeit. Met de jaren zullen de kleuren mooier en de planten uitbundiger worden.

Het is een plek waar het goed is. Waar je tijd sámen en met vrienden doorbrengt. 

Ik zeg: mission accomplished.

Liefs, Méri.

Waarom je voor een verjaardag een herinneringen-verlanglijstje maakt

Verjaardagen en kadootjes, het vrágen en geven. Voor mij zit dit in de categorie mèh-dingen, omdat ik weinig tot geen mensen meer ken die nog een leuk kado kunnen bedenken voor hun verjaardag ‘omdat ze alles al hebben’.  Bestaat er überhaupt nog een mens die gewoon kan wáchten met iets te kopen totdat ie jarig is en daardoor een leuk lijstje kan maken?  En dan heb ik het over een verlanglijstje vanaf een paar euro tot laten we zeggen twee/drie tientjes. Ken jij ze (nog)? Ik jammer genoeg niet. En daarmee wordt op verjaardag gaan meestal een bezoek met een fles wijn onder de arm. Aan het kopen van prullen met een verwachte levensduur van 2 maanden om daarna richting Kliko te gaan werk ik niet mee. Dus kies ik er soms voor om een paar euro in een envelop te stoppen. Maar eigenlijk vind ik dat niet zo leuk, zeker als er geen uitgesproken wens is. Daar komt bij dat het mij dan weer een ongemakkelijk gevoel geeft (dat zegt ook wat over mijzelf) omdat ik niet het beeld wil geven, dat ik uit gemak een paar euro in de envelop heb gestopt. Want ik wil zeker wel de moeite nemen om iets te kopen, waarvan ik weet dat de ontvanger er blij mee zou zijn, maar wat dan wel weer past bij mijn uitgavenpatroon. Snap je?

Omdat ik zelf ook ‘last’ heb gehad van het nooit kunnen antwoorden op de vraag wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, heb ik het herinneringen-verlanglijstje bedacht. Het is een gewoon online verlanglijstje waarop jij je mooiste herinneringen gaat vragen. En hoe je dat doet is reuze simpel.

Het begint met het aanmaken van een wensenlijst zoals er genoeg op internet zijn te vinden. Ik vind http://www.lijstje.nl handig, maar kies er één die jij leuk en praktisch vindt. En dan begint het leukste deel, nl. het vullen met activiteiten waarvoor de gever jou de herinnering gaat schenken. Maar hey, ‘herinneringen vooraf bedenken’, hoe doe je dat eigenlijk’? Heel simpel. Denk b.v. aan een activiteit zoals vakantie, het opknappen van je huis, een dagje uit. Als je eenmaal aan het bedenken bent, komt de inspiratie vanzelf. Het mooie van dit soort lijstjes is nl. ook dat je gewoon om hulp kunt vragen, om samen te koken of te klussen. Dus ook je vrienden en bekenden met een kleine beurs stel je daarmee in staat jou een kado te geven, waar je blij van wordt. En bovendien is het een kado dat je niet snel zult vergeten, vanwege de herinnering die jullie samen maken.

Op jouw lijstje beschrijf je dan je actie, b.v. € 5,– voor het eerste ontbijt in land van aankomst van de vakantie. Of: € 35,– voor nacht 1 op de camping. Hoe leuk is dat? De gever kan jou het geld in een envelop doen, met een briefje of een kaartje. Jij op jouw beurt, deelt het moment uiteraard met de gever om je bewust te zijn dat dát moment door hem of haar is betaald.

Mijn lief en ik maken zo menig herinnering en daar kan echt geen materieel gekocht presentje tegenop. Laat het me maar eens weten. Ik ben reuze benieuwd naar jullie ervaringen.

Lieve groet,

Méri

 

Mannenzaken : de heilige koe

Auto’s en hun kuren. In dat opzicht zijn het net vrouwen en is het niet zo vreemd dat dit speelgoed de bijzondere aandacht van een man heeft. Auto’s worden getypeerd in termen van vrouwelijk, sexy, geil, kosten bakken met geld en het begrip de ‘heilige koe’ dekt daarmee behoorlijk de lading. Maar… dankzij de bolide van de pater familias is er een reële kans dat de vrouw op de tweede plaats wordt gezet. Ik zal je vertellen waarom.

De wereld van de wasstraat is masculien 

Vanmiddag bevond ik mij in een fancy autowasstraat (ja fancy, die dingen worden steeds luxer en slimmer) en waar je na een uitgebreid reinigingsprogramma, heerlijk overdekt je karretje kan stofzuigen. Een snelle blik rond leert dat het merendeel van de aanwezige karretjes uit flinke bolides bestaat. Maar het meest in het oog springend is dat het allemaal heren zijn die hun vrije zaterdagmiddag besteden aan het vertroetelen van hun vierwieler. Druk in de weer met stofzuigers en zachte doeken om hun kostbare bezit nog mooier en glanzender te maken en alle ouderdomssporen weg te poetsen. 

M’n mond viel open van verbazing. 

Halloooo mannen. Mag ik even jullie aandacht? Het is een au-to. Niet je liefje. Het is een ding met wielen, een stuur en motor dat met een paar jaar is afgeschreven en wordt ingeruild. 

Ik snap een poetsbeurtje, ook ik was daar met het karretje maar wel samen met m’n lief. Domweg omdat we het gezellig vinden op zaterdag dit klusje gezamenlijk te klaren, na een werkweek en relatief weinig wij-tijd. 

Ik vraag me af of de heren met hun poetsdoeken hun vrouw ook zoveel aandacht geven; zullen zij samen in bad, zal hij haar lekker wassen, afdrogen en insmeren totdat zij ook glanst en lekker ruikt? En dat hij vol trots kan zeggen ‘hoe mooi ze is voor haar leeftijd’? of dat ‘haar motortje nog zo fijn loopt door het goede onderhoud’? 

Van mijn lief kan ik volmondig bevestigen dat hij mij die aandacht en liefdu geeft. Maar hoe zit dat met jullie, lieve mannelijke lezers?  Staat de liefde voor de auto op eenzame hoogte of krijgt je liefje net zoveel zorg en onderhoud?  Laat het me eens weten. Zodat ik hopelijk mijn beeld kan bijstellen. 

Lieve groet, Méri

https://youtu.be/0eZoiYoFxU0

Gebakken lucht (Spaanse belevenissen 1)

bunuelos

Foto met dank aan: http://coinenfotos.blogspot.nl

Spanje, januari 2017.

Er staat een dagtochtje ‘achterland’ op het programma. In huize Morgenstond betekent dit een lekker stukje toeren over bij voorkeur bochtige bergwegen, ons vergapen aan fraaie uitzichten en onderweg de inwendige mens verwennen met lokale lekkernijen. In een gebied dat door massatoerisme wordt beheerst (lees: Costa del Sol) zou je denken dat een zoektocht naar puur lokaal en simpel voedsel bijna niet meer bestaat. Niets is echter minder waar. Degene die de moeite neemt een paar kilometer landinwaarts te rijden, verlaat niet alleen de betonnen verlelijking van de kust maar ook de fastfoodtentjes en de ‘wilt-u-menu’-locaties.

De eerste stop is in Coín: een wit bergdorpje op een 35 km van Marbella en gelegen aan de rivier Rio Grande. We bereiken dit dorpje via de prachtig slingerende A355 en A366 en in een rustig tempo brengt ons huurkarretje, liefkozend HyundaiHok genoemd door m’n lief, ons naar deze bestemming.

We lopen tegen Bar La Viuda aan, aan de buitenkant lijkt het een authentieke uitbater en blijkt dat binnen ook te zijn. In 2012 is hier het 100-jarig bestaan gevierd en dat er in al die jaren niet veel is veranderd, wordt snel duidelijk. Het moment dat je de deur opent, stap je de colour lokaal binnen van een paar decennia terug. Er staan simpele houten tafeltjes waaraan mensen ontbijten. Een verdwaalde krant ligt te wachten op een geduldige lezer. Een t.v. staat hoorbaar aan. In de keuken zijn de oma’s aan het werk en achter de bar staat een oude man, z’n handen trillen van een lichte Parkinson of van de vele flessen die achter de bar staan. We weten het niet.

Wat in het oog springt zijn de bolletjes/broodjes die de mensen eten. Ergens lijken ze op kleine zachte tortilla’s. Ze liggen als luchtige ballen op het bord. Het zijn de buñuelos
zoals ze in Coín worden gegeten als ontbijt. Met aangewakkerde nieuwsgierigheid  bestellen we deze broodjes bij onze koffie. Terwijl we onbescheiden de keuken in gluren, zien we oma aan het werk. Met vaardige handen steekt ze rondjes uit een dun uitgerolde plak deeg waarna deze in olie worden gefrituurd . Je eet ze naturel en dat kan heel goed, want de smaak is verrassend zacht. Het moment echter dat je je mes in deze luchtige broodbollen zet, ontsnapt de gebakken lucht en blijft een tortilla-achtig wrapje over.

En dan komt de rekening. Voor een caffé solo en een caffé con leche en 4 buñuelos betalen we € 2,60. Ook hierin heeft de tijd stilgestaan. Met een lach en verbazing koesteren we dit geluksmomentje en stappen we naar buiten.