Waarom je geen stappen meer moet tellen

Wanneer is het eigenlijk begonnen? om alles wat we doen vast te leggen in scores, te vergelijken en jezelf te pushen om een tandje bij te zetten? Ook ik maak me stiekem gek door het bijhouden van lijstjes, scores en resultaten (“goed bezig, duim omhoog”). Je foon biedt immers allerlei handige apps om deze scores te meten. Want ja, je weet, zitten is het nieuwe roken. Dus hop! in beweging met dat lijf. Dus zo kan het gebeuren dat ik in plaats van de fiets, met de benenwagen naar mijn werk ga. Want hey! vijftig is het nieuwe veertig en als veertiger mag je je nog wel als een dertiger voelen en dan daar ook naar bewegen. Trots op de dagelijkse resultaten van meer stappen dan gister hield ik in de afgelopen maanden mijn dagelijkse beweging bij. Sterker nog: zelfs in de vakantie mocht een tandje worden bijgezet voor nog een kilometertje extra.

Dat was tot zaterdag jl.

Ik kreeg een nieuwe foon en vanuit de iCloud konden alle appjes keurig naar het nieuwe speeltje worden overgezet. Sommige met historie en veel ook niet. Dat ik alle whatsapp-berichten kwijt ben, soit, dat bespaart me m’n maandelijkse schoonmaakroutine. Zo ook met het fraaie standaard appje met het rode hart: gezondheid. Daarin zat mijn hele historie van afgelegde kilometers, bloed, zweten en tranen door weer en wind. Zát. Want terwijl ik de app open, blijven alle dagen maagdelijk blanco. Geen afgelegde kilometer meer terug te vinden. Weg resultaten van m’n dagelijkse bijna 10.000 stappen. Wèg bewijs van al m’n inspanningen.

En terwijl ik een beetje zit te simmen over dit ‘verlies’, zie ik mezelf zitten. Halloooooo!! Voor wie wandel ik eigenlijk? Wie wil ik, nee! zou ik moeten overtuigen van mijn vorderingen? Heb ik het nodig dat ik mijn dagelijkse resultaten kan terugvinden. Of…….?

Is het genieten van de wandeling niet waarom het gaat?

Dat je even niet hoeft te scoren, presteren. Dat het gewoon goed is?

Ook jij weet dat je met een uur wandelen meer calorieën verbrandt, dan met een half uur.

Dat je met stevig doorstappen je benen harder aan het werk zet dan met slenteren.

En eigenlijk is het jammer, hartstikke jammer, dat we aan het meten blijven. Altijd in de competitiestand, zelfs tijdens een ontspannende wandeling.

Ik kijk naar de foon, zonder wandelhistorie en constateer dat ik er blij mee ben. Weg met die stappentellers, scoreborden en pushmeldingen. Wandelen om je kop leeg te maken? Heerlijk! Wandelen in de koude wind? Doen! Uitwaaien op het strand? Beter!  En iedere stap die je zet is goed. Zelfs beter, zonder ze te tellen.

 

Liefs, Méri.

 

 

Advertenties

#BewustMinder Denk daar maar eens over na

koken

Terwijl mijn persoonlijke actie in 2013 om gedurende de laatste weken van het jaar met een budget van € 30,– rond te komen alweer lang geleden lijkt, heeft de bewustwording van uitgaven en inkomsten in mijn privéleven min of meer vaste vorm gekregen.

Ontstaan bij wijze van proef van “kan ik dit” is het nu tijd om te zeggen: “dit is wat ik wil”. Of beter: het ongelimiteerd uitgeven en de decadentie rondom eten is wat ik niet meer wil. Een materialistische levensstijl is teruggebracht naar een zeker simplisme waarbij de focus weer ligt op immateriële waarden. Het is ook het besef dat alles wat niet wordt aangeschaft een mindere belasting van het milieu betekent. Niet onbelangrijk, maar voor nu even terzijde.

Degene die mij een beetje kent, weet dat koken met ingrediënten, ofwel het allemaal zèlf maken, niet mijn sterkste kant is (understatement). Maar …..  ik heb mijzelf een doel gesteld. Voor het eind van 2014 heeft een keuken voor mij geen geheimen meer!  Dus lees ik naast de Allerhande (…..) boeken, echte boeken over koken en kooktechnieken. Verdorie! Half Nederland kookt zich het zweet in de bilnaad en ik zou dan blijven mekkeren over niet gare pasta, de aangebrande piepers of de smakeloze nasi.

No way!

Het is dankzij mijn Friese hospita die mij met geduld de ogen heeft doen openen van het plezier dat je kunt beleven aan koken. Want dat is het waar het om gaat: het creatieve proces dat koken heet. Daarnaast kookt mijn vriend de sterren van de hemel en helpt hij mij liefdevol op het culinaire pad.

Maar even terug waar het nu allemaal om gaat. De centen! Om financieel in het spoor te blijven, pin ik nog trouw 1x per week € 40,–;  het geld waarmee ik “het moet doen”. Het slechts kopen van seizoensgroenten, weekaanbiedingen die het vertrekpunt voor de maaltijden zijn en restjes hergebruiken of invriezen maken van BewustMinder een sport. Een sport die een beroep doet op creativiteit en inventiviteit. En ja, mijn part-time baan is inherent aan de tijd die ik hieraan kan besteden. Ook dat is een keuze.  De spiraal van meer geld minder tijd daar ben ik uitgestapt. En dat heeft een vette verbetering van de kwaliteit van leven opgeleverd. Denk daar maar eens over na.