Ruilen. Het nieuwe delen?

ruilen

Degenen die mijn blogs vaker lezen, weten dat ik duurzame ontwikkelingen, recycling en kringloop een warm hart toedraag. En dat het allemaal niet moeilijk of ingewikkeld hoeft te zijn om hieraan je steentje bij te dragen, laat een initiatief bij mij in de flat zien. Sinds een paar maanden is er een heuse micro-ruilbeurs ontstaan van tijdschriften, boeken en sinds vandaag ook cd’s.  Het zal medio zomer geweest zijn dat er een keer een paar glossy’s lagen met een briefje: ‘neem gerust mee’. Ik nam de vrijheid om er een paar mee te nemen en ze te lezen. Het schoot mij te binnen dat ergens in huis nog een doos met weg te geven spullen stond, met daarin o.a. een paar boeken. De door mij meegenomen tijdschriften verving ik door een paar van mijn boeken. Ze hebben er niet lang gelegen; toen ik de volgende ochtend naar mijn werk ging en langs de bewuste plek kwam, waren ook deze boeken weg.

En zo gebeurt het dat er bij mij in de flat regelmatig tijdschriften en boeken, legpuzzels en soms bordspelen, van eigenaar verwisselen.

Nu muziek steeds vaker via internet(radio) mijn huis in komt, merk ik dat een aantal CD’s steeds langer ongebruikt in de kast blijft staan. Je voelt hem al aankomen. Vanmorgen heb ik een stapeltje CD’s op het inmiddels vaste ruilplekje neergelegd, in afwachting van een nieuwe eigenaar. En het is zo leuk…. Vanmiddag  waren de CD’s weg maar lag er een stapel kookboeken voor in de plaats. Ik koos er twee. Het zijn kookboeken waar ik oprecht blij mee ben.

Stel je toch eens voor dat we dit nu veel vaker zouden doen, gewoon het uitruilen van kleine huisraad met onze directe buren. En het mooie is dat het niets kost. Je hoeft geen ‘minibiebje’ van minstens € 40,– aan te schaffen, je kiest gewoon een plek waar de spullen kunnen liggen. En weet je wat? Ik zeg doen! Want ik denk dat je hiermee een ander zomaar een plezier doet. Bovendien geef je een artikel een tweede leven wat ook nog eens goed is voor het milieu. En last but not least… ik denk dat het ons als buren wat dichter bij elkaar brengt. Dat de wereld er een ietsiepietsie mooier van wordt.

Advertenties

Heb jij al last van #FOMO

Fear of Missing it Out

Tot voor gisteren had ik er nog nooit van gehoord: FOMO. De Fear Of Missing Out. De angst om alles te missen. Het is een begrip dat met name wordt gebruikt om het gedrag van mensen met een sociale mediaverslaving te duiden. In die zin kende ik het begrip als zodanig.

De uitleg van gisteren echter werd in een breder perspectief getrokken. De angst om in het leven van alles te missen. In die geschetste context leidt FOMO tot een overspannen bestaan.  Eigenlijk een bestaan waarin we alles willen. Want als we het één kiezen, zouden we het ander wellicht missen. We maken dus geen keuzes, uit angst het meest belangrijke, spannendste, belangrijkste in het leven te missen. Denken we.

Dus hebben we een carrière, een duur huis, twee auto’s, meerdere vakanties per jaar, oh ja… een paar kindjes, een sociaal leven, de sportclub, ohja en een partner. En zijn we druk. En op den duur niet meer gelukkig.

Daar komt bij dat we overspoeld worden met beelden die ons moeten doen geloven dat dit de manier is hoe we anno 2014 ons leven inrichten. We leven in een belevingsmaatschappij  waarin we vooral vermaakt dienen te worden en vooral niets mogen missen. Ten koste van veel. En soms van alles. We kennen allemaal de beelden van wat er in Haaksbergen gebeurd is.

Het lijkt mij dat het alles willen meemaken en dan vooral nu, direct! leidt tot een vorm van verzadiging. Wanneer heb je iets om écht naar uit te kijken? Waar word je nog blij van als álles wat je wenst, binnen je bereik ligt? Ik denk dat het tijd wordt om een stapje terug te doen. Dat betekent niet dat ik mijn leven niet maximaal wil leven. Het ‘Living life to the fullest’ betekent voor mij dat ik bewuste keuzes maak en hetgeen ik kies, om dát volledig en bewust mee te maken.  Ja, ik heb makkelijk praten. ‘Been there, done that’.

 

Fijne dag, Méri.

Donor

Mannetjes. Wie kent ze niet? Handige mannen in je netwerk die van alles kunnen. Al dan niet breed inzetbaar of juist gespecialiseerd. De beun. Of de liefhebber die zo goed is, dat hij niet voor een professional onderdoet. Afijn. We begrijpen elkaar wanneer ik over een mannetje praat.

Mijn mannetje heet Harry. En Harry is, of beter gezegd wás de onderhoudsmonteur van mijn ouwe Fordje. Sinds zes jaar heb, of beter gezegd hád, ik een Ford Fiësta. Een afschuwelijke winkeldochter in een gouden mosterdkleur. Met ooit 150.000 km op de klok heb ik haar voor een zacht prijsje op de kop weten te tikken.

Afgelopen week stond het karretje bij Harry voor onderhoud. Zijn verontrustende telefoontje dat begon met: ‘Meer, luister eens….’ bereidde mij voor op de boodschap die ik al verwacht vanaf het moment dat de teller dik over de twee ton was gegaan.

Zijn stem klonk ernstig toen hij mij vertelde welke kosten ik zou moeten maken om het ding nog door de APK te krijgen. Grappig hoe snel je brein dan aan het werk gaat. Ik realiseerde me dat voor mijn werk er altijd een leenauto ter beschikking staat in het geval er een afspraak buiten de deur is (niet zo vaak). Dat ik de 7,5 km woon-/werkverkeer altijd, ja echt altijd, op de fiets afleg. Dat ik in het weekend graag met de trein reis, omdat ik dan ondertussen wat anders kan doen. En dat het gebruik van m’n auto de laatste jaren ernstig was teruggelopen.

Ik heb besloten de auto het onderhoud niet meer te geven en voor een prikkie op Marktplaats te zetten. En zo gebeurde het dus dat ik net op het postkantoor stond om de auto over te schrijven op naam van haar nieuwe eigenaar. Een sjacheraar die de onderdelen uit m’n haast ter ziele gaande Fiësta gaat vissen. Ongevraagd heb ik van m’n karretje een donor gemaakt die in leeftijdsgenoten zal doorleven. Ik glimlach bij de gedachte.

Het zal even wennen zijn, om geen auto voor het grijpen te hebben. Maar het voelt heel goed, zeker gezien mijn #bewustminder filosofie. En wetende dat ik geen wegenbelasting, verzekering en de pech-onderweg-hulpdienst meer hoef te betalen, vind ik eigenlijk heel bevrijdend. Stiekem geef ik het geld al uit aan écht leuke dingen.

En Harry? Ik heb gevraagd hoe goed hij is met fietsen. Want stel je voor, dat ik doordeweeks een lekke band fiets…. dan is het fijn te weten dat Harry om de hoek zit.

Week 2: De Verleiding #BewustMinder

Hoe doe je dat? Rondkomen met € 30,– aan contanten in de knip en nog wat groenten in de koelkast? Het leek mij afgelopen week zo haalbaar. Met een twee-vingers-in-de-neus-houding startte ik dus week twee in #BewustMinder

Ik kan kort zijn. Het is me niet gelukt rond te komen. En dat voelt wel een beetje als falen omdat ik € 44,43 heb uitgegeven. En waaraan? Niet aan buitenissige, spannende of spectaculaire zaken. Gewoon aan levensmiddelen en kattenvoer. En…. dadels, in de aanbieding bij de Lidl. Grote, zacht gedroogde dadels, die ik niet kon weerstaan. Een hele kilo voor € 6,99.  Een kleine luxe die ik mezelf dacht te kunnen permitteren aan het begin van de week. En….. een treinreis (door de werkgever betaald) die mij op extra kosten heeft gejaagd omdat ik onderweg wat te eten en te drinken nodig dacht te hebben.

Afgelopen week maakt pijnlijk duidelijk hoe moeilijk het is om met een gelimiteerd, klein bedrag per week rond te moeten komen. Je kunt je domweg geen enkele uitspatting veroorloven. Omdat iedere overschrijding van het budget de week erop nóg moeilijker maakt, omdat er geen vet op de botten zit om financiële tegenvallers op te vangen.  En het besef dat er legio mensen zijn voor wie een dergelijk budget geen ‘uitdaging’ maar keiharde realiteit is, maakt het wrang. Voor hen is er geen extraatje in de zin van dadels (‘omdat ze zo lekker zijn’) of dat je op het station friet en iets te drinken nodig denkt te hebben. Simpel omdat de beurs het niet toelaat.

Het is het kunnen weerstaan van verleidingen, het niet toegeven aan de impulskopen. En daar zit em nu net de kneep. De komende week ga ik in de herkansing.

#BewustMinder, week 1

uitgaven

Een blik terug, op de eerste week met een budget van € 30,– voor voeding voor de Bobster (m’n lieve Siamees) en mijzelf. De aanleiding gemist? Bij #bewustminder lees je het hoe en waarom.

Waaraan heb ik mijn geld uitgegeven? Het inkopen van verse, seizoensgebonden en daarmee relatief goedkope groente en fruit op de markt kostte € 8,70. Boodschappen bij de Aldi, noten en wat extra’s bij de Hema (met gebruik van de 15% kortingzak) hebben de teller doen stoppen op € 28,65. Hoewel…  helemaal eerlijk was het niet vanwege een goed gevulde koelkast van de week ervoor. Maar toch! Naar mijn bescheiden mening is dit resultaat hoopgevend te noemen en stap ik dapper in de komende weken.

‘En valkuilen waren die er ook?’ hoor ik je vragen. Zeker!

Het begint met het vertrouwde gebaar om met je bankpasje te betalen. Dit is de grootste trigger in je bespaarplan. Je ‘voelt’ je uitgaven niet en zolang er geld op je rekening staat vindt de transactie plaats zonder een gram pijn. Om over het gebruik van de creditcard maar te zwijgen. De glimmende folder van Visa mag dan een appèl op haar klanten doen om vooral de decemberuitgaven met creditcard te betalen, om de verleidingen te weerstaan laat deze klant haar creditcard wijselijk thuis!

Ook een valkuil zijn de aanbiedingen van de winkelketens. Ik gaf al aan de folders op de aanbiedingen te scannen. En daarmee komt de verleiding dan ook direct in zicht. Neem nu de Hema. Je krijgt een papieren zak in de brievenbus, die goed is voor 15% korting op het gehele assortiment. En hoppa! daar wordt het ‘snel-verdiend-mechanisme’ in werking gesteld. Je weet wanneer je een voet over de drempel van de bewuste winkel hebt gezet, met die zak stevig onder je arm geklemd, dat die zak gevuld weer mee naar buiten gaat. Zo werkt dat. En zo is het gegaan ook.

Wat ga ik de komende week anders doen?

Allereerst pin ik mijn weekbudget, zodat ik contanten in de knip heb. Daarmee zorg ik ervoor dat iedere uitgave direct zichtbaar en/of voelbaar is in de portemonnee.

Het inkopen van groenten en fruit is een lastige. Er ligt nu nog het een en ander in de koelkast omdat ik van een portie groenten vaak twee dagen kan eten. Omdat mijn kookkwaliteiten lichtelijk onder de maat zijn, heb ik weinig gevoel met aan te schaffen hoeveelheden. Hierin zit voor mij echt de winst van de komende weken.

Het mag gezegd. Afgelopen week heb ik goed gegeten en misschien wel gezonder dan in de afgelopen maanden het geval is geweest. Komende week wordt wel spannend omdat er eten voor de Bobster moet komen. Meneer krijgt speciaal droogvoer en ik wil niet zover gaan om hem de goedkope blikjes uit de super voor te zetten. De afweging wát er in het winkelmandje komt, zal nog een bewustere zijn. De grootste verleiding zit hem echt in de impulsaankopen. Dat ik daarmee niet slechts doel op de winkels van steen met hun mooie etalages, maar ook op alle webshops die je per nieuwsbrief onbewust verleiden tot aankopen, dat moge duidelijk zijn.

En tot slot. Stiekem heb ik ook op de weegschaal gestaan, onder het mom van ‘meten is weten’ en wat er niet aankomt hoeft er ook niet af. En natuurlijk ben ik reuze benieuwd hoe het mijn handlanger @colettecarmen is vergaan.

Kortom, de uitdaging ligt er. Wordt vervolgd!