Tijd is een paradox

tijd

Wie durft het nog? ‘Nee’ zeggen?

‘Nee’ tegen die gave opdracht omdat je agenda al vol zit,  ‘nee’ tegen het leuke voorstel een theater te bezoeken vanwege beloofd koffiedrinken met je buurvrouw, ‘nee’ tegen de verleiding in de stad om dat festival te bezoeken omdat je je had voorgenomen nog te studeren. En die agenda, over drie maanden is die ogenschijnlijk leeg, ‘dan is er vast meer tijd’ hou je jezelf voor.

Not. En dat weet je.

We leven in het tijdperk van nanoseconden en dankzij techniek versnellen we ons leven in alle opzichten. Computers, telefoons, films, internetwinkelen. Alles gaat sneller dan ooit: G4 verbinding, maximum 3 klikken tot aankoop, nog even ‘Uitzending gemist’ streamen. Sneller, sneller, sneller want geen tijd te verliezen. We downloaden apps met handige to-do lists, schedulars, signaleringsmomenten wanneer je uit de trein moet stappen, wanneer je je rekeningen moet betalen. In de veronderstelling dat zij helpen onze tijd te beheersen. En hoe meer we ons leven vullen met tijdbesparende apparaten en dito strategieën, hoe minder tijd we over hebben.  Hoppa, we zetten nog maar eens een maaltijd in de magnetron want lekker snel. We zijn geworden tot een snel reagerende, multitaskende, zappende, fastfood etende soort die ongelukkig in zijn eigen staart bijt.

We zijn bezeten van tijd. We denken dankzij alle techniek tijd te sparen en toch…  we zijn nog nooit zo druk geweest. Onze werkplek is naast kantoor inmiddels ook thuis. En door het vervagen van deze scheiding voelt het alsof we nooit genoeg tijd hebben, onvoldoende privétijd hebben en rennen we als een kip zonder kop rond uit angst om iets te missen (lees ook: Fear On Missing Out).

Maar het kan anders!

De moeder van één van mijn vriendinnen was een wijze Surinaamse vrouw. Zij was ervan overtuigd dat wij de mooiste geschenken van het leven alleen zouden krijgen wanneer we met 100% aandacht met iets bezig zouden zijn. Een gesprek. Een etentje. Werk.  Aandacht voor de ander. Eten koken. Om daarmee het plezier te beleven van die activiteit. Noem het bewustzijn.

De laatste tijd denk ik vaker aan deze vrouw en zeg ik eens eerder ‘nee’. Daarmee maak ik tijd voor zaken die ik belangrijk vind of leuk en soms om helemaal niets te doen. Omdat zonder druk op de ketel er veel meer energie vrij komt dan blijven rondrennen in je tredmolen. Tijd is een paradox. Door minder te doen doe je juist meer en met meer plezier.

Liefs, M.

Advertenties