Dag 2, #minderplastic, de lunchbox


Na een nachtje slapen, realiseer ik me pas goed de omvang van mijn uitdaging om een maand minder tot geen producten te kopen die in plastic zijn verpakt. 

Zoals gezegd zal ik stapje voor stapje deze uitdaging aanvliegen en kies ik vandaag voor een eerste snel (en voor de hand liggend) resultaat: de lunchbox! De dagelijkse bammetjes die 9 van de 10 keer in plastic zakjes mee naar kantoor gaan, kan ik eenvoudig in een broodtrommel stoppen. Een snelle rekensom leert dat ik dan samen met mijn lief de pakweg 30 broodzakjes per week niet meer nodig zal hebben ofwel 1,440 plasticzakjes die per jaar niet meer bij het afval komen, dankzij de lunchbox. Heej! Is dat niet een mooi en makkelijk begin? (Vind ik wel!)

Grappig overigens hoe snel je bewust ‘anders’ naar je omgeving kijkt. Het scoren van de lunchbox bij de Hema was zo’n moment. Ik keek om me heen en alles wat ik zag zat IN plastic, was VAN plastic, had onderdelen MET plastic of zat in blisters, hoesjes, doosjes van plastic. Best triest en behoorlijk uitzichtloos als je het mij vraagt. Ik vraag me echt af hoe lang we op deze manier kunnen doorgaan met het produceren en tot afval verheffen van plastic.

Maar goed, na de eerste ‘quick win’ van vandaag was er nog even het ontnuchterende inzicht van dag 2: hoe óf waarmee vervang ik de plastic flessen fris en water in de koelkast, m’n favo dikke Griekse yoghurt in emmer en de vleeswaren in plastic zakjes. Oh mèn, deze uitdaging wordt nog wel een serieus dingetje. 

Liefs, Méri.

Advertenties

#minderplastic challenge dag 1


Vanmorgen stond er weer zo’n zak, klaar voor de oranje container. Een zak vol met plastic, kartonnen sap-/melkpakken en blikjes. Vergaard in ongeveer een week tijd, door een huishouden van twee personen en een kat.

Met de laatste beelden van de plasticsoup op mijn netvlies besloot ik in een opwelling (dat zijn vaak de beste besluiten) dat de hoeveelheid plastic dat ik ter recycling aanbied, minder moet en minder kán.

Het ‘hoe’ weet ik nog niet exact, maar met de instelling ‘wat er niet inkomt hoeft ook niet te worden gerecycled’ wil ik ontdekken in hoeverre plasticarm boodschappen doen mogelijk is. 

Een eerste ervaring bij de buurtsuper spreekt niet in mijn voordeel. Daar waar ik de de nectarines op plastic schaal met plastic hoesje laat voor wat ze zijn (deze kan ik immers makkelijk los op de markt halen) blijkt het voor een aantal andere artikelen toch lastiger. 


Okay, de broccoli had ik op de markt kunnen (moeten!) halen maar dat heb ik niet gedaan. Dat is direct ook het eerste inzicht: voor sommige artikelen zal ik extra moeite moeten doen omdat een goed alternatief ergens anders verkrijgbaar is. 

Voor nu zit de uitdaging in de melk (want plastic aan de binnenkant) het vlees en de mozzarella. Ik heb de producten toch gekocht. Want wetende dat Rome niet in één dag is gebouwd gun ik mezelf de tijd stap voor stap te ontdekken wat mogelijk en haalbaar is om plastic de komende maand te mijden. 

Mijn ervaringen zal ik hier delen, misschien heb jij er ook wat aan. En mocht je ideeën en of tips hebben dan hoor ik die graag.

Liefs, Méri.

Week 2: De Verleiding #BewustMinder

Hoe doe je dat? Rondkomen met € 30,– aan contanten in de knip en nog wat groenten in de koelkast? Het leek mij afgelopen week zo haalbaar. Met een twee-vingers-in-de-neus-houding startte ik dus week twee in #BewustMinder

Ik kan kort zijn. Het is me niet gelukt rond te komen. En dat voelt wel een beetje als falen omdat ik € 44,43 heb uitgegeven. En waaraan? Niet aan buitenissige, spannende of spectaculaire zaken. Gewoon aan levensmiddelen en kattenvoer. En…. dadels, in de aanbieding bij de Lidl. Grote, zacht gedroogde dadels, die ik niet kon weerstaan. Een hele kilo voor € 6,99.  Een kleine luxe die ik mezelf dacht te kunnen permitteren aan het begin van de week. En….. een treinreis (door de werkgever betaald) die mij op extra kosten heeft gejaagd omdat ik onderweg wat te eten en te drinken nodig dacht te hebben.

Afgelopen week maakt pijnlijk duidelijk hoe moeilijk het is om met een gelimiteerd, klein bedrag per week rond te moeten komen. Je kunt je domweg geen enkele uitspatting veroorloven. Omdat iedere overschrijding van het budget de week erop nóg moeilijker maakt, omdat er geen vet op de botten zit om financiële tegenvallers op te vangen.  En het besef dat er legio mensen zijn voor wie een dergelijk budget geen ‘uitdaging’ maar keiharde realiteit is, maakt het wrang. Voor hen is er geen extraatje in de zin van dadels (‘omdat ze zo lekker zijn’) of dat je op het station friet en iets te drinken nodig denkt te hebben. Simpel omdat de beurs het niet toelaat.

Het is het kunnen weerstaan van verleidingen, het niet toegeven aan de impulskopen. En daar zit em nu net de kneep. De komende week ga ik in de herkansing.

#BewustMinder, week 1

uitgaven

Een blik terug, op de eerste week met een budget van € 30,– voor voeding voor de Bobster (m’n lieve Siamees) en mijzelf. De aanleiding gemist? Bij #bewustminder lees je het hoe en waarom.

Waaraan heb ik mijn geld uitgegeven? Het inkopen van verse, seizoensgebonden en daarmee relatief goedkope groente en fruit op de markt kostte € 8,70. Boodschappen bij de Aldi, noten en wat extra’s bij de Hema (met gebruik van de 15% kortingzak) hebben de teller doen stoppen op € 28,65. Hoewel…  helemaal eerlijk was het niet vanwege een goed gevulde koelkast van de week ervoor. Maar toch! Naar mijn bescheiden mening is dit resultaat hoopgevend te noemen en stap ik dapper in de komende weken.

‘En valkuilen waren die er ook?’ hoor ik je vragen. Zeker!

Het begint met het vertrouwde gebaar om met je bankpasje te betalen. Dit is de grootste trigger in je bespaarplan. Je ‘voelt’ je uitgaven niet en zolang er geld op je rekening staat vindt de transactie plaats zonder een gram pijn. Om over het gebruik van de creditcard maar te zwijgen. De glimmende folder van Visa mag dan een appèl op haar klanten doen om vooral de decemberuitgaven met creditcard te betalen, om de verleidingen te weerstaan laat deze klant haar creditcard wijselijk thuis!

Ook een valkuil zijn de aanbiedingen van de winkelketens. Ik gaf al aan de folders op de aanbiedingen te scannen. En daarmee komt de verleiding dan ook direct in zicht. Neem nu de Hema. Je krijgt een papieren zak in de brievenbus, die goed is voor 15% korting op het gehele assortiment. En hoppa! daar wordt het ‘snel-verdiend-mechanisme’ in werking gesteld. Je weet wanneer je een voet over de drempel van de bewuste winkel hebt gezet, met die zak stevig onder je arm geklemd, dat die zak gevuld weer mee naar buiten gaat. Zo werkt dat. En zo is het gegaan ook.

Wat ga ik de komende week anders doen?

Allereerst pin ik mijn weekbudget, zodat ik contanten in de knip heb. Daarmee zorg ik ervoor dat iedere uitgave direct zichtbaar en/of voelbaar is in de portemonnee.

Het inkopen van groenten en fruit is een lastige. Er ligt nu nog het een en ander in de koelkast omdat ik van een portie groenten vaak twee dagen kan eten. Omdat mijn kookkwaliteiten lichtelijk onder de maat zijn, heb ik weinig gevoel met aan te schaffen hoeveelheden. Hierin zit voor mij echt de winst van de komende weken.

Het mag gezegd. Afgelopen week heb ik goed gegeten en misschien wel gezonder dan in de afgelopen maanden het geval is geweest. Komende week wordt wel spannend omdat er eten voor de Bobster moet komen. Meneer krijgt speciaal droogvoer en ik wil niet zover gaan om hem de goedkope blikjes uit de super voor te zetten. De afweging wát er in het winkelmandje komt, zal nog een bewustere zijn. De grootste verleiding zit hem echt in de impulsaankopen. Dat ik daarmee niet slechts doel op de winkels van steen met hun mooie etalages, maar ook op alle webshops die je per nieuwsbrief onbewust verleiden tot aankopen, dat moge duidelijk zijn.

En tot slot. Stiekem heb ik ook op de weegschaal gestaan, onder het mom van ‘meten is weten’ en wat er niet aankomt hoeft er ook niet af. En natuurlijk ben ik reuze benieuwd hoe het mijn handlanger @colettecarmen is vergaan.

Kortom, de uitdaging ligt er. Wordt vervolgd!