Gebakken lucht (Spaanse belevenissen 1)

bunuelos

Foto met dank aan: http://coinenfotos.blogspot.nl

Spanje, januari 2017.

Er staat een dagtochtje ‘achterland’ op het programma. In huize Morgenstond betekent dit een lekker stukje toeren over bij voorkeur bochtige bergwegen, ons vergapen aan fraaie uitzichten en onderweg de inwendige mens verwennen met lokale lekkernijen. In een gebied dat door massatoerisme wordt beheerst (lees: Costa del Sol) zou je denken dat een zoektocht naar puur lokaal en simpel voedsel bijna niet meer bestaat. Niets is echter minder waar. Degene die de moeite neemt een paar kilometer landinwaarts te rijden, verlaat niet alleen de betonnen verlelijking van de kust maar ook de fastfoodtentjes en de ‘wilt-u-menu’-locaties.

De eerste stop is in Coín: een wit bergdorpje op een 35 km van Marbella en gelegen aan de rivier Rio Grande. We bereiken dit dorpje via de prachtig slingerende A355 en A366 en in een rustig tempo brengt ons huurkarretje, liefkozend HyundaiHok genoemd door m’n lief, ons naar deze bestemming.

We lopen tegen Bar La Viuda aan, aan de buitenkant lijkt het een authentieke uitbater en blijkt dat binnen ook te zijn. In 2012 is hier het 100-jarig bestaan gevierd en dat er in al die jaren niet veel is veranderd, wordt snel duidelijk. Het moment dat je de deur opent, stap je de colour lokaal binnen van een paar decennia terug. Er staan simpele houten tafeltjes waaraan mensen ontbijten. Een verdwaalde krant ligt te wachten op een geduldige lezer. Een t.v. staat hoorbaar aan. In de keuken zijn de oma’s aan het werk en achter de bar staat een oude man, z’n handen trillen van een lichte Parkinson of van de vele flessen die achter de bar staan. We weten het niet.

Wat in het oog springt zijn de bolletjes/broodjes die de mensen eten. Ergens lijken ze op kleine zachte tortilla’s. Ze liggen als luchtige ballen op het bord. Het zijn de buñuelos
zoals ze in Coín worden gegeten als ontbijt. Met aangewakkerde nieuwsgierigheid  bestellen we deze broodjes bij onze koffie. Terwijl we onbescheiden de keuken in gluren, zien we oma aan het werk. Met vaardige handen steekt ze rondjes uit een dun uitgerolde plak deeg waarna deze in olie worden gefrituurd . Je eet ze naturel en dat kan heel goed, want de smaak is verrassend zacht. Het moment echter dat je je mes in deze luchtige broodbollen zet, ontsnapt de gebakken lucht en blijft een tortilla-achtig wrapje over.

En dan komt de rekening. Voor een caffé solo en een caffé con leche en 4 buñuelos betalen we € 2,60. Ook hierin heeft de tijd stilgestaan. Met een lach en verbazing koesteren we dit geluksmomentje en stappen we naar buiten.

 

 

 

 

Advertenties