Hebben, hebben, hebben


Op weg naar ‘het Limburgse’ vanwege een verjaardag, besloten m’n lief en ik om het outletcentrum van Roermond te bezoeken om een paar schoenen te scoren. Regelmatige lezers van m’n blog weten dat ik  winkelen ‘niet zo leuk’ vind. Understatement. En dat ik dit alleen heel doelbewust doe. Dus:met de schoenen was er een doel. 

Zodra we het terrein van het outlet oplopen, bekruipt me het gevoel van onbehagen: te druk en te veel. Van alles.  

Ik observeer de mensen die, goed gekleed, met tassen van drie, vier soms vijf grote kledingmerken rondlopen. En het zijn de grote jongens want Gucci en een Ralf Lauren waar het zo druk is dat een bewaker één klant binnenlaat wanneer er één vertrekt.

Maar hey! als die winkelervaring zo gaaf is waarom kijken al die mensen dan zo nors? Zo ontevreden en doelloos??

Ik begrijp de opzet van een outlet maar voor mij is het een holle, lege beleving. Met de illusie dat je door een straat loopt waarvan de gevels slechts een houten plank met steenstrips zijn. De ziel ontbreekt op deze plek, een plek die alleen tot doel heeft hebberigheid te stimuleren.

Ik vind het jammer. Ondertussen lopen de winkelstraten in de oude binnenstad leeg. Moet dan álles een ‘beleving’ worden? Alsjeblieft zeg! Ik hoef echt niet continu vermaakt te worden. Doe mij een stad met een mooie balans van leuke winkeltjes, kleine ondernemers met bijzondere spullen, een paar winkelketens, wat warenhuizen voor de alledaagse spullen en wat horeca ter opluistering.  En dan weg met schreeuwende stopborden, gevelontsierende passages en rolluiken na sluitingstijd. Maak een stad weer om te wandelen, met huizen om te leven, straten waarin je haar geschiedenis kunt lezen en maak winkelen tot wat het in het leven zou moeten zijn: een bijzaak.

Ik drink nu met m’n lief nog een cola op het terras van Emmaus Perspectief in Swalmen. Ons geld is niet in het outlet verdwenen maar in de kringloopwinkel van deze stichting.

Liefs, Méri.

Advertenties

Kiezen voor het beste

~ Als bezit niet gelukkig maakt, probeer dan eens minder te bezitten ~

 

‘Kwaliteit boven kwantiteit bij alles’, het was zomaar een tweet die ik zag langskomen. Twee abstracte begrippen, die voor ieder van ons anders uitgelegd kunnen en zúllen worden als je er expliciet naar zou vragen. Kiezen voor het bèste, betekent niet per definitie kwantificering in materie of geld. Het is ook het geven van je volle aandacht, je focus. Het is je bewust zijn en dat wat je in staat stelt om weloverwogen keuzes te maken.

Naar mijn mening zit de kern van deze oneliner in de kwantiteit. En dan vooral in het terugdringen ervan. Want wat zegt een hoeveelheid eigenlijk? Neem kleding. Als ik je vertel dat je waarschijnlijk slechts 20% van je kleding 80% van je tijd draagt, hoeveel hangt er dan eigenlijk overbodig in je kast? Is het niet ontzettend jammer van je kastruimte, verspilling van de energie die voor de productie ervan nodig was en wellicht ook van je geld?

Dat euvel van volle kasten, een rommelig huis vanwege rondslingerende spullen, herken je dat ook? Wat mij vooral bezighoud is de drang tot bezit. Omringd door huisraad en spullen wanen we ons gelukkig. We schaffen spullen dubbel of driedubbel aan. Uit oogpunt van gemak, luxe. En ondertussen verkleinen we de wereld om ons heen.

Onlangs heb ik een voorzichtige stap gemaakt met het opschonen van m’n schuur. Met schroom begonnen maar achteraf zonder pijn in m’n buik heb ik afstand genomen van overtollige huisraad: verkocht via internet, weggegeven, in de ‘Zak van Max’ (Leger des Heils) gestopt en waar ik écht niets meer mee kon, weggegooid. Opruimen en afstand nemen creëert letterlijk ruimte en rust. En zo neem ik kamer voor kamer onder handen. Beoordeel ik de spullen op functionaliteit, emotionele waarde en wanneer het voor het laatst gebruikt is.

De volgende stap wordt de keuken. De voorraad borden en mokken is voldoende om een half weeshuis van eten voorzien. Spullen die in de keuken thuishoren liggen verspreid door m’n huis vanwege ruimtegebrek in de keuken. Dus…… Langer dan een jaar niet gebruikt gaat de doos in, borden en mokken worden teruggebracht naar maximaal 6 personen. Het betekent een keuze tussen m’n ‘nette servies’ en de bonte verzameling van aardewerk en glas met herinneringen aan m’n reizen. Eigenlijk is het helemaal geen keuze en is het een kwestie van inpakken wat ik niet gebruik. Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen wat in m’n keukenkastjes achterblijft.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

#BewustMinder Denk daar maar eens over na

koken

Terwijl mijn persoonlijke actie in 2013 om gedurende de laatste weken van het jaar met een budget van € 30,– rond te komen alweer lang geleden lijkt, heeft de bewustwording van uitgaven en inkomsten in mijn privéleven min of meer vaste vorm gekregen.

Ontstaan bij wijze van proef van “kan ik dit” is het nu tijd om te zeggen: “dit is wat ik wil”. Of beter: het ongelimiteerd uitgeven en de decadentie rondom eten is wat ik niet meer wil. Een materialistische levensstijl is teruggebracht naar een zeker simplisme waarbij de focus weer ligt op immateriële waarden. Het is ook het besef dat alles wat niet wordt aangeschaft een mindere belasting van het milieu betekent. Niet onbelangrijk, maar voor nu even terzijde.

Degene die mij een beetje kent, weet dat koken met ingrediënten, ofwel het allemaal zèlf maken, niet mijn sterkste kant is (understatement). Maar …..  ik heb mijzelf een doel gesteld. Voor het eind van 2014 heeft een keuken voor mij geen geheimen meer!  Dus lees ik naast de Allerhande (…..) boeken, echte boeken over koken en kooktechnieken. Verdorie! Half Nederland kookt zich het zweet in de bilnaad en ik zou dan blijven mekkeren over niet gare pasta, de aangebrande piepers of de smakeloze nasi.

No way!

Het is dankzij mijn Friese hospita die mij met geduld de ogen heeft doen openen van het plezier dat je kunt beleven aan koken. Want dat is het waar het om gaat: het creatieve proces dat koken heet. Daarnaast kookt mijn vriend de sterren van de hemel en helpt hij mij liefdevol op het culinaire pad.

Maar even terug waar het nu allemaal om gaat. De centen! Om financieel in het spoor te blijven, pin ik nog trouw 1x per week € 40,–;  het geld waarmee ik “het moet doen”. Het slechts kopen van seizoensgroenten, weekaanbiedingen die het vertrekpunt voor de maaltijden zijn en restjes hergebruiken of invriezen maken van BewustMinder een sport. Een sport die een beroep doet op creativiteit en inventiviteit. En ja, mijn part-time baan is inherent aan de tijd die ik hieraan kan besteden. Ook dat is een keuze.  De spiraal van meer geld minder tijd daar ben ik uitgestapt. En dat heeft een vette verbetering van de kwaliteit van leven opgeleverd. Denk daar maar eens over na.

#BewustMinder, week 1

uitgaven

Een blik terug, op de eerste week met een budget van € 30,– voor voeding voor de Bobster (m’n lieve Siamees) en mijzelf. De aanleiding gemist? Bij #bewustminder lees je het hoe en waarom.

Waaraan heb ik mijn geld uitgegeven? Het inkopen van verse, seizoensgebonden en daarmee relatief goedkope groente en fruit op de markt kostte € 8,70. Boodschappen bij de Aldi, noten en wat extra’s bij de Hema (met gebruik van de 15% kortingzak) hebben de teller doen stoppen op € 28,65. Hoewel…  helemaal eerlijk was het niet vanwege een goed gevulde koelkast van de week ervoor. Maar toch! Naar mijn bescheiden mening is dit resultaat hoopgevend te noemen en stap ik dapper in de komende weken.

‘En valkuilen waren die er ook?’ hoor ik je vragen. Zeker!

Het begint met het vertrouwde gebaar om met je bankpasje te betalen. Dit is de grootste trigger in je bespaarplan. Je ‘voelt’ je uitgaven niet en zolang er geld op je rekening staat vindt de transactie plaats zonder een gram pijn. Om over het gebruik van de creditcard maar te zwijgen. De glimmende folder van Visa mag dan een appèl op haar klanten doen om vooral de decemberuitgaven met creditcard te betalen, om de verleidingen te weerstaan laat deze klant haar creditcard wijselijk thuis!

Ook een valkuil zijn de aanbiedingen van de winkelketens. Ik gaf al aan de folders op de aanbiedingen te scannen. En daarmee komt de verleiding dan ook direct in zicht. Neem nu de Hema. Je krijgt een papieren zak in de brievenbus, die goed is voor 15% korting op het gehele assortiment. En hoppa! daar wordt het ‘snel-verdiend-mechanisme’ in werking gesteld. Je weet wanneer je een voet over de drempel van de bewuste winkel hebt gezet, met die zak stevig onder je arm geklemd, dat die zak gevuld weer mee naar buiten gaat. Zo werkt dat. En zo is het gegaan ook.

Wat ga ik de komende week anders doen?

Allereerst pin ik mijn weekbudget, zodat ik contanten in de knip heb. Daarmee zorg ik ervoor dat iedere uitgave direct zichtbaar en/of voelbaar is in de portemonnee.

Het inkopen van groenten en fruit is een lastige. Er ligt nu nog het een en ander in de koelkast omdat ik van een portie groenten vaak twee dagen kan eten. Omdat mijn kookkwaliteiten lichtelijk onder de maat zijn, heb ik weinig gevoel met aan te schaffen hoeveelheden. Hierin zit voor mij echt de winst van de komende weken.

Het mag gezegd. Afgelopen week heb ik goed gegeten en misschien wel gezonder dan in de afgelopen maanden het geval is geweest. Komende week wordt wel spannend omdat er eten voor de Bobster moet komen. Meneer krijgt speciaal droogvoer en ik wil niet zover gaan om hem de goedkope blikjes uit de super voor te zetten. De afweging wát er in het winkelmandje komt, zal nog een bewustere zijn. De grootste verleiding zit hem echt in de impulsaankopen. Dat ik daarmee niet slechts doel op de winkels van steen met hun mooie etalages, maar ook op alle webshops die je per nieuwsbrief onbewust verleiden tot aankopen, dat moge duidelijk zijn.

En tot slot. Stiekem heb ik ook op de weegschaal gestaan, onder het mom van ‘meten is weten’ en wat er niet aankomt hoeft er ook niet af. En natuurlijk ben ik reuze benieuwd hoe het mijn handlanger @colettecarmen is vergaan.

Kortom, de uitdaging ligt er. Wordt vervolgd!