Schaamte

  ‘Goedkoop is duurkoop’. Het was een gevleugelde uitspraak van mijn oma. Ik ben dan ook opgevoed met het ‘doorsparen totdat je kunt kopen wat je écht wilt hebben’; omdat alle concessies die je nl. doet, afbreuk doen aan het oorspronkelijke gedachtegoed. En in het verlengde daarvan ligt dan weer hoe blij je bent met de aanschaf. Kortom, cirkeltje rond. Snap je? 

Even voor alle duidelijkheid: ik heb het over haalbare wensen, wensen die financieel binnen je bereik liggen maar waarvoor je misschien net even meer moeite moet doen om ze te verkrijgen. Beetje langer sparen. Of ervan afzien. Ook dat kan namelijk. Want m’n oude oma vertelde mij ook dat ik niet alles hoefde te bezitten wat mijn hartje begeerde …. Dûh.

Met deze wijze lessen in het achterhoofd keek ik vanmorgen naar het snoertje van m’n iPhone. Omdat ik een ster ben ik het kwijtraken van snoertjes, restte mij niets anders dan een multisnoer uit het bekende laatje te vissen. Want van een accu lager dan 20%  word ik toch een beetje onrustig. 

Het rijkelijk gevulde laatje biedt uitkomst. Er ligt een fraai multisnoer met drie verschillende kabeltjes, waarmee ik snel eerste hulp kan verlenen op mijn energielijdende foon. De vreugde is van korte duur. Want wat mij nog nooit met een origineel Apple-snoer is gebeurd, lukt dus wel met het officiële Primarksnoer:  het micro printplaatje van de steker ligt bloot en opladen is verleden tijd. Inwendig vloek ik op het prulding, vervloek ik de aanschaf bij deze winkel.

De komst van winkels zoals Action en Primark maakt iets in mensen los (kópen!!) Kopen van, ik kan het niet anders noemen, rotzooi, wegwerp spul. 

Want goedkoop.

Niet reparabel.

Duurzaam? Wasdah?!

Spullen die hoogst waarschijnlijk zijn geproduceerd door kinderhandjes, onder erbarmelijke omstandigheden onder foute regimes.

Dus ik stel je nu de vraag.

Willen we dit echt? Al die rotzooi? Mijn geweten knaagt. Ik schaam me voor alles wat we aanschaffen én weggooien. Ik schaam me voor het gemak waarmee we kiezen. Ik schaam me voor de bende die we er van maken. 

Ik schaam me voor de wereld die we achterlaten aan onze kinderen.

En jij? 

Advertenties

Van blikken en blozen

 

Dankzij de R in de maand is het hoestseizoen al weer een paar maanden op dreef. Reden om de keelverzachter der keelverzachters, te weten drop eens onder de loep te nemen. En nu gaat het niet om het soort drop als wel de verpakking. Noem het beroepsdeformatie: van mooie, duurzame of slimme verpakkingen kan ik genieten. Bovendien kunnen het prachtige beelddragers zijn. In dit geval bekijk ik de verpakking op gebruiksgemak, omdat we in deze tijd van het jaar allemaal wel eens met drop onderweg zijn. De grootgrutter biedt ons een aantal opties:

  • Uitdagende plastic zakken met Engelse drop (van zoet tot zout en wat daar tussenin zit)
  • Doorzichtige puntzakken, voor je zelf geschepte drop
  • Doosjes met autodrop (de parkeerwachters… die zouden verboden moeten worden)
  • Papieren zakjes met die allemansvriendjes waarvan je gaat huilen
  • Rolletjes met drop
  • Blikjes drop

En van die laatste word ik toch zo blij. Ik kan eerlijk gezegd nooit kiezen tussen Pottertjes, in dat prachtige langwerpige, hoogglanzend zwarte blikje met handig doseer-hulptussenstuk waaronder als zwarte pareltjes de potters liggen, of het simpele blozende blikje van de Diele met heuse pastilles die een mix zijn van menthol en honing. Bescheidenheid siert deze blikjes, die je zo handig in je tas kunt meenemen. Het zijn one-piece-a-moment dropjes waarbij je rustig kunt blijven doorpraten terwijl je ondertussen het dropje verlegt van onder je tong naar achter in je wang. En dat zonder te stikken.

Voor het grote graaien neem je vooral een plastic zak, waar je ongegeneerd uit blijft dooreten. En dan vooral geen puntzak, omdat je nooit onderin die punt komt. Geen kartonnen doosje want wie dat ooit bedacht heeft…  De Fishermansfriend is slechts bedoeld voor huilende mannen en vissers. Rest de rolletjes, waar je van die knullige sliertjes aan krijgt door het voorzichtig openscheuren en vervolgens uitgedroogde dropjes in je dashbordkastje hebt liggen.

Om het veldwerk even compleet te maken. Karton en plastic leveren jullie als keurige burgers natuurlijk gescheiden aan. Ik geef de kleine blikjes daarentegen een tweede leven; voor naalden en spelden, postzegels, als pillendoosje voor op reis en voor alles wat ik in dit kleinood kan bewaren.

 

 

 

 

 

Ruilen. Het nieuwe delen?

ruilen

Degenen die mijn blogs vaker lezen, weten dat ik duurzame ontwikkelingen, recycling en kringloop een warm hart toedraag. En dat het allemaal niet moeilijk of ingewikkeld hoeft te zijn om hieraan je steentje bij te dragen, laat een initiatief bij mij in de flat zien. Sinds een paar maanden is er een heuse micro-ruilbeurs ontstaan van tijdschriften, boeken en sinds vandaag ook cd’s.  Het zal medio zomer geweest zijn dat er een keer een paar glossy’s lagen met een briefje: ‘neem gerust mee’. Ik nam de vrijheid om er een paar mee te nemen en ze te lezen. Het schoot mij te binnen dat ergens in huis nog een doos met weg te geven spullen stond, met daarin o.a. een paar boeken. De door mij meegenomen tijdschriften verving ik door een paar van mijn boeken. Ze hebben er niet lang gelegen; toen ik de volgende ochtend naar mijn werk ging en langs de bewuste plek kwam, waren ook deze boeken weg.

En zo gebeurt het dat er bij mij in de flat regelmatig tijdschriften en boeken, legpuzzels en soms bordspelen, van eigenaar verwisselen.

Nu muziek steeds vaker via internet(radio) mijn huis in komt, merk ik dat een aantal CD’s steeds langer ongebruikt in de kast blijft staan. Je voelt hem al aankomen. Vanmorgen heb ik een stapeltje CD’s op het inmiddels vaste ruilplekje neergelegd, in afwachting van een nieuwe eigenaar. En het is zo leuk…. Vanmiddag  waren de CD’s weg maar lag er een stapel kookboeken voor in de plaats. Ik koos er twee. Het zijn kookboeken waar ik oprecht blij mee ben.

Stel je toch eens voor dat we dit nu veel vaker zouden doen, gewoon het uitruilen van kleine huisraad met onze directe buren. En het mooie is dat het niets kost. Je hoeft geen ‘minibiebje’ van minstens € 40,– aan te schaffen, je kiest gewoon een plek waar de spullen kunnen liggen. En weet je wat? Ik zeg doen! Want ik denk dat je hiermee een ander zomaar een plezier doet. Bovendien geef je een artikel een tweede leven wat ook nog eens goed is voor het milieu. En last but not least… ik denk dat het ons als buren wat dichter bij elkaar brengt. Dat de wereld er een ietsiepietsie mooier van wordt.