Afhaken

Ben jij een doorzetter? Ik wel. Tenminste, dat dacht ik tot vanmorgen. Maar ergens, diep in mij zit een kort lontje. Een lontje van ongedurigheid. En dan vooral wanneer ik schijnbaar geen invloed op een situatie kan uitoefenen.Dan haak ik af.

Het leek in eerste instantie wel grappig. Een spelletje op de computer installeren om domweg wat tijd te verdrijven, even de gedachten na een dag werken op nul te zetten. Niet huiverig voor een nieuwe ervaring startte ik met het downloaden van Candy Crush.

Mijn eerste reactie was nogal sceptisch toen het spel eenmaal op de pc stond. Kwam het door de fluoriscerende kleuren in een kinderlijk doolhof? Of door de constante vraag om in te loggen via Facebook? Ik ga Facebookloos door het leven dus ik kon anoniem starten met het vergaren van punten. Want veel meer dan dát lijkt het spelletje niet in te houden: levels en punten vergaren. Onschuldig toch? Al snel blijkt dat het minder onschuldig is dan de kleurtjes en de eenvoud je willen doen geloven. Bij meerdere pogingen om een level afgerond te krijgen word je de mogelijkheid geboden ‘extra levens’ te kopen. Óf je Facebookvrienden om extra levens te vragen. Naarmate je op een hoger level komt, neemt de complexiteit van het spelletje toe. Dit is niet meer kinderlijk eenvoudig. En in tegenstelling tot wat de beelden lijken te willen uitdragen kun je je hersens erop pijnigen. En dan loopt het spaak.  Daar waar je met logica probeert de opdrachten te voltooien, zit je keer op keer met niet op te lossen puzzels. Zonder geld in dit spelletje te willen stoppen. heb ik geprobeerd level 23 te kraken. Tot vanmorgen vroeg. Toen ik opnieuw nog twee zetten te gaan had maar waarin ik me hopeloos in een remisestand had gezet. En zo snel het spel was gedownload, zo vlot haalde ik het er ook weer af. Ondertussen mopperend in mezelf. Ik zal te oud zijn. Of niet slim genoeg. Of te ongedurig. Of …..  misschien toch een beetje wijs?  Dat ik weet wanneer af te haken?  Met die laatste gedachte kan ik leven. Glimlachend klikte ik vervolgens op de Applestore op zoek naar een ander, voor mij geschikt, tijdverdrijf.

Advertenties

Do you ‘like’ Facebook?

Een openbaar bericht op Facebook. Met een slecht bericht. Zojuist schoof de buurvrouw aan, ze moest even haar verhaal kwijt.

Nee, de situatie met haar familie is niet heel goed. Maar om nu via Facebook te moeten lezen dat haar zus volgende week in het ziekenhuis wordt opgenomen, dat ging haar te ver. Ik informeerde naar het contact met haar zus. ‘Weinig tot niet’ was het berustende antwoord. ‘Wij hebben niet geleerd een beroep op elkaar te doen als we in de shit zitten en zijn gewend onze eigen broek op te houden’.

‘Maar waarom dan je boosheid?’ vroeg ik haar. ‘Bel je haar wel eens zomaar?’ Vragen schieten door mijn hoofd om de familiebanden te begrijpen.

En ook daarop was het antwoord nee.  ‘Bellen doen we niet. We zijn familie zonder dat we er voor elkaar zijn’.

Ik knikte begrijpend. Ik zag m’n buuf met haar worsteling. ‘En nu dan? Wat ga je doen’ vroeg ik haar voorzichtig.  ‘Ik heb soms zo de pest aan dat hele Facebook’, zei ze resoluut. ‘Er staan zelfs 10 vind-ik-leuks bij het bericht’ en ze keek me niet begrijpend aan. ‘Dan heb je het toch niet begrepen?! Ik ga hier toch niet in het openbaar op reageren?! Ik vind het te erg voor woorden dat we zo sociaal arm zijn geworden. Dat we als familie, wanneer je leven opeens een achtbaan van angst en emoties wordt, we en plein publique ons medeleven gaan betuigen in plaats van een helpende hand te bieden?

Abrupt staat ze op en pakt haar tas. ‘Ik stap nu in de auto, ik ga naar m’n zus.  En weg is ze.

Ik ben trots op m’n buuf. Zij is het weerwoord op het gemak van het  ‘liken’ op  Facebook. Zij heeft die dichte hand, met de gesloten vingers naar binnen gericht, omgebogen in een open hand. Een helpende hand. In plaats dat Facebook een ‘niet-leuk’ button ontwikkelt, zouden ze misschien beter een helpende-hand-button kunnen ontwikkelen. Dán maak je je platform pas echt sociaal.