The Bucketlist

Het is een trend: The Bucketlist. We hebben het over een lijst die je aanlegt met dingen die je nog wilt doen voordat je sterft, omdat je er nu geen tijd, geld of wat dan ook voor hebt. Een lijstje voor later dus.

Wat ik mij afvraag is waarom je de dingen die je wilt doen, zou willen uitstellen tot later? Het is naar mijn mening een vorm van uitstelgedrag waar je behoorlijk spijt van kunt krijgen. Omdat je tijd ‘op’ is. Omdat je fysiek misschien niet meer kunt wat je nu kunt. Omdat het leven noch maakbaar, noch planbaar is. Omdat ‘live is what happens while you’re busy making other plans’

En hoeveel onrust kan zo’n lijstje geven? Want hoe meer leuke, goede, spannende, interessante, mooie, gave dingen we om ons heen zien, hoe onrustiger je kunt worden om dat óók allemaal te willen (lees ook eerdere blogs over FOMO). Ik zou er gek van worden. Gek van al-die-te-ondernemen-dingen die weer op een to-do-list staan. Wat is er mis met wat te wensen te houden? Wat is er mis met lezen of kijken naar de dingen die je mooi vindt?

Het leven is keuzes maken. Links af of rechts af. Er is geen goed of fout daarin, het is slechts een ander pad dat je kiest. Een pad dat jou brengt naar wat voor jou nu belangrijk is, of in de zeer nabije toekomst wordt. Een keuze waar je tijd en wellicht ook geld voor wilt reserveren. Leef er naar toe. Maak een plan op hoofdlijnen en werk dat uit. Door deze concrete stappen geef je richting en focus. Worden allerlei bijzaken minder belangrijk en hoeven dus niet op een toekomstig lijstje te worden gezet. Voor mij werkt dit heel goed. Het is een balans tussen doelgerichte actie, dromen in een stoel en op zijn tijd een spontane actie. Niks bucketlist voor de toekomst. Geniet van het nu. En mocht je na het lezen van dit blog denken: joa, joa je hebt mooi praten, dan bestaan er pagina’s zoals ‘mijn bucketlist’ waarin je je toekomstige acties kwijt kunt. Aan jou de keus.

Ik wens je een zinvrije zondag.

Advertenties

Tijd is een paradox

tijd

Wie durft het nog? ‘Nee’ zeggen?

‘Nee’ tegen die gave opdracht omdat je agenda al vol zit,  ‘nee’ tegen het leuke voorstel een theater te bezoeken vanwege beloofd koffiedrinken met je buurvrouw, ‘nee’ tegen de verleiding in de stad om dat festival te bezoeken omdat je je had voorgenomen nog te studeren. En die agenda, over drie maanden is die ogenschijnlijk leeg, ‘dan is er vast meer tijd’ hou je jezelf voor.

Not. En dat weet je.

We leven in het tijdperk van nanoseconden en dankzij techniek versnellen we ons leven in alle opzichten. Computers, telefoons, films, internetwinkelen. Alles gaat sneller dan ooit: G4 verbinding, maximum 3 klikken tot aankoop, nog even ‘Uitzending gemist’ streamen. Sneller, sneller, sneller want geen tijd te verliezen. We downloaden apps met handige to-do lists, schedulars, signaleringsmomenten wanneer je uit de trein moet stappen, wanneer je je rekeningen moet betalen. In de veronderstelling dat zij helpen onze tijd te beheersen. En hoe meer we ons leven vullen met tijdbesparende apparaten en dito strategieën, hoe minder tijd we over hebben.  Hoppa, we zetten nog maar eens een maaltijd in de magnetron want lekker snel. We zijn geworden tot een snel reagerende, multitaskende, zappende, fastfood etende soort die ongelukkig in zijn eigen staart bijt.

We zijn bezeten van tijd. We denken dankzij alle techniek tijd te sparen en toch…  we zijn nog nooit zo druk geweest. Onze werkplek is naast kantoor inmiddels ook thuis. En door het vervagen van deze scheiding voelt het alsof we nooit genoeg tijd hebben, onvoldoende privétijd hebben en rennen we als een kip zonder kop rond uit angst om iets te missen (lees ook: Fear On Missing Out).

Maar het kan anders!

De moeder van één van mijn vriendinnen was een wijze Surinaamse vrouw. Zij was ervan overtuigd dat wij de mooiste geschenken van het leven alleen zouden krijgen wanneer we met 100% aandacht met iets bezig zouden zijn. Een gesprek. Een etentje. Werk.  Aandacht voor de ander. Eten koken. Om daarmee het plezier te beleven van die activiteit. Noem het bewustzijn.

De laatste tijd denk ik vaker aan deze vrouw en zeg ik eens eerder ‘nee’. Daarmee maak ik tijd voor zaken die ik belangrijk vind of leuk en soms om helemaal niets te doen. Omdat zonder druk op de ketel er veel meer energie vrij komt dan blijven rondrennen in je tredmolen. Tijd is een paradox. Door minder te doen doe je juist meer en met meer plezier.

Liefs, M.

Heb jij al last van #FOMO

Fear of Missing it Out

Tot voor gisteren had ik er nog nooit van gehoord: FOMO. De Fear Of Missing Out. De angst om alles te missen. Het is een begrip dat met name wordt gebruikt om het gedrag van mensen met een sociale mediaverslaving te duiden. In die zin kende ik het begrip als zodanig.

De uitleg van gisteren echter werd in een breder perspectief getrokken. De angst om in het leven van alles te missen. In die geschetste context leidt FOMO tot een overspannen bestaan.  Eigenlijk een bestaan waarin we alles willen. Want als we het één kiezen, zouden we het ander wellicht missen. We maken dus geen keuzes, uit angst het meest belangrijke, spannendste, belangrijkste in het leven te missen. Denken we.

Dus hebben we een carrière, een duur huis, twee auto’s, meerdere vakanties per jaar, oh ja… een paar kindjes, een sociaal leven, de sportclub, ohja en een partner. En zijn we druk. En op den duur niet meer gelukkig.

Daar komt bij dat we overspoeld worden met beelden die ons moeten doen geloven dat dit de manier is hoe we anno 2014 ons leven inrichten. We leven in een belevingsmaatschappij  waarin we vooral vermaakt dienen te worden en vooral niets mogen missen. Ten koste van veel. En soms van alles. We kennen allemaal de beelden van wat er in Haaksbergen gebeurd is.

Het lijkt mij dat het alles willen meemaken en dan vooral nu, direct! leidt tot een vorm van verzadiging. Wanneer heb je iets om écht naar uit te kijken? Waar word je nog blij van als álles wat je wenst, binnen je bereik ligt? Ik denk dat het tijd wordt om een stapje terug te doen. Dat betekent niet dat ik mijn leven niet maximaal wil leven. Het ‘Living life to the fullest’ betekent voor mij dat ik bewuste keuzes maak en hetgeen ik kies, om dát volledig en bewust mee te maken.  Ja, ik heb makkelijk praten. ‘Been there, done that’.

 

Fijne dag, Méri.