Gratis meuk

Hoezo... gratis

 

Grote sporttoernooien, daarmee begint het meestal: acties die de grootgrutters uitschrijven om gratis meuk te verzamelen. Meuk, ja. Rommel. Overbodige giveaways. Rotzooi. En meestal gekoppeld áán of áls een spaarsysteem.

Eens even kijken, wat hebben we zoal gehad de afgelopen jaren? Naast voetbalplaatjes, beesies, wuppies, free samples, bierglazen, -viltjes, oranje jurkjes, koektrommeltjes? Vast veel meer. En al die giveaways hebben één ding gemeen. Ze zijn overbodig. ‘Ja… jij hebt makkelijk praten’ zeggen mijn vrienden dan ‘jij hebt nog geen kinderen’.  Ja und? ‘Sinds wanneer maakt jouw kroost de wet uit bij jou thuis?’ schiet er dan door mijn hoofd.  Of geef je maar gewoon toe om te verzamelen, omdat je geen zin hebt in eindeloze discussies erover. Voor de lieve vrede.

Ik wil dit erover kwijt. Het is niet gratis. Het is verspilling van energie om te produceren, het is verspilling van je geld omdat je aangezet wordt ‘meer’ aan te schaffen. Het is domweg manipulatie. Van jou. Via jouw kind. Door de dames en heren reclamemakers. Chapeau!

En zolang wij, als consumenten, die meuk blijven aannemen bij de winkels, zolang zullen deze acties blijven bestaan. En het gaat niet alleen om de wuppies en de voetbalplaatjes. Denk ook aan de gratis samples bij de parfumerie in die geur die je niet lekker vindt, het proefje met doucheschuim in een geur waarmee je je lief de deur uit jaagt, de meuk die je op beurzen krijgt. Van sleutelhangers, keycords tot flessenopeners en draagtassen. Vraag jezelf nu eens af, voordat je een giveaway rücksichtslos accepteert, of je het artikel écht wilt hebben, of je het nodig hebt. En.. als je het zou moeten betalen, je het aangeschaft zou hebben. Ook leuk: bedenk wat je er vervolgens mee wilt doen. Hoe groot is de kans dat het verdwijnt?  In dat rommellaatje, -trommeltje, op de ene plank of in die bureaulade. Ik ken het. We hebben allemaal van dat soort plaatsen in huis. Om te bewaren. Spullen waar we geen afstand van doen en die we niet gebruiken.

De laatste keer dat ik parfum kocht wilde de verkoopster mij het gratis tasje met tijdschrift en een sample overhandigen. Met een gedecideerd ‘nee, dankjewel’ gaf ik aan geen behoefte te hebben aan het tasje.  Met een: ‘Ja, maar…. het is gratis hoor…’ probeerde ze nog met gestrekte arm de tas over de toonbank heen, aan mij te overhandigen.

Ik wilde geen tijdschrift dat eerst twee weken op de stapel ligt, vervolgens ongelezen bij het oud papier verdwijnt om dan weer naar beneden te brengen om in de papiercontainer te dumpen. Trots op mijzelf liep ik de winkel uit. De verkoopster met haar gratis item verbouwereerd achterlatend.

Advertenties