Hoezo wireless

Draadloos lijken we met elkaar en apparaten verbonden. Nog steeds kan ik mij verbazen dat je vanaf de bank, spelend met  je foon Spotify via je versterker kunt ontvangen. We plukken Netflix uit de lucht en laten films de huiskamer binnenkomen. Maar de draadloze schijn bedriegt wel een beetje. Achter al deze fancy apparaten schuilt een chaos aan kabels. Kunstig weggewerkt, de illusie wekkend dat we draadloos zijn, ligt een 8-polige stekkerdoos warm te worden van alle stroom die de apparaten vragen om dit kunstje uit te voeren.

In een vlaag van opruimwoede struinde ik vandaag door de rommella met kabels. Ik denk dat ieder gezin of individu een dergelijke bak/doos/la heeft. 20 meter belachelijk duur kabel met zilverdraad voor de speakers omdat een standaard snoer het nèt niet is, 7 vetschilende adapters om je foon te laden, 12 oortjes van de foon, 2 gedateerde HDMI-kabels van wat ooit bij een video hoorde, en tulpkabeltjes voor een dito ouderwetse installatie. Ingehaald door de techniek liggen deze kabels in de la. Zonde om weg te gooien, ‘want altijd handig, voor een je weet maar nooit’.  Ik heb het dan niet eens gehad over al die afgeschreven mobieltjes en afstandsbedieningen die deze snelgroeiende familie completeren. 

Terug naar mijn schoonmaakbui. Al mijmerend heb ik de drang om de kabels te ontwarren en netjes op te ruimen aan mij voorbij laten gaan. Als relikwieën liggen ze te wachten tot iemand er een verhaal over vertelt. Een verhaal over de tijd dat we nog met snoeren alles en iedereen met elkaar verbonden. Dus de pruttel gaat niet weg. Geïnspireerd sluit ik de la tot een later moment. Ondertussen kijk ik reikhalzend uit naar het moment dat er een oplossing komt voor draadloos gebruik van stroomtoevoer naar de apparaten.

Advertenties

De steeg 

 

Foto van wikimedia.

Telkens wanneer ik in Italië ben, geniet ik van de oude dorpjes en steden waar huizen en gebouwen de tand des tijds hebben doorstaan. Ik hou ervan om door oude straatjes te zwerven en te verdwalen in de wirwar van smalle steegjes. Steegjes, vicoli zoals Italianen ze noemen, intrigeren me; smalle straatjes waar amper licht binnenvalt en waar wasgoed aan lijnen wappert, steegjes met hoge deuren die toegang bieden tot binnenplaatsen waar maar weinig mensen komen.

Nooit had ik kunnen bedenken dat die Italiaanse sfeer mij tot zo dicht bij huis zou naderen. Was het daarom dat de keus voor dit huis zo snel gemaakt was? Een historisch pand dat op een halve meter van de buurman staat. Smal en donker is het pad dat naar het ‘achterom’ van het huis leidt. En wat zou ik graag de verhalen horen die ons huis te vertellen zou hebben. Hoe zag het leven eruit in 1907? Wat voor mensen bewoonden het huis? Daaraan moet ik weleens denken, als ik mijn lief ‘s-morgens uitzwaai. Wanneer hij balancerend op de fiets door de smalle steeg fietst om naar zijn werk te gaan. Z’n oude tas onder de snelbinder en een petje op z’n kale hoofd. Als ik de poort sluit, glimalach ik. We zijn thuis gekomen.

 

De weg kwijt

Het is een prachtige tijd, wonen in een nieuw oud huis, samen met je lief. Het is één grote ontdekking om de kwaliteiten en de buien van dit statige, want met heuse bordestrap, huis te ontdekken. Een huis dat de sfeer van het leven uitademt van haar vorige bewoners. De vreugde en het verdriet dat binnenskamers is gedeeld en is doorgedrongen tot de kern van haar muren. Het huis dat twee wereldoorlogen heeft doorstaan en waarvan iedere steen een verhaal te vertellen heeft. Ik hou ervan!

Een nieuw huis betekent ook je spullen kwijt zijn. Wennen aan nieuwe plekken die zijn toebedeeld. Dingen waarvan afscheid is genomen en waarvan je denkt die nog te hebben. En natuurlijk de spullen die m’n lief heeft meegenomen. Het is een vorm van op vakantie zijn in je eigen huis die soms energie kost maar vaker goede energie oplevert. De ongemakken zijn er natuurlijk ook. Een oud huis, met weerbarstige kozijnen die niet altijd sluiten zoals jij wilt. De dikke kelderspin die mij op de trap zit uit te lachen en een koelkast waarin ik m’n flessenrek mis.

Over de geheimen die het huis heeft, heb ik het dan nog niet eens. Het zijn de aanpassingen in de tijd door haar bewoners. Als een klunzige plastisch chirurg zijn er verbeteringen aangebracht. Lichtschakelaars die andersom werken, stopcontacten aan het plafond en een meterkast vol draden, die je beter maar weer snel sluit.

Het is een statige dame dit huis. Zonder handleiding en met nukken maar bovenal in staat om een warm en liefdevol onderdak te geven. Ik weet zeker dat @liefdu_it_is en ik hier de mooiste jaren van ons leven gaan beleven.