De steeg 

 

Foto van wikimedia.

Telkens wanneer ik in Italië ben, geniet ik van de oude dorpjes en steden waar huizen en gebouwen de tand des tijds hebben doorstaan. Ik hou ervan om door oude straatjes te zwerven en te verdwalen in de wirwar van smalle steegjes. Steegjes, vicoli zoals Italianen ze noemen, intrigeren me; smalle straatjes waar amper licht binnenvalt en waar wasgoed aan lijnen wappert, steegjes met hoge deuren die toegang bieden tot binnenplaatsen waar maar weinig mensen komen.

Nooit had ik kunnen bedenken dat die Italiaanse sfeer mij tot zo dicht bij huis zou naderen. Was het daarom dat de keus voor dit huis zo snel gemaakt was? Een historisch pand dat op een halve meter van de buurman staat. Smal en donker is het pad dat naar het ‘achterom’ van het huis leidt. En wat zou ik graag de verhalen horen die ons huis te vertellen zou hebben. Hoe zag het leven eruit in 1907? Wat voor mensen bewoonden het huis? Daaraan moet ik weleens denken, als ik mijn lief ‘s-morgens uitzwaai. Wanneer hij balancerend op de fiets door de smalle steeg fietst om naar zijn werk te gaan. Z’n oude tas onder de snelbinder en een petje op z’n kale hoofd. Als ik de poort sluit, glimalach ik. We zijn thuis gekomen.

 

Advertenties

Wijn en koekjes

Foto: http://tomdouglas.com/
Foto: http://tomdouglas.com/

We schrijven Italië. Toscane om precies te zijn in een niet nader te noemen jaar en plaats. En er was voetbal: een WK of EK.  Met veel mensen, mannen en idem tafeltjes in een lokale Bar Sport met een groot televisiescherm aan de muur.

Het was dáár op dat moment dat ik tot ‘mascotte’ werd gebombardeerd tijdens die belangrijke wedstrijd. Schalen met koekjes gingen rond en werden gedoopt in iets. Verwonderd bekeek ik dit schouwspel. ‘Koekjes doop je toch in de thee?’ is mijn verbaasde reactie. Dit levert evenzo niet begrijpende, nee-schuddende hoofden op. ‘Assagi! Proef!’ klinkt het uit de diverse monden. Een glas wijn wordt aangereikt inclusief de schaal koekjes. Het iets blijkt Vin Santo, een zoete dessertwijn. Door de snoeiharde amandelkoekjes in de wijn te dopen worden ze zacht en nemen ze een deel van de smaak over van deze wijn. Er ging een wereld voor mij open. Een prachtige combinatie van het lichtbitter van de amandelen, het zoet van suiker en de alcohol uit de wijn prikkelden mijn smaakpapillen. Van de voetbalwedstrijd kan ik me niet zoveel meer herinneren. Met de vlag over mijn schouders en een glas wijn in de handen genoot ik. En nu? Nog steeds doop ik cantuccini in mijn thee. Maar wanneer er Vin Santo in huis is…….