Ochtendritueel

Het is een vast ochtendritueel wanneer we in Italië zijn: een snel ontbijtje ‘al banco’, staand aan de bar.

Bezocht door truckers, handelaren en ander lokaal volk, is onze favo koffiebar onzichtbaar voor een doorsnee toerist. Verscholen onder een paar pijnbomen langs de doorgaande weg, staat een verouderde keet. De bronskleurige ramen en deuren verraden een jaren ‘60/‘70-stijl en zo ook is nog de inrichting.

Gerund door een paar hardwerkende vrouwen is deze bar van 05:00 tot 19:00 continu open. Om de chauffeur die langskomt een caffè te kunnen bieden. Of iets zoets. Of gewoon een koud biertje.

Ook voor degene met weinig tijd is er een eigen variant van een caffè da portare via, om mee te nemen. Een trechtertje wordt op een leeg, schoongemaakt flesje frisdrank gezet om het zwarte goud in over te gieten. Verpakt in een papieren bruine zak blijft de koffie nog even warm. Het is een prachtig voorbeeld van slim en duurzaam.

Terwijl wij nippend van onze caffè genieten, maak ik op een goede dag de eigenaresse het oprechte compliment dat haar caffè de beste uit de hele omgeving is.

Ze kijkt me aan met een veelzeggende blik en zegt slechts: ‘si, lo so, ja, dat weet ik’ en plooit haar stug ogende, verweerde gezicht in haar mooiste lach.

Wij rekenen af en weten dat de tijd zich hier morgen herhaalt. Omdat bij binnenkomst onze caffè en cappuccio al worden gemaakt, omdat ze ons kennen. Het is het beste ochtendritueel dat wij ons kunnen wensen.

Liefs, M.

Goed geregeld op het strand?

Vakantie in Italië tijdens fase 3

The place to be voor veel toeristen en Italianen is het strand. Het is een gegeven dat iedereen die tijdens de warme zomermaanden de verzengende hitte in de stad kan ontvluchten, dat doet. Ook nu.

Wat moet en wat mag

Uiteraard gelden ook voor de stranden de gemeentelijke restricties. Er wordt onderscheid gemaakt tussen de vrije stranden en de privé-stranden die geëxploiteerd worden.

De vrije stranden

Op dit vrije strand mogen in totaal 15 plekken worden bezet, zoals aangegeven op het bord. Een duidelijke uitleg over de onderlinge afstand die in acht moet worden genomen staat in verschillende talen aangegeven

Afgelopen weekend was het voor het eerst druk en we moeten zeggen dat ook op het vrije strand de mensen zich netjes aan de voorschriften hielden zoals aangegeven op de borden.

Prive-strand/Lido

Ons favoriete stekje is een ‘beachclub’ met goede voorzieningen, zoals douche, toilet, ligbedjes en een super restaurant.

Ook hier kregen we bij ons eerste bezoek de intake met het noteren van naam en telefoonnummer. Op dag twee wisten ze onze naam en op dag 3 hoefden we al niets meer te zeggen.

Ook hier voorschriften

Waarschijnlijk wordt deze plek vooral bezocht door Italianen, gezien de keuze van de taal. Voor ons geen probleem en voor wie de taal niet of onvoldoende machtig is, lijkt het mij dat de pictogrammen duidelijk genoeg zijn (en in principe niet anders dan bij restaurants of winkels).

Zoals gezegd het afgelopen weekend was erg druk, en de uitbaters waren zichtbaar blij met de klandizie. Door de week is het echter nog erg stil en vinden wij het strand super Corona-proof 😉

Er staan twee rijen met bedjes. De horizontale afstand tussen de parasols is 3,60 m. Twee bedjes zijn 1,60 m. dus er is een nette ruimte van twee meter tussen elke plek. De ruimte tussen de twee rijen bedraagt van parasol tot parasol 5 meter. Ook hier is er alle ruimte.

Op mijn vraag of ze nog veel bedjes hebben moeten ‘inleveren’ met de nieuwe opstelling werd instemmend geantwoord. ‘Ze staan in de opslag, wachtend op betere tijden’.

Wij gunnen deze mensen een goed seizoen. Mocht je in de buurt van Sperlonga komen dan kunnen we je http://www.base41.it/ van harte aanbevelen. Voor surfers en zeil-liefhebbers is er materiaal te huur voor onvergetelijke momenten in deze prachtige baai. Vermeldenswaard is dat hier al voor het 25e achtereenvolgende jaar een Blauwe Vlag wappert. Dat is een prestatie hoor!

Tot slot: Ik weet niet hoe in Nederland wordt omgegaan met de verordeningen aan de kust, maar complimenten hoe in Italië, lees Sperlonga, de maatregelen zijn geïmplementeerd. Deze verdienen alle lof en wekken vertrouwen.

En ja, we zien mensen op het strand elkaar aanraken, een knuffel geven en genieten van elkaars gezelschap. Ook de dagelijkse ‘box’ van Romeo voor zijn amici Olandesi hoort daar bij. Zoals eerder gezegd, in de ruimte die er is pakt ieder wat hem past. En dat is goed.

Liefs, M.

To go or not to go

Het was een no-brainer. Het wachten was slechts op het open gaan van de grenzen om naar Italië af te reizen, zo hadden we het besloten en zo zouden we het gaan doen. Punt.

De achterliggende gedachte was en is nog steeds dat het in ons kleine landje ook wel eens heel druk kan worden met alle thuisblijvers en dat je ook in Nederland gewoon met je gezonde boerenverstand je aan de afgekondigde maatregelen moet houden. Dus waarom dan niet je vakantie vieren gewoon over de grens. Zoals altijd.

De reacties op ons besluit waren ronduit wisselend te noemen en bevatten vooral het ‘te risicovol’, hoe durf je? want Italië ja juist Italië met al die besmettingen en enorme sterftecijfers. Ga je dan in vrijwillige quarantaine als je terugkomt?! ‘Wij blijven in Nederland hoor, want je weet het toch? support your locals. Wij wel….’

Het lijkt het nieuwe adagium voor de thuisblijvers die vertellen dat ze voor staycation kiezen. De risico’s niet bewust opzoeken…. Een jaartje dicht bij huis dat helemaal niet erg is. De vraag waarom wij ervoor kiezen om naar Italië te gaan, die wordt niet gesteld. Hoe jammer.

Op onze rit door Duitsland en Oostenrijk zijn we welgeteld twee medelanders tegengekomen, weliswaar in Duitsland maar toch.

Vervolgens zijn we, in de de bijna 800 km autostrada die we in Italië hebben we afgelegd, welgeteld nul andere Nederlanders tegengekomen. Heel bijzonder.

We gaan het beleven: drie weken Italië aan het begin van het openstellen van de landsgrenzen na de eerste golf van het COVID-19 virus. Ja, het zal anders worden dan in voorgaande jaren, maar met gezond verstand en respect voor de hier geldende hygiënemaatregelen gaan we er gewoon een mooie tijd van maken. Want vergeet niet dat de mokerslag die hier heeft plaatsgevonden, diepe wonden in de hele samenleving heeft geslagen.

Op onze beurt zullen we nog vaker kiezen voor kleinschalig, lokaal. Dat is ons steentje dat wij zullen bijdragen aan het land dat we gerust ons tweede vaderland durven te noemen. Verder kijken we door een zo objectief mogelijke bril om onze verhalen met jullie te delen. Dat gaan we ook doen.

Daarmee is onze reis net als in een goed huwelijk: we houden niet alleen in goede tijden van Italië en sluiten al nooit de ogen voor wat er onderhuids gebeurt. Maar in dit zo getroffen land willen we juist met onze komst laten zien dat het allemaal goed zal komen.

Liefs, M.

De steeg 

 

Foto van wikimedia.

Telkens wanneer ik in Italië ben, geniet ik van de oude dorpjes en steden waar huizen en gebouwen de tand des tijds hebben doorstaan. Ik hou ervan om door oude straatjes te zwerven en te verdwalen in de wirwar van smalle steegjes. Steegjes, vicoli zoals Italianen ze noemen, intrigeren me; smalle straatjes waar amper licht binnenvalt en waar wasgoed aan lijnen wappert, steegjes met hoge deuren die toegang bieden tot binnenplaatsen waar maar weinig mensen komen.

Nooit had ik kunnen bedenken dat die Italiaanse sfeer mij tot zo dicht bij huis zou naderen. Was het daarom dat de keus voor dit huis zo snel gemaakt was? Een historisch pand dat op een halve meter van de buurman staat. Smal en donker is het pad dat naar het ‘achterom’ van het huis leidt. En wat zou ik graag de verhalen horen die ons huis te vertellen zou hebben. Hoe zag het leven eruit in 1907? Wat voor mensen bewoonden het huis? Daaraan moet ik weleens denken, als ik mijn lief ‘s-morgens uitzwaai. Wanneer hij balancerend op de fiets door de smalle steeg fietst om naar zijn werk te gaan. Z’n oude tas onder de snelbinder en een petje op z’n kale hoofd. Als ik de poort sluit, glimalach ik. We zijn thuis gekomen.

 

Wijn en koekjes

Foto: http://tomdouglas.com/
Foto: http://tomdouglas.com/

We schrijven Italië. Toscane om precies te zijn in een niet nader te noemen jaar en plaats. En er was voetbal: een WK of EK.  Met veel mensen, mannen en idem tafeltjes in een lokale Bar Sport met een groot televisiescherm aan de muur.

Het was dáár op dat moment dat ik tot ‘mascotte’ werd gebombardeerd tijdens die belangrijke wedstrijd. Schalen met koekjes gingen rond en werden gedoopt in iets. Verwonderd bekeek ik dit schouwspel. ‘Koekjes doop je toch in de thee?’ is mijn verbaasde reactie. Dit levert evenzo niet begrijpende, nee-schuddende hoofden op. ‘Assagi! Proef!’ klinkt het uit de diverse monden. Een glas wijn wordt aangereikt inclusief de schaal koekjes. Het iets blijkt Vin Santo, een zoete dessertwijn. Door de snoeiharde amandelkoekjes in de wijn te dopen worden ze zacht en nemen ze een deel van de smaak over van deze wijn. Er ging een wereld voor mij open. Een prachtige combinatie van het lichtbitter van de amandelen, het zoet van suiker en de alcohol uit de wijn prikkelden mijn smaakpapillen. Van de voetbalwedstrijd kan ik me niet zoveel meer herinneren. Met de vlag over mijn schouders en een glas wijn in de handen genoot ik. En nu? Nog steeds doop ik cantuccini in mijn thee. Maar wanneer er Vin Santo in huis is…….