Moe

Moe word ik ervan. Moe van het altijd maar moeten hebben van keuzes. Vanmiddag dacht ik even een blik verf te halen, maar eenmaal binnen bij de lokale doe-het-zelf zonk me de moed in de schoenen. Een gebrild en gebeugeld hoofd kwam me vriendelijk te hulp. Zonder mijn behoefte te snappen, kwamen zijn woorden als een waterval aan kennis over me heen. Hij ratelde maar door en door als was hij de wand vol kleuren zelf. Omdat bruin met rood warmer is dan bruin met blauw. ‘In de samenstelling dan hè, mevrouw’. Ik knikte en zocht een uitvlucht. Mompelde iets van ‘over nadenken’ en vluchtte de winkel uit.

Hoeveel keus en variaties hebben we nodig? En waarom? Dat is nog de meest cruciale vraag. Loop eens bij onze grootgrutter AH XL naar binnen en kijk voor de aardigheid in het pad naar het assortiment koffie en thee. Over het scala aan toetjes zal ik maar niet eens beginnen.

Ik weet wel iets van marketing, over de breedte en de diepte van je assortiment. Maar kom op zeg! Zijn we niet een beetje ontspoord door te geloven dat we ons hierdoor kunnen onderscheiden? Van wie eigenlijk? Ongeacht afkomst of huidskleur eten, slapen, werken we (of niet), hebben we lief of maken we bonje. En al die franje erom heen, of je nu mokka  of cappuccino op je muur smeert, groene thee drinkt van de Appie of Pickwick, maakt echt niet wie je bent. Jij! Jijzelf alleen kan het verschil maken. Ga daar maar eens naar op zoek. Daar heb je de kleurenwaaier van de verfwinkel niet bij nodig.

Liefs, Méri.