Döner impuls

We zijn al 9 dagen onderweg met m’n minder plastic actie. ‘Hoe het gaat?’ hoor ik je denken? Wel de uitdaging is lastiger dan je je kunt voorstellen. Vooral spontane acties doen me de das om bij het bereiken van m’n doel om zo weinig mogelijk plastic weer als afval aan te bieden. Dus ging ik vandaag met een spontane actie opnieuw de mist in.

Thuiskomen. Gewoon trek hebben in Döner, naar de beste tent bij je in de buurt fietsen. Bestellinkje plaatsen. En dan komt het…. de plastic zak met het broodje bevat ook 3 plastic bakjes met sausjes en sla; de separate garnering van de Döner Kebab.

Sjips. 

En nu?

Allereerst heb ik van een heerlijk broodje Döner gesmuld. Ja, ik kan gaan lopen simmen maar dat schiet niks op; dáár verdwijnen de plastic bakjes niet mee.

Dus.

Zullen we het maar weer een moment van inzicht noemen? De oplossing is eenvoudig. De volgende keer dat er Döner wordt gehaald neem ik drie bakjes en een tas mee. Ik vraag aan de vriendelijke meneer achter de toonbank of hij díe bakjes wil vullen. Klaar. Toch? Tenminste als het idee vanuit huis ontstaat. Want anders… ? Zucht.

Laat ik het je maar vertellen. Ik ben voor een plastic tax. Geen tas maar TAX. Al die plastic meuk gewoon knetter duur maken zodat een winkelier wel op zoek moet naar een alternatief. Of dat het meenemen van eigen bakjes en verpakkingsmateriaal gestimuleerd en daarmee gewoon wordt. Dát zou nog eens zoden aan de dijk zetten. 

Lieve groet, Méri 

Advertenties

DIY De broodzak


Inmiddels is het dag 6 van m’n uitdaging om minder plastic te gebruiken. En ik kan je zeggen, het is lastig. Rete lastig. Nu hebben de eerste dagen me wel een heel aantal inzichten opgeleverd, maar er moet natuurlijk ook wel iets gedaan worden. Tijd voor actie! Tijd voor zelfgemaakte brood- en groentezakken, zodat ik alle losse producten kan meenemen zonder gebruik van plastic.

Dus eerst op zoek naar tips en voorbeelden om die zakken zelf te maken. Want ondanks dat je ze gewoon online kunt bestellen, wil ik de vrijheid hebben ze zo groot of klein te maken als ik zelf wil. En wees gerust: je hoeft geen coupeuse te zijn om deze zakken zelf te naaien. 

Een gaaf blog over het zelf maken van broodzakken vind je op Doemijmaaruiensoep waar je je oude linnenbroek een mooi tweede leven geeft. 

Ik heb geen oude linnenbroek, maar wel een meter ongebleekte katoen en daar ga ik mee aan de slag. De lap heb ik eerst gewassen om de ergste krimp eruit te halen, daarmee voorkom je dat je nog maar een half brood in je hele broodzak krijgt 🙂

Met een lengte van 50 cm en een breedte van 30 heb ik een formaat zak waar een flink boerenbrood in past. Eén zijkant heb ik tot ca. 10 cm onder het tunneltje (de ruimte waar je lint of koord doorheen gaat) dicht gestikt, zodat de opening mooi ruim is. Al met al ben ik hartstikke tevreden met het resultaat. Er is genoeg stof over voor meerdere zakken, die ik in verschillende maten ga maken zodat brood, groente en fruit voortaan niet meer in plastic de winkel uitgaan.

En de kosten?

Één strekkende meter ongebleekte katoen van 1,50m breed kost € 4,90 en 2 meter koord € 1,50. Het zelf maken is niet alleen stukken goedkoper dan snel online bestellen, maar het is én een leuke bezigheid op een druilerige zondagmiddag en je kunt er precies jouw draai aan geven.

Liefs, Méri.

Dag 3, challenge #zonderplastic

Vergezeld van m’n nieuwe broodtrommel schoof ik vandaag aan tafel in de kantine van m’n werk. Gesneden watermeloen zat in een Tupperware beker (jazeker, onverslijtbaar, echt!) dus goed bezig! Toch?

Nou, niet helemaal. Terwijl ik naar de koeling loop voor m’n dagelijkse portie melk, kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan. Tuurlijk! Dom dom dom!! Keurig in de koeling staan de bekende kwartliter plastic bekertjes mét aluminium deksel. Uitnodigend gekoeld, klaar voor gebruik. 

Twijfel, een moment van afweging. want ik had mijzelf nog zo voorgenomen om….. Maar de trek overwint mijn principe. Zwak? Nee. Het leverde me nl. het inzicht op dat als ik deze challenge écht serieus wil nemen, dat bewuste voorbereiding noodzakelijk is. Omdat ik alleen dan het plastic dat onlosmakelijk met alle gemaksaankopen verbonden lijkt, kan vermijden. 

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen! 

Liefs, Méri

Waarom je voor een verjaardag een herinneringen-verlanglijstje maakt

Verjaardagen en kadootjes, het vrágen en geven. Voor mij zit dit in de categorie mèh-dingen, omdat ik weinig tot geen mensen meer ken die nog een leuk kado kunnen bedenken voor hun verjaardag ‘omdat ze alles al hebben’.  Bestaat er überhaupt nog een mens die gewoon kan wáchten met iets te kopen totdat ie jarig is en daardoor een leuk lijstje kan maken?  En dan heb ik het over een verlanglijstje vanaf een paar euro tot laten we zeggen twee/drie tientjes. Ken jij ze (nog)? Ik jammer genoeg niet. En daarmee wordt op verjaardag gaan meestal een bezoek met een fles wijn onder de arm. Aan het kopen van prullen met een verwachte levensduur van 2 maanden om daarna richting Kliko te gaan werk ik niet mee. Dus kies ik er soms voor om een paar euro in een envelop te stoppen. Maar eigenlijk vind ik dat niet zo leuk, zeker als er geen uitgesproken wens is. Daar komt bij dat het mij dan weer een ongemakkelijk gevoel geeft (dat zegt ook wat over mijzelf) omdat ik niet het beeld wil geven, dat ik uit gemak een paar euro in de envelop heb gestopt. Want ik wil zeker wel de moeite nemen om iets te kopen, waarvan ik weet dat de ontvanger er blij mee zou zijn, maar wat dan wel weer past bij mijn uitgavenpatroon. Snap je?

Omdat ik zelf ook ‘last’ heb gehad van het nooit kunnen antwoorden op de vraag wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, heb ik het herinneringen-verlanglijstje bedacht. Het is een gewoon online verlanglijstje waarop jij je mooiste herinneringen gaat vragen. En hoe je dat doet is reuze simpel.

Het begint met het aanmaken van een wensenlijst zoals er genoeg op internet zijn te vinden. Ik vind http://www.lijstje.nl handig, maar kies er één die jij leuk en praktisch vindt. En dan begint het leukste deel, nl. het vullen met activiteiten waarvoor de gever jou de herinnering gaat schenken. Maar hey, ‘herinneringen vooraf bedenken’, hoe doe je dat eigenlijk’? Heel simpel. Denk b.v. aan een activiteit zoals vakantie, het opknappen van je huis, een dagje uit. Als je eenmaal aan het bedenken bent, komt de inspiratie vanzelf. Het mooie van dit soort lijstjes is nl. ook dat je gewoon om hulp kunt vragen, om samen te koken of te klussen. Dus ook je vrienden en bekenden met een kleine beurs stel je daarmee in staat jou een kado te geven, waar je blij van wordt. En bovendien is het een kado dat je niet snel zult vergeten, vanwege de herinnering die jullie samen maken.

Op jouw lijstje beschrijf je dan je actie, b.v. € 5,– voor het eerste ontbijt in land van aankomst van de vakantie. Of: € 35,– voor nacht 1 op de camping. Hoe leuk is dat? De gever kan jou het geld in een envelop doen, met een briefje of een kaartje. Jij op jouw beurt, deelt het moment uiteraard met de gever om je bewust te zijn dat dát moment door hem of haar is betaald.

Mijn lief en ik maken zo menig herinnering en daar kan echt geen materieel gekocht presentje tegenop. Laat het me maar eens weten. Ik ben reuze benieuwd naar jullie ervaringen.

Lieve groet,

Méri

 

Gebakken lucht (Spaanse belevenissen 1)

bunuelos

Foto met dank aan: http://coinenfotos.blogspot.nl

Spanje, januari 2017.

Er staat een dagtochtje ‘achterland’ op het programma. In huize Morgenstond betekent dit een lekker stukje toeren over bij voorkeur bochtige bergwegen, ons vergapen aan fraaie uitzichten en onderweg de inwendige mens verwennen met lokale lekkernijen. In een gebied dat door massatoerisme wordt beheerst (lees: Costa del Sol) zou je denken dat een zoektocht naar puur lokaal en simpel voedsel bijna niet meer bestaat. Niets is echter minder waar. Degene die de moeite neemt een paar kilometer landinwaarts te rijden, verlaat niet alleen de betonnen verlelijking van de kust maar ook de fastfoodtentjes en de ‘wilt-u-menu’-locaties.

De eerste stop is in Coín: een wit bergdorpje op een 35 km van Marbella en gelegen aan de rivier Rio Grande. We bereiken dit dorpje via de prachtig slingerende A355 en A366 en in een rustig tempo brengt ons huurkarretje, liefkozend HyundaiHok genoemd door m’n lief, ons naar deze bestemming.

We lopen tegen Bar La Viuda aan, aan de buitenkant lijkt het een authentieke uitbater en blijkt dat binnen ook te zijn. In 2012 is hier het 100-jarig bestaan gevierd en dat er in al die jaren niet veel is veranderd, wordt snel duidelijk. Het moment dat je de deur opent, stap je de colour lokaal binnen van een paar decennia terug. Er staan simpele houten tafeltjes waaraan mensen ontbijten. Een verdwaalde krant ligt te wachten op een geduldige lezer. Een t.v. staat hoorbaar aan. In de keuken zijn de oma’s aan het werk en achter de bar staat een oude man, z’n handen trillen van een lichte Parkinson of van de vele flessen die achter de bar staan. We weten het niet.

Wat in het oog springt zijn de bolletjes/broodjes die de mensen eten. Ergens lijken ze op kleine zachte tortilla’s. Ze liggen als luchtige ballen op het bord. Het zijn de buñuelos
zoals ze in Coín worden gegeten als ontbijt. Met aangewakkerde nieuwsgierigheid  bestellen we deze broodjes bij onze koffie. Terwijl we onbescheiden de keuken in gluren, zien we oma aan het werk. Met vaardige handen steekt ze rondjes uit een dun uitgerolde plak deeg waarna deze in olie worden gefrituurd . Je eet ze naturel en dat kan heel goed, want de smaak is verrassend zacht. Het moment echter dat je je mes in deze luchtige broodbollen zet, ontsnapt de gebakken lucht en blijft een tortilla-achtig wrapje over.

En dan komt de rekening. Voor een caffé solo en een caffé con leche en 4 buñuelos betalen we € 2,60. Ook hierin heeft de tijd stilgestaan. Met een lach en verbazing koesteren we dit geluksmomentje en stappen we naar buiten.

 

 

 

 

Hebben, hebben, hebben


Op weg naar ‘het Limburgse’ vanwege een verjaardag, besloten m’n lief en ik om het outletcentrum van Roermond te bezoeken om een paar schoenen te scoren. Regelmatige lezers van m’n blog weten dat ik  winkelen ‘niet zo leuk’ vind. Understatement. En dat ik dit alleen heel doelbewust doe. Dus:met de schoenen was er een doel. 

Zodra we het terrein van het outlet oplopen, bekruipt me het gevoel van onbehagen: te druk en te veel. Van alles.  

Ik observeer de mensen die, goed gekleed, met tassen van drie, vier soms vijf grote kledingmerken rondlopen. En het zijn de grote jongens want Gucci en een Ralf Lauren waar het zo druk is dat een bewaker één klant binnenlaat wanneer er één vertrekt.

Maar hey! als die winkelervaring zo gaaf is waarom kijken al die mensen dan zo nors? Zo ontevreden en doelloos??

Ik begrijp de opzet van een outlet maar voor mij is het een holle, lege beleving. Met de illusie dat je door een straat loopt waarvan de gevels slechts een houten plank met steenstrips zijn. De ziel ontbreekt op deze plek, een plek die alleen tot doel heeft hebberigheid te stimuleren.

Ik vind het jammer. Ondertussen lopen de winkelstraten in de oude binnenstad leeg. Moet dan álles een ‘beleving’ worden? Alsjeblieft zeg! Ik hoef echt niet continu vermaakt te worden. Doe mij een stad met een mooie balans van leuke winkeltjes, kleine ondernemers met bijzondere spullen, een paar winkelketens, wat warenhuizen voor de alledaagse spullen en wat horeca ter opluistering.  En dan weg met schreeuwende stopborden, gevelontsierende passages en rolluiken na sluitingstijd. Maak een stad weer om te wandelen, met huizen om te leven, straten waarin je haar geschiedenis kunt lezen en maak winkelen tot wat het in het leven zou moeten zijn: een bijzaak.

Ik drink nu met m’n lief nog een cola op het terras van Emmaus Perspectief in Swalmen. Ons geld is niet in het outlet verdwenen maar in de kringloopwinkel van deze stichting.

Liefs, Méri.

Oh yes, I dare!

radar

 

Omdat er niets zo veranderlijk is als het weer, bestaan er appjes die behoorlijk nauwkeurig aankondigen wanneer er regen komt. Handig! Ja. Want dan kun je je activiteit uitstellen, of voor de diehards: je erop kleden, een plu meenemen,  de auto pakken in plaats van de fiets om niet zeiknat te regenen enz. enz. En wat velen zich niet realiseren: je wordt er chagrijnig van. Jazeker!

Is het grijs buiten? Eerst de buienradar checken. Is er bewolking? Eerst de buienradar checken. Valt er een spatje? Eerst de buienradar checken.

Als junkies voeden we ons met de blauwe pieken om de honger die bevestiging van de horrorzomer heet, te stillen. We spellen de weerberichten van A tot Z. Houden de radar nauwlettend in de gaten. Terwijl we op zoveel zaken invloed kunnen uitoefenen, zijn we aan de weergoden overgeleverd. Ja. Zo heet dat en zo voelt dat. Overgeleverd.  Dus laten we onze stemming beïnvloeden door de blauwe pieken en vergeten we daarmee de tijd die ertussen ligt. Vergeten we de lol van het schuilen, een snelle kop koffie een onverwacht gesprek met met een medeschuiler. Liever blijven we thuis, want ja, baggerweer, regen, blegh-mood. We vergeten hoe de straten ruiken na een fikse regenbui, hoe zacht de druppels uit de bomen vallen en hoe merels ons hun lied zingen. We sluiten onze ogen en oren voor de momenten van verwondering.

En ik? Ik laat de buienradar voor wat het is: namelijk een appje op m’n foon, zonder pushmelding. Omdat ik mijn plannen en mijn humeur niet meer wil laten beïnvloeden door regen. Omdat ik geen zin heb in ergernis vooraf van een bui en de chagrijn van het moment dat de regen valt. Omdat als ik niet naar buiten hoef, mijzelf lekker op de bank installeer met een grote pot thee, een boek en de kat op schoot. En dan luister ik naar het ritme van de regen.

En als ik wèl naar buiten moet? Dan pak ik mijn regenjas, plu of niets! Kom op zeg mensen, ik maar ook jij niet!, we zijn toch niet van suiker?! Stamp weer eens in een plas of kus je lief midden in de stromende regen. Pak die natte hand en voel weer eens de regen in plaats van alleen maar nat te worden.

Een fijne ZONdag, liefs Méri.

 

 

 

 

 

 

Het is zomer! En code geel!

We hebben een hitteplan

Afbeelding 674

Het hitteplan. Zie hier weer een prachtig bedenksel van hedendaagse betutteling waarvan  ik niets snap, maar dat is bedacht voor een groeiende groep smartphone-bezitters die zijn boerenverstand op spaarstand heeft staan. Gemakshalve schaar ik hen onder de groep mensen die ook bang is voor elke druppel regen en continu de buienradar checkt  uit angst op een nat pak óf bevestigd te krijgen (én uit te dragen) dat het Nederlandse klimaat zo ongeveer het meest waardeloze is op het noordelijk halfrond. Zeuren over de aanhoudende herfsttemperaturen, klagen over de hoeveelheid gevallen regen en nu hebben we zowaar!, met een zomer die dan eindelijk is gearriveerd, alweer een heus weeralarm te pakken in de zin van een hitteplan.

De levensvreugde van de Zuid-Europeaan 

Okay. Nu het dan eindelijk zomer is, wordt het ook tijd dat we daar met de nodige vreugde naar gaan leven en de doembeelden uit de hitteplan te laten voor wat ze zijn, namelijk niets meer en niets minder dan een plan.

Voor jou, lieve lezer deel ik graag mijn ervaringen uit Italië; de plek waar ik heb gewoond. Waar ik heb geleerd om van de 5e versnelling terug te gaan naar 2 om met vallen en opstaan te leren omgaan met hitte en daarbij gezond en vitaal te blijven. Met belangstelling keek ik naar mijn buren en leerde ik van hun ritme en positieve levenshouding: niks geen gemor over warmte of getuur op de meteo-apps die ze trouwens niet gebruiken gewoon een pluk-de-dag-en-geniet-mentaliteit. De tips die ik je geef,  zijn door mij  persoonlijk getoetst onder langdurige tropische omstandigheden en ik kan je beloven: je voelt je er goed bij! Dus… ook jij kunt optimaal genieten van het mooie zomerweer. Het is simpel:

Denk als een Italiaan en doé als een Italiaan

  • Allereerst doe een stap terug in je tempo
  • Eet veel zacht zomerfruit: meloen, nectarines, kersen, pruimen en vijgen. Zij zorgen voor een goede vochthuishouding en houden je bloedsuikers goed op peil.
  • Ben je op het strand? Eet eens een verse kokosnoot!
  • Wil je actief bezig zijn? Sta vroeg op en stop ruim voor de middag. Neem gedroogde vruchten mee of…
  • Olijven, goed voor je zoutgehalte en ze houden je vocht vast.
  • Laat je aandeel groenten groter zijn dan pasta, aardappel of rijst; eet lichte maaltijden
  • Slaap op het heetst van de dag en geniet van een lange avond
  • Eet een ijsje

Vergeet je Nederlandse gewoontes

……want de grootste valkuilen in een warm klimaal is onze eigenwijsheid, ofwel

  • Lekker in Nederlands tempo blijven rondjakkeren
  • Teveel koffie drinken, terwijl  koffie juist vochtafdrijvend is
  • Teveel water drinken, waardoor je juist in de warmte extra gaat zweten en waardevolle mineralen en zouten verliest
  • Alcohol drinken, ook dat is vochtafdrijvend bovendien moet je lijf extra hard werken om de alcohol te verwerken, terwijl het al overuren maakt om je koel te houden.
  • Te zware maaltijden nuttigen, of te compact (veel brood, patat etc.)
  • Te actief bezig zijn op het heetst van de dag

En vervolgens klagen dat het zo warm is…..

Lieve lezers, ik wens jullie een prachtige, warme en energieke zomer en don’t forget: wear sunscreen.

 

Liefs, Méri.

 

 

Financieel geneuzel

gespreide betaling

Zullen we het eens over geld hebben op de zaterdagavond? Voor degenen die nu niet afhaken: dit blog gaat over het bijhouden van je privé-administratie. Die ‘fijne’ terugkerende klus waar niet iedereen evenveel zin in heeft of handig in is. Ik ken mensen die hun volledige administratie vanaf de aankoop van hun huis tot en met overlijdensverzekering jaar op jaar in een grote kartonnen doos bewaren, keurig rekeningen betalend en er verder niet naar om kijken. Of we zien diezelfde doos maar dan met alle onbetaalde rekeningen…

Zelf ben ik meer van het ordelijke soort, dus een klapper en wat tabbladen om de brei aan verplichtingen een beetje overzichtelijk te houden. Klinkt eng hè? (is het ook wel een beetje). Maar ik moet wel, wil ik de facturen van telefoonproviders, energieleveranciers en niet te vergeten de gemeentelijke belastingen nog een beetje kunnen volgen. Het zijn bedrijven die uitblinken in het verstrekken van zoveel informatie dat ik in ieder geval met zekere regelmaat er geen bal meer van snap wanneer en waarvoor ik nu precies betaal.

Herkenbaar? Mooi.

En alle vermeende transparantie van deze bedrijven ten spijt, voor mij wordt het met alle verstrekte informatie niet duidelijker op. Sterker nog, de écht belangrijke zaken, die ontgaan mij nog wel in eens in de overvloed aan digitale berichtgeving. Eerlijk gezegd interesseert het mij niet welke kosten mijn totaal-factuur beïnvloeden en al helemaal niet in het geval ik er zelf geen invloed op kan uitoefenen. Wat is er mis met simpele overzichten die voor iedereen klip en klaar zijn. Die transparantie geeft wat mij betreft zoveel ruis, dat afwijkingen niet meer opvallen.

Zo heb ik onlangs het GBLT, dat is de instantie die de waterschapslasten voor een gemeente in rekening brengt, opdracht gegeven tot automatische incasso van de facturen. Mooi handig dacht ik nog, dan kan ik de betaling niet vergeten. Totdat je ziet dat een slimmerik bedenkt dat je vanwege de automatische incasso daarmee ook naar zeven betaaltermijnen van een tientje wil. EN LAAT IK DAT NU NIET WILLEN!! Als ik moet betalen dan doe ik dat in één keer. Klaar. Afgerond en volgend jaar zie ik de volgende factuur wel. En volgens mij zou dat voor iedereen een veel betere optie zijn. Je moet je voorstellen, vanaf juni 7 maanden lang een incasso voor het waterschap, daarnaast 10 maanden voor de OZB, je verzekeringen per kwartaal, je kabel en foon per maand, je levenpolis per jaar.  Ik snap wel dat mensen het overzicht op hun financiën verliezen, door dit soort wisselende maandbedragen. Waarom, ik vraag het me oprecht af, waarom zou je bij een gespreide betaling (die voor veel mensen een bittere noodzaak is) deze niet gewoon over 12 maanden delen? Zodat je zonder teveel poespas gewoon iedere maand weet waar je aan toe bent? Zou dat de wereld voor velen onder ons niet een stuk eenvoudiger maken?

Oh ja, u kunt mij gewoon inhuren hoor. Gaan we samen ingewikkelde dingen simpel maken.

Met simpele groet, Méri.

 

 

 

Winkelen, een belevenis?

boodschappen

Het is al bijna geen nieuws meer. Retailers die het niet redden, nieuwe concepten uitrollen, personeel ontslaan, failliet gaan. Nu is het weer  onze huishoudelijke grootgrutter Blokker die met een nieuwe winkelformule haar suffe imago probeert op te poetsen. Jarenlang kon het in de retail niet op: grotere winkels, overnames, groei, groei, groei en maar zorgen dat de consument overstag gaat om te kopen. De grote winkelketens die tot voor kort alle centra in de steden ‘bezaten’ beginnen uit te dunnen. En om heel eerlijk te zijn: ik vind het niet erg.

Als het op winkelen aankomt, ben ik niet representatief te noemen.

Eigenlijk heb ik ontzettend de pest aan winkelen, vooral voor het kopen van kleding vanwege te duur, slecht zittend, geen fijne stof etc., bovendien word ik lichtelijk onplezierig voor m’n medeshopper wanneer voor de zesde keer de jeans zijn uit geweest om een onflatteus zittend kledingstuk te passen. Ik ben geen meeloper in woningtrends en het kopen van boeken en CD’s heb ik de laatste jaren sterk gereduceerd vanwege mijn lidmaatschap van de bieb.

Maar jammer is het wel, die uniformiteit in steden qua aanbod van winkels.  En dat vinden gemeenten blijkbaar ook, want winkelen moet meer en meer een belevenis worden. Wat zij dáár nu weer mee voor ogen hebben, wil ik eigenlijk niet weten. Carnavaleske beelden doemen zich voor me op inclusief de ballenbakken en andere ongein.

Ik ben meer van het serieuzere soort, een beetje saaie muts.

Los van het smoel van een stad, dankzij de architectuur, de aanwezigheid van wel of geen rivier of kanaal die zich door het centrum wurmt, hou ik van slenteren door een stad. Een beetje sfeer proeven. Je vergapen aan winkels met bijzondere etalages, die je uitnodigen om naar binnen te stappen. Deze sfeer krijg je niet door de grote winkelketens, de eenheidsworsten in de binnensteden op de AAA-locaties met teveel vierkante meters.  Diversiteit krijg je door kleine, unieke winkels die zich in een nichesegment durven te begeven. Die daarmee kleur brengen in een stad vanwege hun kennis, hun specialiteit, hun aanbod.

Ik denk dat we rijp zijn voor minder. Veel minder. En veel minder van hetzelfde. Sorry Blokker, Xenos, Marskramer, uit jullie ruif hoef ik niet te eten. En zeker niet op een winkelende zaterdagmiddag.

Ja Graag! Doe mij de specialist.

Als ik dan toch op speurtocht ben, ga ik voor mooi. En naar een winkel waar ze me kunnen adviseren, mijn behoefte kunnen bepalen. Dát is de meerwaarde van deze specialisten. En nee! Dan hoef ik niet online te surfen naar een scherper aanbod. Want daar waar zij mij goed helpen, daar trek ik de beurs.

Beste citybuilders en planologen en andere geleerden, doe mij een plezier een haal die grote jongens uit je binnenstad. Zet ze, net als de outletcentra, gewoon bij elkaar buiten de stad en creëer in je binnenstad de unieke sfeer van kleine winkels, dito horeca en ambachtelijke ondernemers. Alleen dán zul je in je stad het winkelen weer tot een belevenis maken. En die te grote locaties? Daarvoor heb ik nog wel een paar ideeën. Bel gerust. Deal?