Zonder schuren geen glans

Ooit zei iemand tegen mij, toen ik in een lastige situatie op het werk zat, dat een ‘beetje schuren’ nodig is om te groeien.

Hoewel ik het op dat moment lastig vond te accepteren, kan ik nu zeggen dat deze persoon gelijk had. Je leest niet anders dat je voor persoonlijke groei ‘over je eigen schaduw moet springen’ (hoe dan?!) of uit je comfortzone moet komen. Allemaal mooie manieren om te zeggen dat je moet doen of doorstaan waar je je niet direct senang bij voelt.

Maar het is niet alleen uit die comfortzone komen. Die klus, of die taak, die dat onplezierige gevoel bij jou opwekt, doet ook een appèl op je doorzettingsvermogen. Want ben jij in staat om een klus meerdere keren opnieuw te doen, net zolang tot het gewenste resultaat er is? Of leg je al snel het bijltje erbij neer, wanneer iets niets lukt?

Kun jij omgaan met tegenslag, jezelf vervolgens herpakken en weer door te gaan?

Dat jezelf bij de kladden grijpen zegt iets over hoe veerkrachtig je bent.

Dus wat mij betreft is het te simpel om iemand koste wat het kost uit zijn comfortzone te laten stappen voor verdere groei en daarbij niet te kijken naar het totale poppetje: hoe zit het met het doorzettingsvermogen en hoe veerkrachtig is die persoon? En wat doet het schuren met het zelfvertrouwen?

Bij iemand waar deze eigenschappen niet of onvoldoende zijn ontwikkeld, kun je schuren wat je wilt, maar zal het alles behalve goud worden wat er blinkt.

Liefs, Méri.

Advertenties

Een goede reden om zelf te strijken

Strijk jij of strijk ik?

We hebben het allemaal druk, we zijn allemaal druk. Je leven staat bol van verplichtingen en moetjes en dan is er ook nog zoals iets als het schoonhouden van je huis.

Jaloers op buren/vrienden/collega’s die slim dit werk hebben uitbesteed pak je zuchtend de stofzuiger of stofdoek om aan je wekelijkse verplichtingen te voldoen. Vanuit je ooghoek zie je ook nog die overvolle strijkmand en je humeur daalt vervolgens met de minuut.

Ik was niet anders. Er waren jaren dat ik zowel een poetshulp had als iemand die grote balen strijkgoed wegwerkte. Maar wat bleek? Het maakte me niet gelukkig.

De kleine euforie van een strijkbaal wegwerken had ik mezelf ontnomen. Het voldane gevoel om na stoffen en zuigen lekker op de bank met een kop thee te zitten, had ik mezelf ontnomen. En zo ontnam ik mij meer momenten waaraan je simpel geluk kunt ontlenen.

Hoe anders is het nu.

We weten allemaal dat minder online zijn beter is voor hoe een mens zich voelt. Wanneer ik lekker in of rondom huis bezig ben, hoef ik niet naar mijn scherm te staren.

Sterker nog het strijken van een mooi tafelkleed doet me dan weer denken aan het laatste etentje of voor welke gelegenheid het weer uit de kast mag komen. Het is een moment van volledig zen. Alleen met mijzelf en die repeterende strijkbeweging komen en gaan mijn gedachten. Er is geen haast en alles is goed.

En weet je wat nu het mooie is? Ik kan echt genieten van een strak gestreken, fris ruikend laken dat op een schoon bed ligt. Ook dát is fijn. Niet alleen voor mezelf maar ook omdat ik graag samen met mijn lief in een schoon bed in een frisse kamer lig. En zo simpel is het.

Ik strijk met liefde, uit liefde voor de liefde.

Liefs, M.

Döner impuls

We zijn al 9 dagen onderweg met m’n minder plastic actie. ‘Hoe het gaat?’ hoor ik je denken? Wel de uitdaging is lastiger dan je je kunt voorstellen. Vooral spontane acties doen me de das om bij het bereiken van m’n doel om zo weinig mogelijk plastic weer als afval aan te bieden. Dus ging ik vandaag met een spontane actie opnieuw de mist in.

Thuiskomen. Gewoon trek hebben in Döner, naar de beste tent bij je in de buurt fietsen. Bestellinkje plaatsen. En dan komt het…. de plastic zak met het broodje bevat ook 3 plastic bakjes met sausjes en sla; de separate garnering van de Döner Kebab.

Sjips. 

En nu?

Allereerst heb ik van een heerlijk broodje Döner gesmuld. Ja, ik kan gaan lopen simmen maar dat schiet niks op; dáár verdwijnen de plastic bakjes niet mee.

Dus.

Zullen we het maar weer een moment van inzicht noemen? De oplossing is eenvoudig. De volgende keer dat er Döner wordt gehaald neem ik drie bakjes en een tas mee. Ik vraag aan de vriendelijke meneer achter de toonbank of hij díe bakjes wil vullen. Klaar. Toch? Tenminste als het idee vanuit huis ontstaat. Want anders… ? Zucht.

Laat ik het je maar vertellen. Ik ben voor een plastic tax. Geen tas maar TAX. Al die plastic meuk gewoon knetter duur maken zodat een winkelier wel op zoek moet naar een alternatief. Of dat het meenemen van eigen bakjes en verpakkingsmateriaal gestimuleerd en daarmee gewoon wordt. Dát zou nog eens zoden aan de dijk zetten. 

Lieve groet, Méri 

DIY De broodzak


Inmiddels is het dag 6 van m’n uitdaging om minder plastic te gebruiken. En ik kan je zeggen, het is lastig. Rete lastig. Nu hebben de eerste dagen me wel een heel aantal inzichten opgeleverd, maar er moet natuurlijk ook wel iets gedaan worden. Tijd voor actie! Tijd voor zelfgemaakte brood- en groentezakken, zodat ik alle losse producten kan meenemen zonder gebruik van plastic.

Dus eerst op zoek naar tips en voorbeelden om die zakken zelf te maken. Want ondanks dat je ze gewoon online kunt bestellen, wil ik de vrijheid hebben ze zo groot of klein te maken als ik zelf wil. En wees gerust: je hoeft geen coupeuse te zijn om deze zakken zelf te naaien. 

Een gaaf blog over het zelf maken van broodzakken vind je op Doemijmaaruiensoep waar je je oude linnenbroek een mooi tweede leven geeft. 

Ik heb geen oude linnenbroek, maar wel een meter ongebleekte katoen en daar ga ik mee aan de slag. De lap heb ik eerst gewassen om de ergste krimp eruit te halen, daarmee voorkom je dat je nog maar een half brood in je hele broodzak krijgt 🙂

Met een lengte van 50 cm en een breedte van 30 heb ik een formaat zak waar een flink boerenbrood in past. Eén zijkant heb ik tot ca. 10 cm onder het tunneltje (de ruimte waar je lint of koord doorheen gaat) dicht gestikt, zodat de opening mooi ruim is. Al met al ben ik hartstikke tevreden met het resultaat. Er is genoeg stof over voor meerdere zakken, die ik in verschillende maten ga maken zodat brood, groente en fruit voortaan niet meer in plastic de winkel uitgaan.

En de kosten?

Één strekkende meter ongebleekte katoen van 1,50m breed kost € 4,90 en 2 meter koord € 1,50. Het zelf maken is niet alleen stukken goedkoper dan snel online bestellen, maar het is én een leuke bezigheid op een druilerige zondagmiddag en je kunt er precies jouw draai aan geven.

Liefs, Méri.

Dag 3, challenge #zonderplastic

Vergezeld van m’n nieuwe broodtrommel schoof ik vandaag aan tafel in de kantine van m’n werk. Gesneden watermeloen zat in een Tupperware beker (jazeker, onverslijtbaar, echt!) dus goed bezig! Toch?

Nou, niet helemaal. Terwijl ik naar de koeling loop voor m’n dagelijkse portie melk, kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan. Tuurlijk! Dom dom dom!! Keurig in de koeling staan de bekende kwartliter plastic bekertjes mét aluminium deksel. Uitnodigend gekoeld, klaar voor gebruik. 

Twijfel, een moment van afweging. want ik had mijzelf nog zo voorgenomen om….. Maar de trek overwint mijn principe. Zwak? Nee. Het leverde me nl. het inzicht op dat als ik deze challenge écht serieus wil nemen, dat bewuste voorbereiding noodzakelijk is. Omdat ik alleen dan het plastic dat onlosmakelijk met alle gemaksaankopen verbonden lijkt, kan vermijden. 

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen! 

Liefs, Méri

Waarom je voor een verjaardag een herinneringen-verlanglijstje maakt

Verjaardagen en kadootjes, het vrágen en geven. Voor mij zit dit in de categorie mèh-dingen, omdat ik weinig tot geen mensen meer ken die nog een leuk kado kunnen bedenken voor hun verjaardag ‘omdat ze alles al hebben’.  Bestaat er überhaupt nog een mens die gewoon kan wáchten met iets te kopen totdat ie jarig is en daardoor een leuk lijstje kan maken?  En dan heb ik het over een verlanglijstje vanaf een paar euro tot laten we zeggen twee/drie tientjes. Ken jij ze (nog)? Ik jammer genoeg niet. En daarmee wordt op verjaardag gaan meestal een bezoek met een fles wijn onder de arm. Aan het kopen van prullen met een verwachte levensduur van 2 maanden om daarna richting Kliko te gaan werk ik niet mee. Dus kies ik er soms voor om een paar euro in een envelop te stoppen. Maar eigenlijk vind ik dat niet zo leuk, zeker als er geen uitgesproken wens is. Daar komt bij dat het mij dan weer een ongemakkelijk gevoel geeft (dat zegt ook wat over mijzelf) omdat ik niet het beeld wil geven, dat ik uit gemak een paar euro in de envelop heb gestopt. Want ik wil zeker wel de moeite nemen om iets te kopen, waarvan ik weet dat de ontvanger er blij mee zou zijn, maar wat dan wel weer past bij mijn uitgavenpatroon. Snap je?

Omdat ik zelf ook ‘last’ heb gehad van het nooit kunnen antwoorden op de vraag wat ik voor mijn verjaardag wilde hebben, heb ik het herinneringen-verlanglijstje bedacht. Het is een gewoon online verlanglijstje waarop jij je mooiste herinneringen gaat vragen. En hoe je dat doet is reuze simpel.

Het begint met het aanmaken van een wensenlijst zoals er genoeg op internet zijn te vinden. Ik vind http://www.lijstje.nl handig, maar kies er één die jij leuk en praktisch vindt. En dan begint het leukste deel, nl. het vullen met activiteiten waarvoor de gever jou de herinnering gaat schenken. Maar hey, ‘herinneringen vooraf bedenken’, hoe doe je dat eigenlijk’? Heel simpel. Denk b.v. aan een activiteit zoals vakantie, het opknappen van je huis, een dagje uit. Als je eenmaal aan het bedenken bent, komt de inspiratie vanzelf. Het mooie van dit soort lijstjes is nl. ook dat je gewoon om hulp kunt vragen, om samen te koken of te klussen. Dus ook je vrienden en bekenden met een kleine beurs stel je daarmee in staat jou een kado te geven, waar je blij van wordt. En bovendien is het een kado dat je niet snel zult vergeten, vanwege de herinnering die jullie samen maken.

Op jouw lijstje beschrijf je dan je actie, b.v. € 5,– voor het eerste ontbijt in land van aankomst van de vakantie. Of: € 35,– voor nacht 1 op de camping. Hoe leuk is dat? De gever kan jou het geld in een envelop doen, met een briefje of een kaartje. Jij op jouw beurt, deelt het moment uiteraard met de gever om je bewust te zijn dat dát moment door hem of haar is betaald.

Mijn lief en ik maken zo menig herinnering en daar kan echt geen materieel gekocht presentje tegenop. Laat het me maar eens weten. Ik ben reuze benieuwd naar jullie ervaringen.

Lieve groet,

Méri

 

Gebakken lucht (Spaanse belevenissen 1)

bunuelos

Foto met dank aan: http://coinenfotos.blogspot.nl

Spanje, januari 2017.

Er staat een dagtochtje ‘achterland’ op het programma. In huize Morgenstond betekent dit een lekker stukje toeren over bij voorkeur bochtige bergwegen, ons vergapen aan fraaie uitzichten en onderweg de inwendige mens verwennen met lokale lekkernijen. In een gebied dat door massatoerisme wordt beheerst (lees: Costa del Sol) zou je denken dat een zoektocht naar puur lokaal en simpel voedsel bijna niet meer bestaat. Niets is echter minder waar. Degene die de moeite neemt een paar kilometer landinwaarts te rijden, verlaat niet alleen de betonnen verlelijking van de kust maar ook de fastfoodtentjes en de ‘wilt-u-menu’-locaties.

De eerste stop is in Coín: een wit bergdorpje op een 35 km van Marbella en gelegen aan de rivier Rio Grande. We bereiken dit dorpje via de prachtig slingerende A355 en A366 en in een rustig tempo brengt ons huurkarretje, liefkozend HyundaiHok genoemd door m’n lief, ons naar deze bestemming.

We lopen tegen Bar La Viuda aan, aan de buitenkant lijkt het een authentieke uitbater en blijkt dat binnen ook te zijn. In 2012 is hier het 100-jarig bestaan gevierd en dat er in al die jaren niet veel is veranderd, wordt snel duidelijk. Het moment dat je de deur opent, stap je de colour lokaal binnen van een paar decennia terug. Er staan simpele houten tafeltjes waaraan mensen ontbijten. Een verdwaalde krant ligt te wachten op een geduldige lezer. Een t.v. staat hoorbaar aan. In de keuken zijn de oma’s aan het werk en achter de bar staat een oude man, z’n handen trillen van een lichte Parkinson of van de vele flessen die achter de bar staan. We weten het niet.

Wat in het oog springt zijn de bolletjes/broodjes die de mensen eten. Ergens lijken ze op kleine zachte tortilla’s. Ze liggen als luchtige ballen op het bord. Het zijn de buñuelos
zoals ze in Coín worden gegeten als ontbijt. Met aangewakkerde nieuwsgierigheid  bestellen we deze broodjes bij onze koffie. Terwijl we onbescheiden de keuken in gluren, zien we oma aan het werk. Met vaardige handen steekt ze rondjes uit een dun uitgerolde plak deeg waarna deze in olie worden gefrituurd . Je eet ze naturel en dat kan heel goed, want de smaak is verrassend zacht. Het moment echter dat je je mes in deze luchtige broodbollen zet, ontsnapt de gebakken lucht en blijft een tortilla-achtig wrapje over.

En dan komt de rekening. Voor een caffé solo en een caffé con leche en 4 buñuelos betalen we € 2,60. Ook hierin heeft de tijd stilgestaan. Met een lach en verbazing koesteren we dit geluksmomentje en stappen we naar buiten.

 

 

 

 

Hebben, hebben, hebben


Op weg naar ‘het Limburgse’ vanwege een verjaardag, besloten m’n lief en ik om het outletcentrum van Roermond te bezoeken om een paar schoenen te scoren. Regelmatige lezers van m’n blog weten dat ik  winkelen ‘niet zo leuk’ vind. Understatement. En dat ik dit alleen heel doelbewust doe. Dus:met de schoenen was er een doel. 

Zodra we het terrein van het outlet oplopen, bekruipt me het gevoel van onbehagen: te druk en te veel. Van alles.  

Ik observeer de mensen die, goed gekleed, met tassen van drie, vier soms vijf grote kledingmerken rondlopen. En het zijn de grote jongens want Gucci en een Ralf Lauren waar het zo druk is dat een bewaker één klant binnenlaat wanneer er één vertrekt.

Maar hey! als die winkelervaring zo gaaf is waarom kijken al die mensen dan zo nors? Zo ontevreden en doelloos??

Ik begrijp de opzet van een outlet maar voor mij is het een holle, lege beleving. Met de illusie dat je door een straat loopt waarvan de gevels slechts een houten plank met steenstrips zijn. De ziel ontbreekt op deze plek, een plek die alleen tot doel heeft hebberigheid te stimuleren.

Ik vind het jammer. Ondertussen lopen de winkelstraten in de oude binnenstad leeg. Moet dan álles een ‘beleving’ worden? Alsjeblieft zeg! Ik hoef echt niet continu vermaakt te worden. Doe mij een stad met een mooie balans van leuke winkeltjes, kleine ondernemers met bijzondere spullen, een paar winkelketens, wat warenhuizen voor de alledaagse spullen en wat horeca ter opluistering.  En dan weg met schreeuwende stopborden, gevelontsierende passages en rolluiken na sluitingstijd. Maak een stad weer om te wandelen, met huizen om te leven, straten waarin je haar geschiedenis kunt lezen en maak winkelen tot wat het in het leven zou moeten zijn: een bijzaak.

Ik drink nu met m’n lief nog een cola op het terras van Emmaus Perspectief in Swalmen. Ons geld is niet in het outlet verdwenen maar in de kringloopwinkel van deze stichting.

Liefs, Méri.

Oh yes, I dare!

radar

 

Omdat er niets zo veranderlijk is als het weer, bestaan er appjes die behoorlijk nauwkeurig aankondigen wanneer er regen komt. Handig! Ja. Want dan kun je je activiteit uitstellen, of voor de diehards: je erop kleden, een plu meenemen,  de auto pakken in plaats van de fiets om niet zeiknat te regenen enz. enz. En wat velen zich niet realiseren: je wordt er chagrijnig van. Jazeker!

Is het grijs buiten? Eerst de buienradar checken. Is er bewolking? Eerst de buienradar checken. Valt er een spatje? Eerst de buienradar checken.

Als junkies voeden we ons met de blauwe pieken om de honger die bevestiging van de horrorzomer heet, te stillen. We spellen de weerberichten van A tot Z. Houden de radar nauwlettend in de gaten. Terwijl we op zoveel zaken invloed kunnen uitoefenen, zijn we aan de weergoden overgeleverd. Ja. Zo heet dat en zo voelt dat. Overgeleverd.  Dus laten we onze stemming beïnvloeden door de blauwe pieken en vergeten we daarmee de tijd die ertussen ligt. Vergeten we de lol van het schuilen, een snelle kop koffie een onverwacht gesprek met met een medeschuiler. Liever blijven we thuis, want ja, baggerweer, regen, blegh-mood. We vergeten hoe de straten ruiken na een fikse regenbui, hoe zacht de druppels uit de bomen vallen en hoe merels ons hun lied zingen. We sluiten onze ogen en oren voor de momenten van verwondering.

En ik? Ik laat de buienradar voor wat het is: namelijk een appje op m’n foon, zonder pushmelding. Omdat ik mijn plannen en mijn humeur niet meer wil laten beïnvloeden door regen. Omdat ik geen zin heb in ergernis vooraf van een bui en de chagrijn van het moment dat de regen valt. Omdat als ik niet naar buiten hoef, mijzelf lekker op de bank installeer met een grote pot thee, een boek en de kat op schoot. En dan luister ik naar het ritme van de regen.

En als ik wèl naar buiten moet? Dan pak ik mijn regenjas, plu of niets! Kom op zeg mensen, ik maar ook jij niet!, we zijn toch niet van suiker?! Stamp weer eens in een plas of kus je lief midden in de stromende regen. Pak die natte hand en voel weer eens de regen in plaats van alleen maar nat te worden.

Een fijne ZONdag, liefs Méri.

 

 

 

 

 

 

Het is zomer! En code geel!

We hebben een hitteplan

Afbeelding 674

Het hitteplan. Zie hier weer een prachtig bedenksel van hedendaagse betutteling waarvan  ik niets snap, maar dat is bedacht voor een groeiende groep smartphone-bezitters die zijn boerenverstand op spaarstand heeft staan. Gemakshalve schaar ik hen onder de groep mensen die ook bang is voor elke druppel regen en continu de buienradar checkt  uit angst op een nat pak óf bevestigd te krijgen (én uit te dragen) dat het Nederlandse klimaat zo ongeveer het meest waardeloze is op het noordelijk halfrond. Zeuren over de aanhoudende herfsttemperaturen, klagen over de hoeveelheid gevallen regen en nu hebben we zowaar!, met een zomer die dan eindelijk is gearriveerd, alweer een heus weeralarm te pakken in de zin van een hitteplan.

De levensvreugde van de Zuid-Europeaan 

Okay. Nu het dan eindelijk zomer is, wordt het ook tijd dat we daar met de nodige vreugde naar gaan leven en de doembeelden uit de hitteplan te laten voor wat ze zijn, namelijk niets meer en niets minder dan een plan.

Voor jou, lieve lezer deel ik graag mijn ervaringen uit Italië; de plek waar ik heb gewoond. Waar ik heb geleerd om van de 5e versnelling terug te gaan naar 2 om met vallen en opstaan te leren omgaan met hitte en daarbij gezond en vitaal te blijven. Met belangstelling keek ik naar mijn buren en leerde ik van hun ritme en positieve levenshouding: niks geen gemor over warmte of getuur op de meteo-apps die ze trouwens niet gebruiken gewoon een pluk-de-dag-en-geniet-mentaliteit. De tips die ik je geef,  zijn door mij  persoonlijk getoetst onder langdurige tropische omstandigheden en ik kan je beloven: je voelt je er goed bij! Dus… ook jij kunt optimaal genieten van het mooie zomerweer. Het is simpel:

Denk als een Italiaan en doé als een Italiaan

  • Allereerst doe een stap terug in je tempo
  • Eet veel zacht zomerfruit: meloen, nectarines, kersen, pruimen en vijgen. Zij zorgen voor een goede vochthuishouding en houden je bloedsuikers goed op peil.
  • Ben je op het strand? Eet eens een verse kokosnoot!
  • Wil je actief bezig zijn? Sta vroeg op en stop ruim voor de middag. Neem gedroogde vruchten mee of…
  • Olijven, goed voor je zoutgehalte en ze houden je vocht vast.
  • Laat je aandeel groenten groter zijn dan pasta, aardappel of rijst; eet lichte maaltijden
  • Slaap op het heetst van de dag en geniet van een lange avond
  • Eet een ijsje

Vergeet je Nederlandse gewoontes

……want de grootste valkuilen in een warm klimaal is onze eigenwijsheid, ofwel

  • Lekker in Nederlands tempo blijven rondjakkeren
  • Teveel koffie drinken, terwijl  koffie juist vochtafdrijvend is
  • Teveel water drinken, waardoor je juist in de warmte extra gaat zweten en waardevolle mineralen en zouten verliest
  • Alcohol drinken, ook dat is vochtafdrijvend bovendien moet je lijf extra hard werken om de alcohol te verwerken, terwijl het al overuren maakt om je koel te houden.
  • Te zware maaltijden nuttigen, of te compact (veel brood, patat etc.)
  • Te actief bezig zijn op het heetst van de dag

En vervolgens klagen dat het zo warm is…..

Lieve lezers, ik wens jullie een prachtige, warme en energieke zomer en don’t forget: wear sunscreen.

 

Liefs, Méri.