DIY De broodzak


Inmiddels is het dag 6 van m’n uitdaging om minder plastic te gebruiken. En ik kan je zeggen, het is lastig. Rete lastig. Nu hebben de eerste dagen me wel een heel aantal inzichten opgeleverd, maar er moet natuurlijk ook wel iets gedaan worden. Tijd voor actie! Tijd voor zelfgemaakte brood- en groentezakken, zodat ik alle losse producten kan meenemen zonder gebruik van plastic.

Dus eerst op zoek naar tips en voorbeelden om die zakken zelf te maken. Want ondanks dat je ze gewoon online kunt bestellen, wil ik de vrijheid hebben ze zo groot of klein te maken als ik zelf wil. En wees gerust: je hoeft geen coupeuse te zijn om deze zakken zelf te naaien. 

Een gaaf blog over het zelf maken van broodzakken vind je op Doemijmaaruiensoep waar je je oude linnenbroek een mooi tweede leven geeft. 

Ik heb geen oude linnenbroek, maar wel een meter ongebleekte katoen en daar ga ik mee aan de slag. De lap heb ik eerst gewassen om de ergste krimp eruit te halen, daarmee voorkom je dat je nog maar een half brood in je hele broodzak krijgt 🙂

Met een lengte van 50 cm en een breedte van 30 heb ik een formaat zak waar een flink boerenbrood in past. Eén zijkant heb ik tot ca. 10 cm onder het tunneltje (de ruimte waar je lint of koord doorheen gaat) dicht gestikt, zodat de opening mooi ruim is. Al met al ben ik hartstikke tevreden met het resultaat. Er is genoeg stof over voor meerdere zakken, die ik in verschillende maten ga maken zodat brood, groente en fruit voortaan niet meer in plastic de winkel uitgaan.

En de kosten?

Één strekkende meter ongebleekte katoen van 1,50m breed kost € 4,90 en 2 meter koord € 1,50. Het zelf maken is niet alleen stukken goedkoper dan snel online bestellen, maar het is én een leuke bezigheid op een druilerige zondagmiddag en je kunt er precies jouw draai aan geven.

Liefs, Méri.

Advertenties

Ruilen. Het nieuwe delen?

ruilen

Degenen die mijn blogs vaker lezen, weten dat ik duurzame ontwikkelingen, recycling en kringloop een warm hart toedraag. En dat het allemaal niet moeilijk of ingewikkeld hoeft te zijn om hieraan je steentje bij te dragen, laat een initiatief bij mij in de flat zien. Sinds een paar maanden is er een heuse micro-ruilbeurs ontstaan van tijdschriften, boeken en sinds vandaag ook cd’s.  Het zal medio zomer geweest zijn dat er een keer een paar glossy’s lagen met een briefje: ‘neem gerust mee’. Ik nam de vrijheid om er een paar mee te nemen en ze te lezen. Het schoot mij te binnen dat ergens in huis nog een doos met weg te geven spullen stond, met daarin o.a. een paar boeken. De door mij meegenomen tijdschriften verving ik door een paar van mijn boeken. Ze hebben er niet lang gelegen; toen ik de volgende ochtend naar mijn werk ging en langs de bewuste plek kwam, waren ook deze boeken weg.

En zo gebeurt het dat er bij mij in de flat regelmatig tijdschriften en boeken, legpuzzels en soms bordspelen, van eigenaar verwisselen.

Nu muziek steeds vaker via internet(radio) mijn huis in komt, merk ik dat een aantal CD’s steeds langer ongebruikt in de kast blijft staan. Je voelt hem al aankomen. Vanmorgen heb ik een stapeltje CD’s op het inmiddels vaste ruilplekje neergelegd, in afwachting van een nieuwe eigenaar. En het is zo leuk…. Vanmiddag  waren de CD’s weg maar lag er een stapel kookboeken voor in de plaats. Ik koos er twee. Het zijn kookboeken waar ik oprecht blij mee ben.

Stel je toch eens voor dat we dit nu veel vaker zouden doen, gewoon het uitruilen van kleine huisraad met onze directe buren. En het mooie is dat het niets kost. Je hoeft geen ‘minibiebje’ van minstens € 40,– aan te schaffen, je kiest gewoon een plek waar de spullen kunnen liggen. En weet je wat? Ik zeg doen! Want ik denk dat je hiermee een ander zomaar een plezier doet. Bovendien geef je een artikel een tweede leven wat ook nog eens goed is voor het milieu. En last but not least… ik denk dat het ons als buren wat dichter bij elkaar brengt. Dat de wereld er een ietsiepietsie mooier van wordt.

Klimaattop en mijn boerenverstand

Afgelopen zondag werd er in 150 landen gedemonstreerd om aandacht te vragen voor de klimaatverandering. Niet geheel toevallig, want vandaag dinsdag 23 september, zullen  in New York de regeringsleiders van 120 landen in een VN top bijeenkomen.

Ik onderschrijf vreedzame demonstraties. Ik vind het een goed middel om aandacht voor een probleem  te vragen, hoewel ik zelf niet zo’n roeper ben in mensenmassa’s. Actie verwachten van je regeringsleiders ten aanzien van de milieuproblematiek mag, moet zelf. Omdat we de planeet leefbaar moeten houden, voor onze kinderen en hun kinderen.

De top zal in het teken staan van reductie van uitstoot van kooldioxide en andere broeikasgassen. En terecht. We kunnen niet alle fossiele brandstoffen uit de grond blijven trekken, zonder de gevolgen daarvan te overzien. Als doorsnee burger ben ik daarover ongerust. Heel ongerust. En ja! Er dient, meer dan nu het geval is, een stimulering te komen voor het ontwikkelen en toepassen van alternatieve brandstoffen. Maar zou het niet beter zijn om naar het begin van de keten te kijken? Zorgen dat we minder consumeren? Zodat er minder geproduceerd hoeft te worden? Zouden we niet eens een keer met een heel andere bril naar onze economie moeten kijken, waarin ‘groei’ het doel is?  Moet onze welvaart nog meer toenemen? Met nog meer consumeren tot gevolg?

Ik ben geen econoom en redeneer slechts met mijn boerenverstand. Wat ik wel weet is dat ik geen regeringsleider nodig heb om tot actie te komen. Als individu neem ik mijn verantwoording, door het maken van bepaalde keuzes. En mijn keuze is minder. Minder van alles te bezitten. Oh. En helpen we door minder uit te geven, daarmee de economie nog verder om zeep? Ik weet het niet. Misschien moeten we ons eerst afvragen welke of beter: wiens! belangen er mee gemoeid zijn om aan het huidige systeem van productie en consumeren vast te houden. Niet het jouwe. En ook niet van jouw kinderen.

Laten we voor een zachte revolutie kiezen. Trek je eigen plan. Word je bewust van wat je aanschaft. En waarom.