Een goede reden om zelf te strijken

Strijk jij of strijk ik?

We hebben het allemaal druk, we zijn allemaal druk. Je leven staat bol van verplichtingen en moetjes en dan is er ook nog zoals iets als het schoonhouden van je huis.

Jaloers op buren/vrienden/collega’s die slim dit werk hebben uitbesteed pak je zuchtend de stofzuiger of stofdoek om aan je wekelijkse verplichtingen te voldoen. Vanuit je ooghoek zie je ook nog die overvolle strijkmand en je humeur daalt vervolgens met de minuut.

Ik was niet anders. Er waren jaren dat ik zowel een poetshulp had als iemand die grote balen strijkgoed wegwerkte. Maar wat bleek? Het maakte me niet gelukkig.

De kleine euforie van een strijkbaal wegwerken had ik mezelf ontnomen. Het voldane gevoel om na stoffen en zuigen lekker op de bank met een kop thee te zitten, had ik mezelf ontnomen. En zo ontnam ik mij meer momenten waaraan je simpel geluk kunt ontlenen.

Hoe anders is het nu.

We weten allemaal dat minder online zijn beter is voor hoe een mens zich voelt. Wanneer ik lekker in of rondom huis bezig ben, hoef ik niet naar mijn scherm te staren.

Sterker nog het strijken van een mooi tafelkleed doet me dan weer denken aan het laatste etentje of voor welke gelegenheid het weer uit de kast mag komen. Het is een moment van volledig zen. Alleen met mijzelf en die repeterende strijkbeweging komen en gaan mijn gedachten. Er is geen haast en alles is goed.

En weet je wat nu het mooie is? Ik kan echt genieten van een strak gestreken, fris ruikend laken dat op een schoon bed ligt. Ook dát is fijn. Niet alleen voor mezelf maar ook omdat ik graag samen met mijn lief in een schoon bed in een frisse kamer lig. En zo simpel is het.

Ik strijk met liefde, uit liefde voor de liefde.

Liefs, M.

Advertenties

Waarom je geen stappen meer moet tellen

Wanneer is het eigenlijk begonnen? om alles wat we doen vast te leggen in scores, te vergelijken en jezelf te pushen om een tandje bij te zetten? Ook ik maak me stiekem gek door het bijhouden van lijstjes, scores en resultaten (“goed bezig, duim omhoog”). Je foon biedt immers allerlei handige apps om deze scores te meten. Want ja, je weet, zitten is het nieuwe roken. Dus hop! in beweging met dat lijf. Dus zo kan het gebeuren dat ik in plaats van de fiets, met de benenwagen naar mijn werk ga. Want hey! vijftig is het nieuwe veertig en als veertiger mag je je nog wel als een dertiger voelen en dan daar ook naar bewegen. Trots op de dagelijkse resultaten van meer stappen dan gister hield ik in de afgelopen maanden mijn dagelijkse beweging bij. Sterker nog: zelfs in de vakantie mocht een tandje worden bijgezet voor nog een kilometertje extra.

Dat was tot zaterdag jl.

Ik kreeg een nieuwe foon en vanuit de iCloud konden alle appjes keurig naar het nieuwe speeltje worden overgezet. Sommige met historie en veel ook niet. Dat ik alle whatsapp-berichten kwijt ben, soit, dat bespaart me m’n maandelijkse schoonmaakroutine. Zo ook met het fraaie standaard appje met het rode hart: gezondheid. Daarin zat mijn hele historie van afgelegde kilometers, bloed, zweten en tranen door weer en wind. Zát. Want terwijl ik de app open, blijven alle dagen maagdelijk blanco. Geen afgelegde kilometer meer terug te vinden. Weg resultaten van m’n dagelijkse bijna 10.000 stappen. Wèg bewijs van al m’n inspanningen.

En terwijl ik een beetje zit te simmen over dit ‘verlies’, zie ik mezelf zitten. Halloooooo!! Voor wie wandel ik eigenlijk? Wie wil ik, nee! zou ik moeten overtuigen van mijn vorderingen? Heb ik het nodig dat ik mijn dagelijkse resultaten kan terugvinden. Of…….?

Is het genieten van de wandeling niet waarom het gaat?

Dat je even niet hoeft te scoren, presteren. Dat het gewoon goed is?

Ook jij weet dat je met een uur wandelen meer calorieën verbrandt, dan met een half uur.

Dat je met stevig doorstappen je benen harder aan het werk zet dan met slenteren.

En eigenlijk is het jammer, hartstikke jammer, dat we aan het meten blijven. Altijd in de competitiestand, zelfs tijdens een ontspannende wandeling.

Ik kijk naar de foon, zonder wandelhistorie en constateer dat ik er blij mee ben. Weg met die stappentellers, scoreborden en pushmeldingen. Wandelen om je kop leeg te maken? Heerlijk! Wandelen in de koude wind? Doen! Uitwaaien op het strand? Beter!  En iedere stap die je zet is goed. Zelfs beter, zonder ze te tellen.

 

Liefs, Méri.

 

 

Goed gepland.

engelstalige-schoolagenda-2014-2015-14520677-product_rd-177276780

In sommige opzichten mag je mij oldskool noemen. Zonder Facebook, Instagram, Linkedin en Pinterest lijk ik tot een uitstervend ras te gaan behoren. Zo dus ook met mijn agenda. Op mijn zakelijke foon maak ik gebruik van de agenda die netjes synchroniseert met die op mijn zakelijke desktop. Privé echter hang ik nog steeds aan mijn papieren exemplaar. Te groot voor een doorsnee handtas en voorzien van post-its, bonnetjes, foto’s, krabbels en ohja! m’n afspraken, creeër ik een heus jaarboek.

Het grootste voordeel is dat ik volledig offline, altijd en overal toegang tot mijn gegevens heb. Ik vind dat prettig. Natuurlijk het ieder jaar overschrijven van je gegevens is a hell-of-a-éénpuntnul-job. Tenzij je zo’n losbladig Succes-geval hebt, waarvan je de inhoud vervangt en je adresgegevens een paar jaar kunt bewaren, totdat er zoveel in veranderd is, dat je toch echt aan de bak moet om het spul over te schrijven. En de hipperiken onder ons voorzien zich natuurlijk van een Moleskine, niet omdat ze zo handig zijn, maar vanwege Moleskine… 🙂

Die merkenparade laat ik al heel wat jaren achter mij. Ik speur dus gewoon naar een leuke agenda, waaraan ik zo mijn eigen eisen stel: voldoende schrijfruimte per dag, prettig (liefst verantwoord) papier, niet te grappig maar ook weer niet te saai. Zoiets.

Dus, voor het jaar goed en wel om is, ga ik met m’n nieuwe aanwinst aan de slag. Het beschrijven van zo’n maagdelijk, blanco agenda waarin het jaar zich letterlijk aan je ontvouwt, is een mooie mindfulness activiteit  Er zit echter één maar aan. Die knip rondom oud en nieuw. Doorgaans is december een drukke maand en in de oude agenda staan al weer afspraken gekriebeld voor januari. Met een beetje mazzel heb je nog een maandplanning in het nieuwe jaar.  Maar veel verder fatsoenlijk plannen, zit er niet in. En op zo’n moment denk je: ‘dat moet anders kunnen’.

Vandaag viel mijn oog op de nieuwsbrief van de Hema en hun leuke assortiment aan schoolagenda’s. Budgettair bovendien hartstikke interessant waardoor voor mij helemaal geschikt! Je snapt hem al. Ik heb een ouderwetse schoolagenda aangeschaft. Want daarin loopt het jaar van augustus t/m juli. Dus in november met mij een afspraak voor februari plannen? Pas de problem. Ik sla mijn agenda open.

Rest mij slechts één prangende vraag aan de uitgevers van grote mensen agenda’s… wat denken jullie ervan om die kalender jaren voor een agenda los te laten en in de range van de schoolagenda’s mee te lopen?

Nou? Wie durft?