Do ut des, maar alleen in liefde graag

Do ut des. Vandaag kwam ik deze oude Latijnse uitdrukking tegen en ik was verrast hoe actueel die nog is. Het is de bereidheid om iemand een dienst te verlenen waarvoor je op een later tijdstip een wederdienst mag verwachten. Reprociteit dus.

Je kent ze vast ook: mooie initiatieven zoals buurthulp waar jij je schilderkunsten kunt ruilen tegen bv schoonmaak. Laagdrempelig en sociaal.

Anders wordt het wanneer een bepaald gedrag gewenst is en je dat gaat belonen om het gewenste resultaat te bereiken. Ik zal je vertellen wat ik bedoel.

Ik had net een artikel gelezen waarin je – door plastic (zwerf)flesjes in te leveren – voor vrij reizen kunt sparen bij het openbaar vervoer.

Ik vraag me af hoe het komt dat inzamelen van plastic flesjes een prikkel als dit nodig heeft. Hoe het komt dat we het blijkbaar normaal zijn gaan vinden om alles achter onze kont op straat weg te gooien. Om dan vervolgens het inzamelen te belonen? Snap jij dit? Eerlijk gezegd: ik niet echt. Of beter: echt niet.

Wanneer iets van je wordt verwacht te doen (even los van de reden waarom) en je besluit daar gehoor aan te geven, dan doe je dat toch vanuit je eigen overtuiging? Dan kom je toch in beweging?

Hoe anders is dat bij kinderen. Zij hebben vaak een directe voldoening, lees: beloning nodig om te leren dat bepaald gedrag in de praktijk moet worden gebracht. Maar bij volwassen mensen? Ik denk dan: hou op, schei uit. We zijn toch geen kleuters meer?!

Maar er is een uitzondering.

To love and be loved in return

Er is één vorm van do ut es die universeel is. Het is het belangrijkste dat je ooit zult leren en dat los staat van leeftijd en opvoeding. Dat is just to love and be loved in return.

https://youtu.be/Iq0XJCJ1Srw

Fijne zondag!

Advertenties

Döner impuls

We zijn al 9 dagen onderweg met m’n minder plastic actie. ‘Hoe het gaat?’ hoor ik je denken? Wel de uitdaging is lastiger dan je je kunt voorstellen. Vooral spontane acties doen me de das om bij het bereiken van m’n doel om zo weinig mogelijk plastic weer als afval aan te bieden. Dus ging ik vandaag met een spontane actie opnieuw de mist in.

Thuiskomen. Gewoon trek hebben in Döner, naar de beste tent bij je in de buurt fietsen. Bestellinkje plaatsen. En dan komt het…. de plastic zak met het broodje bevat ook 3 plastic bakjes met sausjes en sla; de separate garnering van de Döner Kebab.

Sjips. 

En nu?

Allereerst heb ik van een heerlijk broodje Döner gesmuld. Ja, ik kan gaan lopen simmen maar dat schiet niks op; dáár verdwijnen de plastic bakjes niet mee.

Dus.

Zullen we het maar weer een moment van inzicht noemen? De oplossing is eenvoudig. De volgende keer dat er Döner wordt gehaald neem ik drie bakjes en een tas mee. Ik vraag aan de vriendelijke meneer achter de toonbank of hij díe bakjes wil vullen. Klaar. Toch? Tenminste als het idee vanuit huis ontstaat. Want anders… ? Zucht.

Laat ik het je maar vertellen. Ik ben voor een plastic tax. Geen tas maar TAX. Al die plastic meuk gewoon knetter duur maken zodat een winkelier wel op zoek moet naar een alternatief. Of dat het meenemen van eigen bakjes en verpakkingsmateriaal gestimuleerd en daarmee gewoon wordt. Dát zou nog eens zoden aan de dijk zetten. 

Lieve groet, Méri 

DIY De broodzak


Inmiddels is het dag 6 van m’n uitdaging om minder plastic te gebruiken. En ik kan je zeggen, het is lastig. Rete lastig. Nu hebben de eerste dagen me wel een heel aantal inzichten opgeleverd, maar er moet natuurlijk ook wel iets gedaan worden. Tijd voor actie! Tijd voor zelfgemaakte brood- en groentezakken, zodat ik alle losse producten kan meenemen zonder gebruik van plastic.

Dus eerst op zoek naar tips en voorbeelden om die zakken zelf te maken. Want ondanks dat je ze gewoon online kunt bestellen, wil ik de vrijheid hebben ze zo groot of klein te maken als ik zelf wil. En wees gerust: je hoeft geen coupeuse te zijn om deze zakken zelf te naaien. 

Een gaaf blog over het zelf maken van broodzakken vind je op Doemijmaaruiensoep waar je je oude linnenbroek een mooi tweede leven geeft. 

Ik heb geen oude linnenbroek, maar wel een meter ongebleekte katoen en daar ga ik mee aan de slag. De lap heb ik eerst gewassen om de ergste krimp eruit te halen, daarmee voorkom je dat je nog maar een half brood in je hele broodzak krijgt 🙂

Met een lengte van 50 cm en een breedte van 30 heb ik een formaat zak waar een flink boerenbrood in past. Eén zijkant heb ik tot ca. 10 cm onder het tunneltje (de ruimte waar je lint of koord doorheen gaat) dicht gestikt, zodat de opening mooi ruim is. Al met al ben ik hartstikke tevreden met het resultaat. Er is genoeg stof over voor meerdere zakken, die ik in verschillende maten ga maken zodat brood, groente en fruit voortaan niet meer in plastic de winkel uitgaan.

En de kosten?

Één strekkende meter ongebleekte katoen van 1,50m breed kost € 4,90 en 2 meter koord € 1,50. Het zelf maken is niet alleen stukken goedkoper dan snel online bestellen, maar het is én een leuke bezigheid op een druilerige zondagmiddag en je kunt er precies jouw draai aan geven.

Liefs, Méri.

Dag 3, challenge #zonderplastic

Vergezeld van m’n nieuwe broodtrommel schoof ik vandaag aan tafel in de kantine van m’n werk. Gesneden watermeloen zat in een Tupperware beker (jazeker, onverslijtbaar, echt!) dus goed bezig! Toch?

Nou, niet helemaal. Terwijl ik naar de koeling loop voor m’n dagelijkse portie melk, kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan. Tuurlijk! Dom dom dom!! Keurig in de koeling staan de bekende kwartliter plastic bekertjes mét aluminium deksel. Uitnodigend gekoeld, klaar voor gebruik. 

Twijfel, een moment van afweging. want ik had mijzelf nog zo voorgenomen om….. Maar de trek overwint mijn principe. Zwak? Nee. Het leverde me nl. het inzicht op dat als ik deze challenge écht serieus wil nemen, dat bewuste voorbereiding noodzakelijk is. Omdat ik alleen dan het plastic dat onlosmakelijk met alle gemaksaankopen verbonden lijkt, kan vermijden. 

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen! 

Liefs, Méri

Dag 2, #minderplastic, de lunchbox


Na een nachtje slapen, realiseer ik me pas goed de omvang van mijn uitdaging om een maand minder tot geen producten te kopen die in plastic zijn verpakt. 

Zoals gezegd zal ik stapje voor stapje deze uitdaging aanvliegen en kies ik vandaag voor een eerste snel (en voor de hand liggend) resultaat: de lunchbox! De dagelijkse bammetjes die 9 van de 10 keer in plastic zakjes mee naar kantoor gaan, kan ik eenvoudig in een broodtrommel stoppen. Een snelle rekensom leert dat ik dan samen met mijn lief de pakweg 30 broodzakjes per week niet meer nodig zal hebben ofwel 1,440 plasticzakjes die per jaar niet meer bij het afval komen, dankzij de lunchbox. Heej! Is dat niet een mooi en makkelijk begin? (Vind ik wel!)

Grappig overigens hoe snel je bewust ‘anders’ naar je omgeving kijkt. Het scoren van de lunchbox bij de Hema was zo’n moment. Ik keek om me heen en alles wat ik zag zat IN plastic, was VAN plastic, had onderdelen MET plastic of zat in blisters, hoesjes, doosjes van plastic. Best triest en behoorlijk uitzichtloos als je het mij vraagt. Ik vraag me echt af hoe lang we op deze manier kunnen doorgaan met het produceren en tot afval verheffen van plastic.

Maar goed, na de eerste ‘quick win’ van vandaag was er nog even het ontnuchterende inzicht van dag 2: hoe óf waarmee vervang ik de plastic flessen fris en water in de koelkast, m’n favo dikke Griekse yoghurt in emmer en de vleeswaren in plastic zakjes. Oh mèn, deze uitdaging wordt nog wel een serieus dingetje. 

Liefs, Méri.