Kleine gedachten

gedachten

Het zijn maar kleine gedachten die ik heb in deze grote wereld. Zo af en toe bereik ik een punt van niet snappen, machteloosheid en een vorm van vertwijfeling en zoek ik een uitlaatklep via mijn vingers de digitale wereld in. Voor wat het waard is. Politiek en alle ellende waaraan de wereld wordt bloot gesteld, het zijn vaak zaken waar ik mijn ogen voor sluit. Domweg omdat mijn bovenkamer daar teveel prikkels van krijgt, omdat er doorgaans niets verandert in het gekonkel, de belangen en het geld. Maar dat lukt niet altijd. Vandaag is zo’n dag. Ik heb last van de intolerantie van mensen. Intolerant ten aanzien van geloof. Het naar buiten dragen van gekleurde berichten. De wapenstilstand in Aleppo, de nieuwe vuurgevechten, het appèl van een leraar over wat er daar gebeurt, in het ene  bericht voorzien van gemonteerde muziek, in het andere als voice-over over een bak ellende. Prachtig al die mediakanalen, maar waarheid is niet meer van fake te onderscheiden. En dat maakt me triest. En weet je, er verandert geen moer. Ik heb echt niet de illusie dat je als individu, of als groep nog het verschil kunt maken. Aan de wereldmacht staan een aantal multinationals met een heel andere agenda dan jij en ik ooit kunnen bevatten. Dus laten we dan iets doen, waar we wèl invloed op kunnen uitoefenen. Ik hoef in mijn leven de wereld niet te verbeteren. Als ik voor een handjevol mensen in mijn omgeving het verschil kan maken, heb ik daar vrede mee. Vriendelijkheid. Het woord is anno nu bijna te truttig voor woorden. Maar volgens mij begint het daarmee; vanuit vriendelijkheid groeit begrip, vertrouwen. En dan liefde. En misschien komt het dan ooit nog eens goed met die wereldvrede. Al is het alleen al voor de generaties na ons.

Liefs, Méri.

Advertenties

Klimaattop en mijn boerenverstand

Afgelopen zondag werd er in 150 landen gedemonstreerd om aandacht te vragen voor de klimaatverandering. Niet geheel toevallig, want vandaag dinsdag 23 september, zullen  in New York de regeringsleiders van 120 landen in een VN top bijeenkomen.

Ik onderschrijf vreedzame demonstraties. Ik vind het een goed middel om aandacht voor een probleem  te vragen, hoewel ik zelf niet zo’n roeper ben in mensenmassa’s. Actie verwachten van je regeringsleiders ten aanzien van de milieuproblematiek mag, moet zelf. Omdat we de planeet leefbaar moeten houden, voor onze kinderen en hun kinderen.

De top zal in het teken staan van reductie van uitstoot van kooldioxide en andere broeikasgassen. En terecht. We kunnen niet alle fossiele brandstoffen uit de grond blijven trekken, zonder de gevolgen daarvan te overzien. Als doorsnee burger ben ik daarover ongerust. Heel ongerust. En ja! Er dient, meer dan nu het geval is, een stimulering te komen voor het ontwikkelen en toepassen van alternatieve brandstoffen. Maar zou het niet beter zijn om naar het begin van de keten te kijken? Zorgen dat we minder consumeren? Zodat er minder geproduceerd hoeft te worden? Zouden we niet eens een keer met een heel andere bril naar onze economie moeten kijken, waarin ‘groei’ het doel is?  Moet onze welvaart nog meer toenemen? Met nog meer consumeren tot gevolg?

Ik ben geen econoom en redeneer slechts met mijn boerenverstand. Wat ik wel weet is dat ik geen regeringsleider nodig heb om tot actie te komen. Als individu neem ik mijn verantwoording, door het maken van bepaalde keuzes. En mijn keuze is minder. Minder van alles te bezitten. Oh. En helpen we door minder uit te geven, daarmee de economie nog verder om zeep? Ik weet het niet. Misschien moeten we ons eerst afvragen welke of beter: wiens! belangen er mee gemoeid zijn om aan het huidige systeem van productie en consumeren vast te houden. Niet het jouwe. En ook niet van jouw kinderen.

Laten we voor een zachte revolutie kiezen. Trek je eigen plan. Word je bewust van wat je aanschaft. En waarom.