Do you ‘like’ Facebook?

Een openbaar bericht op Facebook. Met een slecht bericht. Zojuist schoof de buurvrouw aan, ze moest even haar verhaal kwijt.

Nee, de situatie met haar familie is niet heel goed. Maar om nu via Facebook te moeten lezen dat haar zus volgende week in het ziekenhuis wordt opgenomen, dat ging haar te ver. Ik informeerde naar het contact met haar zus. ‘Weinig tot niet’ was het berustende antwoord. ‘Wij hebben niet geleerd een beroep op elkaar te doen als we in de shit zitten en zijn gewend onze eigen broek op te houden’.

‘Maar waarom dan je boosheid?’ vroeg ik haar. ‘Bel je haar wel eens zomaar?’ Vragen schieten door mijn hoofd om de familiebanden te begrijpen.

En ook daarop was het antwoord nee.  ‘Bellen doen we niet. We zijn familie zonder dat we er voor elkaar zijn’.

Ik knikte begrijpend. Ik zag m’n buuf met haar worsteling. ‘En nu dan? Wat ga je doen’ vroeg ik haar voorzichtig.  ‘Ik heb soms zo de pest aan dat hele Facebook’, zei ze resoluut. ‘Er staan zelfs 10 vind-ik-leuks bij het bericht’ en ze keek me niet begrijpend aan. ‘Dan heb je het toch niet begrepen?! Ik ga hier toch niet in het openbaar op reageren?! Ik vind het te erg voor woorden dat we zo sociaal arm zijn geworden. Dat we als familie, wanneer je leven opeens een achtbaan van angst en emoties wordt, we en plein publique ons medeleven gaan betuigen in plaats van een helpende hand te bieden?

Abrupt staat ze op en pakt haar tas. ‘Ik stap nu in de auto, ik ga naar m’n zus.  En weg is ze.

Ik ben trots op m’n buuf. Zij is het weerwoord op het gemak van het  ‘liken’ op  Facebook. Zij heeft die dichte hand, met de gesloten vingers naar binnen gericht, omgebogen in een open hand. Een helpende hand. In plaats dat Facebook een ‘niet-leuk’ button ontwikkelt, zouden ze misschien beter een helpende-hand-button kunnen ontwikkelen. Dán maak je je platform pas echt sociaal.

 

Advertenties