Een goede reden om zelf te strijken

Strijk jij of strijk ik?

We hebben het allemaal druk, we zijn allemaal druk. Je leven staat bol van verplichtingen en moetjes en dan is er ook nog zoals iets als het schoonhouden van je huis.

Jaloers op buren/vrienden/collega’s die slim dit werk hebben uitbesteed pak je zuchtend de stofzuiger of stofdoek om aan je wekelijkse verplichtingen te voldoen. Vanuit je ooghoek zie je ook nog die overvolle strijkmand en je humeur daalt vervolgens met de minuut.

Ik was niet anders. Er waren jaren dat ik zowel een poetshulp had als iemand die grote balen strijkgoed wegwerkte. Maar wat bleek? Het maakte me niet gelukkig.

De kleine euforie van een strijkbaal wegwerken had ik mezelf ontnomen. Het voldane gevoel om na stoffen en zuigen lekker op de bank met een kop thee te zitten, had ik mezelf ontnomen. En zo ontnam ik mij meer momenten waaraan je simpel geluk kunt ontlenen.

Hoe anders is het nu.

We weten allemaal dat minder online zijn beter is voor hoe een mens zich voelt. Wanneer ik lekker in of rondom huis bezig ben, hoef ik niet naar mijn scherm te staren.

Sterker nog het strijken van een mooi tafelkleed doet me dan weer denken aan het laatste etentje of voor welke gelegenheid het weer uit de kast mag komen. Het is een moment van volledig zen. Alleen met mijzelf en die repeterende strijkbeweging komen en gaan mijn gedachten. Er is geen haast en alles is goed.

En weet je wat nu het mooie is? Ik kan echt genieten van een strak gestreken, fris ruikend laken dat op een schoon bed ligt. Ook dát is fijn. Niet alleen voor mezelf maar ook omdat ik graag samen met mijn lief in een schoon bed in een frisse kamer lig. En zo simpel is het.

Ik strijk met liefde, uit liefde voor de liefde.

Liefs, M.

Advertenties

Kikkers! Wie durft ze te eten?

strijken

 

Vandaag heb ik een levende kikker gegeten. Ik heb wát? Ja het eten van een kikker, ofwel ‘Eat that frog’ is een bekend gezegde, wat neerkomt op dat als het eerste wat je ’s ochtends doet het eten van een levende kikker is, je de rest van de dag doorkomt met een tevreden gevoel’. Logisch toch? Want een levende kikker te moeten eten… wel dat behoeft geen nadere toelichting.

‘Maar waarom zou je een kikker eten’ hoor ik je vragen.

Ik zal je dat vertellen. Ik ben een ster in uitstellen en rondlummelen. Enerzijds omdat ik graag onder zekere tijdsdruk werk, anderzijds omdat ik de pest heb aan bepaalde klussen. Strijken is zo’n klus ‘omdat het heurt’ !!

Dus op een dag als vandaag geef ik mijzelf een schop onder de kont. Ik installeer me met strijkplank en wasgoed midden in de kamer. Zet de stereo op flink volume en strijk de kreukels uit m’n kleding. En met iedere bloes die glad op een hangertje hangt, wordt m’n humeur beter. Ik stel me zo voor de kreukels uit m’n leven te strijken. Terwijl ik tegelijkertijd weet dat dat onmogelijk is. Want door het dragen kreukelt het opnieuw. Een wasbeurt frist op, maar houdt de kreukels ook zichtbaar.

En zo is strijken van kleding even zinloos als denken om kreukvrij door het leven te gaan.

Dus kikkers eten om te strijken, no way. Dat gaat niet meer gebeuren. Echter, die billetjes van de kikkers, dáárvoor wil ik wel een uitzondering maken.