Zorgverzekeringen, om ziek van te worden


Het laatste kwartaal 2017 nadert. En net zoals in de winkels de pepernoten al in de schappen liggen, worden we binnenkort weer overspoeld met reclames die ons tot actie willen aanzetten om van zorgverzekering te veranderen.

Hoewel de nieuwe polissen voor 2018 nog niet online staan, heb ik een blik geworpen op de aanvullende verzekeringen die worden aangeboden. Steeds meer heb ik het gevoel dat we met z’n allen*) ziek zijn en dat we, [zie! hier is de oplossing voor je aandoening], beter gemaakt moeten worden. En hoe luxer het pakket, hoe meer keuze: voor ieder pijntje is er een pil, alternatief mág, vallen steunzolen in de dekking, mag je extra fysio, een beugelbekkie op je 50e of 4 kronen per jaar [terwijl de ene noodzakelijke slechts deels wordt vergoed, want hey! je mag er toch 4 declareren?!] De lijst is bijna eindeloos want… als je nog niks mankeert, kun je je maar beter alvast indekken voor ’t geval dát. Want áls je eenmaal iets krijgt, zullen bepaalde verzekeraars je kunnen weigeren. Tuurlijk! Je kunt kiezen voor een sober pakket, maar hey! Wat als!??  Zo zijn er preventieve onderzoeken als bodyscans. Hartstikke goed dat ze er zijn. Als je tot de risicogroep behoort. En anders? Ik zeg niet doen. Waarom zou je? Omdat je polis de mogelijkheid biedt? En nee, het heeft niks te maken met je kop in het zand steken. 

Ik ken vrouwen die na een preventief borstonderzoek positief werden bevonden, onderzoeken ondergingen en angsten uitstonden terwijl het loos alarm was. En zo ken ik ook vrouwen die nog geen 50 zijn, dus niet tot de doelgroep van het bevolkingsonderzoek behoren en borstkanker krijgen. Ik zeg niet dat preventief onderzoek overbodig is, maar wel dat we eens stil zouden kunnen c.q. moeten staan wat een bepaald onderzoek met je doet wanneer je het ondergaat. Als mens kun je op een goed moment klachten krijgen. Na het baren van kinderen, van een ongezond leven en vooral ook van ouder worden. Het beeld om de mens als potentieel rondlopende patiënt te zien die vooral gediagnosticeerd moet worden, daar ben ik wars van. Het is indrukwekkend waartoe de medische wereld in staat is en medicijnen zijn echt een prachtige uitvinding voor alle levensbedreigende ziektes die we tijdens ons leven kunnen oplopen. Maar ik vertik het om in angst te leven vanwege je zorgpolis, omdat je ziek zou kunnen worden door te léven. We hebben een lichaam om te gebruiken, te bewegen, om lief te hebben en niet om maar uit de eeuwige voorzorg de defecten en ziektes daarin op te speuren.  

Mens! Durf te leven!

Liefs, Méri 

*) dit blog heb ik geschreven om mensen aan te zetten tot nadenken over de vorm van hun zorgpolis. Het is niet mijn bedoeling om degenen die afhankelijk zijn van medicatie/zorg hiermee te kwetsen.

Advertenties

1 inch naar vrijheid 


Het was het één meter Ikea-meetlint, met achterop 38 inches, dat synoniem werd voor de af te leggen maanden naar de schone lei van mijn lief.

In eerste instantie hing dit lint in de kast en iedere maand knipte ik precies één inch af. Zo wisten we tot op de maand precies wat de nog af te leggen termijn was, op weg naar de vrijheid, zoals we dat noemden. Het voelde ook goed om het lint korter en korter te zien worden als bewijs van een gevisualiseerd verloop van de tijd.

Op 1 augustus knipte ik voor de laatste keer. Ik keek naar het laatste stukje papier dat ik in mijn hand hield:  1 inch af te leggen op weg naar de vrijheid. Letterlijk en figuurlijk. 

En nu op 2 september de schone lei al twee dagen een feit is, slaan we een nieuw boek open. Blanco. Klaar voor veel nieuwe herinneringen, met evenveel liefde gemaakt maar zonder het rugzakje van de WSNP.

Lieve groet,

Méri.

Weg ermee! 


Het zijn de bekende dozen op zolder. En wie heeft ze niet? Mappen met oude belastingaangiftes, bankafschriften uit de tijd dat je wekelijks je transacties gratis op de deurmat kreeg, papieren uit een nalatenschap die je hebt geregeld en nog veel meer ellende die, veilig weggestopt, staat te verstoffen op een donkere plek en vooral ver uit het zicht. 

Maar… 

Je weet verdomd goed dat het er staat. De ordners van jaren terug met een inhoud waar je niet meer aan herinnerd wil of hoeft te worden. Het zijn de mappen, dichtgebonden met brede elastieken om alles op z’n plek te houden. En wat ooit met zorg is gearchiveerd want van belang, blijkt nu niets anders dan een onzichtbare lijn die probeert de financiële herinnering aan alle ooit gedane verplichtingen vast te houden.

In huize morgenstond is het niet anders. Al meerdere verhuizingen herhaalde zich het ritueel van het oppakken en terugzetten van de dozen met beladen inhoud

En steeds schoof ik het uitzoeken en opruimen voor me uit. De zooi stond immers op zolder, ver uit het zicht.

Maar vandaag was het een mooie dag voor DE grote opruiming. Twee papierversnipperaars verder en een tapijt vol snippers heb ik een kwart leven gereduceerd tot papieren sliertjes van een paar millimeter breed. En dat voelt goed! Heel goed!

De naderende schone lei van m’n lief betekent voor ons samen een mooi, nieuw vertrekpunt. Mijn ouwe koeien hebben we daarbij niet nodig. 
Liefs, Méri

Döner impuls

We zijn al 9 dagen onderweg met m’n minder plastic actie. ‘Hoe het gaat?’ hoor ik je denken? Wel de uitdaging is lastiger dan je je kunt voorstellen. Vooral spontane acties doen me de das om bij het bereiken van m’n doel om zo weinig mogelijk plastic weer als afval aan te bieden. Dus ging ik vandaag met een spontane actie opnieuw de mist in.

Thuiskomen. Gewoon trek hebben in Döner, naar de beste tent bij je in de buurt fietsen. Bestellinkje plaatsen. En dan komt het…. de plastic zak met het broodje bevat ook 3 plastic bakjes met sausjes en sla; de separate garnering van de Döner Kebab.

Sjips. 

En nu?

Allereerst heb ik van een heerlijk broodje Döner gesmuld. Ja, ik kan gaan lopen simmen maar dat schiet niks op; dáár verdwijnen de plastic bakjes niet mee.

Dus.

Zullen we het maar weer een moment van inzicht noemen? De oplossing is eenvoudig. De volgende keer dat er Döner wordt gehaald neem ik drie bakjes en een tas mee. Ik vraag aan de vriendelijke meneer achter de toonbank of hij díe bakjes wil vullen. Klaar. Toch? Tenminste als het idee vanuit huis ontstaat. Want anders… ? Zucht.

Laat ik het je maar vertellen. Ik ben voor een plastic tax. Geen tas maar TAX. Al die plastic meuk gewoon knetter duur maken zodat een winkelier wel op zoek moet naar een alternatief. Of dat het meenemen van eigen bakjes en verpakkingsmateriaal gestimuleerd en daarmee gewoon wordt. Dát zou nog eens zoden aan de dijk zetten. 

Lieve groet, Méri 

DIY De broodzak


Inmiddels is het dag 6 van m’n uitdaging om minder plastic te gebruiken. En ik kan je zeggen, het is lastig. Rete lastig. Nu hebben de eerste dagen me wel een heel aantal inzichten opgeleverd, maar er moet natuurlijk ook wel iets gedaan worden. Tijd voor actie! Tijd voor zelfgemaakte brood- en groentezakken, zodat ik alle losse producten kan meenemen zonder gebruik van plastic.

Dus eerst op zoek naar tips en voorbeelden om die zakken zelf te maken. Want ondanks dat je ze gewoon online kunt bestellen, wil ik de vrijheid hebben ze zo groot of klein te maken als ik zelf wil. En wees gerust: je hoeft geen coupeuse te zijn om deze zakken zelf te naaien. 

Een gaaf blog over het zelf maken van broodzakken vind je op Doemijmaaruiensoep waar je je oude linnenbroek een mooi tweede leven geeft. 

Ik heb geen oude linnenbroek, maar wel een meter ongebleekte katoen en daar ga ik mee aan de slag. De lap heb ik eerst gewassen om de ergste krimp eruit te halen, daarmee voorkom je dat je nog maar een half brood in je hele broodzak krijgt 🙂

Met een lengte van 50 cm en een breedte van 30 heb ik een formaat zak waar een flink boerenbrood in past. Eén zijkant heb ik tot ca. 10 cm onder het tunneltje (de ruimte waar je lint of koord doorheen gaat) dicht gestikt, zodat de opening mooi ruim is. Al met al ben ik hartstikke tevreden met het resultaat. Er is genoeg stof over voor meerdere zakken, die ik in verschillende maten ga maken zodat brood, groente en fruit voortaan niet meer in plastic de winkel uitgaan.

En de kosten?

Één strekkende meter ongebleekte katoen van 1,50m breed kost € 4,90 en 2 meter koord € 1,50. Het zelf maken is niet alleen stukken goedkoper dan snel online bestellen, maar het is én een leuke bezigheid op een druilerige zondagmiddag en je kunt er precies jouw draai aan geven.

Liefs, Méri.

Dag 3, challenge #zonderplastic

Vergezeld van m’n nieuwe broodtrommel schoof ik vandaag aan tafel in de kantine van m’n werk. Gesneden watermeloen zat in een Tupperware beker (jazeker, onverslijtbaar, echt!) dus goed bezig! Toch?

Nou, niet helemaal. Terwijl ik naar de koeling loop voor m’n dagelijkse portie melk, kan ik mezelf wel voor het hoofd slaan. Tuurlijk! Dom dom dom!! Keurig in de koeling staan de bekende kwartliter plastic bekertjes mét aluminium deksel. Uitnodigend gekoeld, klaar voor gebruik. 

Twijfel, een moment van afweging. want ik had mijzelf nog zo voorgenomen om….. Maar de trek overwint mijn principe. Zwak? Nee. Het leverde me nl. het inzicht op dat als ik deze challenge écht serieus wil nemen, dat bewuste voorbereiding noodzakelijk is. Omdat ik alleen dan het plastic dat onlosmakelijk met alle gemaksaankopen verbonden lijkt, kan vermijden. 

Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen! 

Liefs, Méri

Dag 2, #minderplastic, de lunchbox


Na een nachtje slapen, realiseer ik me pas goed de omvang van mijn uitdaging om een maand minder tot geen producten te kopen die in plastic zijn verpakt. 

Zoals gezegd zal ik stapje voor stapje deze uitdaging aanvliegen en kies ik vandaag voor een eerste snel (en voor de hand liggend) resultaat: de lunchbox! De dagelijkse bammetjes die 9 van de 10 keer in plastic zakjes mee naar kantoor gaan, kan ik eenvoudig in een broodtrommel stoppen. Een snelle rekensom leert dat ik dan samen met mijn lief de pakweg 30 broodzakjes per week niet meer nodig zal hebben ofwel 1,440 plasticzakjes die per jaar niet meer bij het afval komen, dankzij de lunchbox. Heej! Is dat niet een mooi en makkelijk begin? (Vind ik wel!)

Grappig overigens hoe snel je bewust ‘anders’ naar je omgeving kijkt. Het scoren van de lunchbox bij de Hema was zo’n moment. Ik keek om me heen en alles wat ik zag zat IN plastic, was VAN plastic, had onderdelen MET plastic of zat in blisters, hoesjes, doosjes van plastic. Best triest en behoorlijk uitzichtloos als je het mij vraagt. Ik vraag me echt af hoe lang we op deze manier kunnen doorgaan met het produceren en tot afval verheffen van plastic.

Maar goed, na de eerste ‘quick win’ van vandaag was er nog even het ontnuchterende inzicht van dag 2: hoe óf waarmee vervang ik de plastic flessen fris en water in de koelkast, m’n favo dikke Griekse yoghurt in emmer en de vleeswaren in plastic zakjes. Oh mèn, deze uitdaging wordt nog wel een serieus dingetje. 

Liefs, Méri.

#minderplastic challenge dag 1


Vanmorgen stond er weer zo’n zak, klaar voor de oranje container. Een zak vol met plastic, kartonnen sap-/melkpakken en blikjes. Vergaard in ongeveer een week tijd, door een huishouden van twee personen en een kat.

Met de laatste beelden van de plasticsoup op mijn netvlies besloot ik in een opwelling (dat zijn vaak de beste besluiten) dat de hoeveelheid plastic dat ik ter recycling aanbied, minder moet en minder kán.

Het ‘hoe’ weet ik nog niet exact, maar met de instelling ‘wat er niet inkomt hoeft ook niet te worden gerecycled’ wil ik ontdekken in hoeverre plasticarm boodschappen doen mogelijk is. 

Een eerste ervaring bij de buurtsuper spreekt niet in mijn voordeel. Daar waar ik de de nectarines op plastic schaal met plastic hoesje laat voor wat ze zijn (deze kan ik immers makkelijk los op de markt halen) blijkt het voor een aantal andere artikelen toch lastiger. 


Okay, de broccoli had ik op de markt kunnen (moeten!) halen maar dat heb ik niet gedaan. Dat is direct ook het eerste inzicht: voor sommige artikelen zal ik extra moeite moeten doen omdat een goed alternatief ergens anders verkrijgbaar is. 

Voor nu zit de uitdaging in de melk (want plastic aan de binnenkant) het vlees en de mozzarella. Ik heb de producten toch gekocht. Want wetende dat Rome niet in één dag is gebouwd gun ik mezelf de tijd stap voor stap te ontdekken wat mogelijk en haalbaar is om plastic de komende maand te mijden. 

Mijn ervaringen zal ik hier delen, misschien heb jij er ook wat aan. En mocht je ideeën en of tips hebben dan hoor ik die graag.

Liefs, Méri.

Borsten, geef ze de ruimte!

Er is iets raars aan de hand in de markt van bh’s en bikini’s. Iemand heeft blijkbaar bedacht dat die dingen allemaal voorgevormd én opgevuld moeten worden. In jargon: PADDED. Je legt je borsten in een met schuim voorgevormde BH die de dames én pront naar voren en een maatje of wat (al naar gelang de hoeveelheid opvulmateriaal) groter doen lijken. Ieder zijn smaak maar ik ben toch echt van de generatie zacht stofje, mooi kant, goede pasvorm (dus niet voorgevormd)  en ja als je het koud hebt óf opgewonden bent, is dat zichtbaar. Dûh, spannend hè?!

Met de grote fake bra’s heb je niks van dit alles. Je borsten zitten opgepushed in een verstevigd fort, ongenaakbaar terwijl de contouren en decolleté toch best een andere boodschap uitdragen. Ik vraag mij af  waarom, want ‘alles’  zit verstopt (achter opvulling) is niet wat het lijkt (kleiner) maar wil blijkbaar wel wat anders doen lijken. Volg je me nog? Dus beste mannelijke lezers vinden jullie dit nu echt sexy? Nog even los van de teleurstelling als de dames twee maten kleiner blijken te zijn … 

M’n grootste verbazing gaat tot aan badmode waarin ook de padded tops de markt bepalen. Ik snap er echt helemaal niets meer van. Bádmode, de naam zegt het al, is kleding waarmee je het water ingaat: een meer, zwembad of de zee. En dat doe je dan met opgepushde borsten achter een hesje gevuld met schuimrubber? 

Ik wil gewoon een bikinitop van een stofje dat niet indeukt als ik op mijn buik lig en dat met een kwartiertje droog is vanwege een dun materiaal. 

Beste lingeriezaken en grote kledingstores, doe eens normaal en hang ook gewone bikini’s en bh’s in het schap. De wereld bestaat niet alleen uit tienermeisjes die de hele handel met extra hulp gepushed en gefaked willen hebben.

Zolang er schaarste is onder mijn favo bh’s geef ik m’n borsten vaker alle vrijheid en dat is heerlijk. Prins Claus brak ooit een lans voor een stropdas-vrije wereld. Ik zeg: vrouwen geef je borsten de ruimte, bevrijdt ze uit de puriteinse harnassen en wees trots op hoe groot of klein ze zijn!

Liefs, Méri. 

Parkeren 


Heren ga er maar voor zitten, want…. jullie hebben helemaal gelijk. Vrouwen, auto’s en fileparkeren, alles wat daarover is gezegd en geschreven is waar voor wat betreft mijn persoon. 

Los van alle kernkwaliteiten die ik heb, is het parkeren van de auto mijn ultieme manier om de lachers van de straat over mij af te roepen. Ik presteer scheef, halve meter van de stoep of bijna tegen het huis, maar fatsoenlijk de auto wegzetten lukt mij niet.

Ik.kan.het.domweg.niet.

Nog onmogelijker wordt het wanneer de auto voor mij met de wielen óp de stoep staat (normaal bij ons, want redelijk smalle straat) en de buurman achter mij strak lángs de stoep. Dan krijg ik het voor elkaar om de auto bijna diagonaal neer te zetten. Meestal is mijn lief dan wel in de buurt om mij uit deze pijnlijke situatie te helpen.

Zo niet vandaag. Met een plek waar een vrachtauto kan staan parkeerde ik de auto ongeveer overdwars. Ik liep terug, bekeek het resultaat en startte de auto opnieuw, de opmerking van een voorbijganger hartelijk negerend. In een nieuwe poging zette ik de auto naast die van de buurman. Hup, in de achteruit.  De auto voor en achter hield ik uit beeld en zo zocht ik mijn ideale insteek. De weerstand van de stoeprand gebruikte ik voor een kleine correctie. Nonchalant stapte ik weer uit en trok stiekem een lange neus. Wát nou niet kunnen fileparkeren… 

Wens jullie een mooi weekend en durf ook eens over je eigen schaduw  te springen.

Lieve groet, Méri